Νικολά ντε Λαρζιλιέρ

Ο Νικολά ντε Λαρζιλιέρ (γαλλικά: Nicolas de Largillierre ή de Largillière, 10 Οκτωβρίου 165620 Μαρτίου 1746) ήταν Γάλλος ζωγράφος.[10]

Νικολά ντε Λαρζιλιέρ
1707 Self-Portrait of Nicolas de Largillière.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Nicolas de Largillierre (Γαλλικά)
Γέννηση10ιουλ. / 20  Οκτωβρίου 1656γρηγ.[1][2] ή 10  Οκτωβρίου 1656[3]
Παρίσι[1][2]
Θάνατος20  Μαρτίου 1746[4][5][6]
Παρίσι[1][2]
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία[7]
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταζωγράφος[8][3][9]
πορτρετίστας[3]
σχεδιαστής[9]
Αξιοσημείωτο έργοThe Marquise de Fortia
Επηρεάστηκε απόΠέτερ Λέλυ
Οικογένεια
ΣύζυγοςMarguerite Elisabeth Forest
Commons page Σχετικά πολυμέσα

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Γεννημένος στο Παρίσι, ο Λαρζιλιέρ ήταν γιος ενός εμπόρου καπέλων. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Αμβέρσα, όπου είχε μετακομίσει η οικογένειά του όταν ήταν τριών ετών. Εκεί, το 1668, ξεκίνησε την εκμάθηση της ζωγραφικής, στο ατελιέ του Αντουάν Γκουμπό.

Το 1674 έγινε δεκτός ως «Δάσκαλος» στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας. Έμεινε στην Αγγλία από το 1675 ως το 1679, όπου έτυχε διακρίσεων από τον βασιλιά Κάρολο Α΄. Επέστρεψε στην Αγγλία το 1685, για να φιλοτεχνήσει ένα πορτρέτο του διαδόχου του Καρόλου, Ιάκωβου Β΄. Γύρισε στη Γαλλία και από το 1689 έγινε ένας από τους ζωγράφους με τη μεγαλύτερη ζήτηση. Από τις επίσημες παραγγελίες για αφιερώματα και αλληγορίες στράφηκε στα πορτρέτα της αριστοκρατίας και της μεγαλοαστικής τάξης.[11]

Το 1699 νυμφεύτηκε την Μαργκερίτ-Ελιζαμπέτ Φορέ και απέκτησαν δύο κόρες και ένα γιο.

Το ταλέντο του του επέτρεψε να ανεβεί την κλίμακα της ιεραρχίας στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής, στην οποία έγινε δεκτός στις 30 Μαρτίου 1686. Από απλό μέλος έγινε διευθυντής το 1736. [12]Παραιτήθηκε το 1743 και πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 90 ετών.[13]

Ο Λαρζιλιέρ ήταν ζωγράφος με πολλαπλό ταλέντο και είχε ευχέρεια τόσο στις νεκρές φύσεις, όσο και στις ιστορικές αναπαραστάσεις, τα τοπία ή τα πορτρέτα. [14]Η τεχνική του δεξιοτεχνία τού επέτρεπε να παίζει με τα υλικά, τα χρώματα και τους φωτισμούς χωρίς να πρόκειται για ψυχρή άσκηση. Τα πορτρέτα του έχουν πάντα ζωή και ευαισθησία τέτοιες που τον καθιστούν έναν από τους μεγαλύτερους ζωγράφους της εποχής του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και της Αντιβασιλείας.[15]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία