Ο μ (μι) Πηγάσου (μ Pegasi, μ Peg) ή 48 Πηγάσου (ονομασία κατά Φλάμστηντ) είναι αστέρας που βρίσκεται σε απόσταση 106 ετών φωτός από τη Γη[1], στον αστερισμό Πήγασο. Φέρει το παραδοσιακό ιδιαίτερο όνομα Σανταλμπαρί, που προέρχεται από την αραβική φράση «τυχερό (άστρο) του μεγαλοπρεπούς»[2]. Το φαινόμενο οπτικό μέγεθός του είναι 3,5, δηλαδή είναι αρκετά φωτεινός ώστε να διακρίνεται με γυμνό μάτι μάτι στον ουρανό, ακόμα και σε σεληνόφωτες νύχτες ή και με μέτρια φωτορύπανση: Είναι ο έβδομος φωτεινότερος αστέρας στον Πήγασο, μετά τους ε, β, α, γ, η και ζ.

μ Πηγάσου
Αστερισμός: Πήγασος
Συντεταγμένες (εποχή 2000.0): α = 22h:50m:00s,
δ = +24°.36′.06″
Φαινόμενο μέγεθος: 3,514
Φασματικός τύπος: G8 III
Απόλυτο μέγεθος: +0,432
Απόσταση από τη Γη: 106,1 ± 0,9 έτη φωτός

Ο αστέρας φέρει επιπλέον τα ονόματα GJ 4298, HR 8684, BD +23°4615, HD 216131, SAO 90816 και HIP 112748, που αντιστοιχούν στην αναφορά του στους καταλόγους αστέρων.

Το φάσμα του μ Πηγάσου υποδηλώνει ότι ανήκει στην τάξη λαμπρότητας των γιγάντων, που έχουν εξαντλήσει τα αποθέματα υδρογόνου στους πυρήνες τους και αρχίζουν να εξελίσσονται πέρα από την Κύρια ακολουθία. Η μάζα του είναι 30% μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου, ή κατά τους Mishenina et al. (2006)[3] 2,7 φορές μεγαλύτερη, αλλά ο μ Πηγάσου έχει διασταλεί σε όγκο σχεδόν χιλιαπλάσιο από τον όγκο του Ήλιου[4]. Η ενεργός θερμοκρασία της αστρικής ατμόσφαιρας είναι περίπου 4950 K[5], δηλαδή μικρότερη από την ηλιακή, και αντιστοιχεί σε κίτρινο χρώμα[6][7]. Η περιεκτικότητα του μ Πηγάσου σε στοιχεία βαρύτερα από το υδρογόνο και το ήλιο, γνωστή ως μεταλλικότητα, είναι παρόμοια της ηλιακής[5].

Ο μ Πηγάσου απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 13,5 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (48.700 χιλιόμετρα την ώρα).

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. van Leeuwen, F. (Νοέμβριος 2007), «Validation of the new Hipparcos reduction», Astronomy and Astrophysics 474 (2): 653–664, doi:10.1051/0004-6361:20078357 
  2. Allen, Richard Hinckley, (1963) [1899]. Star Names: Their Lore and Meaning. Νέα Υόρκη: Dover Publications Inc. σελίδες 328–29. ISBN 0-486-21079-0. 
  3. Mishenina, T.V.; Bienaymé, O.; Gorbaneva, T.I.; Charbonnel, C.; Soubiran, C.; Korotin, S.A.; Kovtyukh, V.V. (Σεπτέμβριος 2006), «Elemental abundances in the atmosphere of clump giants», Astronomy and Astrophysics 456 (3): 1109–1120, doi:10.1051/0004-6361:20065141 
  4. Nordgren, Tyler E.; Germain, M.E.; Benson, J.A.; Mozurkewich, D.; Sudol, J.J.; Elias, N.M., II; Hajian, Arsen R.; White, N.M. και άλλοι. (Δεκέμβριος 1999), «Stellar Angular Diameters of Late-Type Giants and Supergiants Measured with the Navy Prototype Optical Interferometer», The Astronomical Journal 118 (6): 3032–3038, doi:10.1086/301114 
  5. 5,0 5,1 Frasca, A.; Covino, E.; Spezzi, L.; Alcalá, J. M.; Marilli, E.; Fżrész, G.; Gandolfi, D. (Δεκέμβριος 2009), «REM near-IR and optical photometric monitoring of pre-main sequence stars in Orion. Rotation periods and starspot parameters», Astronomy and Astrophysics 508 (3): 1313–1330, doi:10.1051/0004-6361/200913327 
  6. The Colour of Stars, Commonwealth Scientific and Industrial Research Organisation, 21 Δεκεμβρίου 2004, http://outreach.atnf.csiro.au/education/senior/astrophysics/photometry_colour.html, ανακτήθηκε στις 2012-01-16 
  7. Kaler, James B., SADALBARI (Lambda and Mu Pegasi), University of Illinois, http://stars.astro.illinois.edu/sow/sadalbari.html, ανακτήθηκε στις 2012-01-28 

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Mu Pegasi της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).