Ο Πορφίριο Ντίαζ (Porfirio Diaz, Οαχάκα, Μεξικό, 15 Σεπτεμβρίου 1830Παρίσι, Γαλλία, 2 Ιουλίου 1915) ήταν Μιχτέκος στην καταγωγή, Μεξικανός στρατιωτικός και πολιτικός, ηγέτης (κατά πολλούς δικτάτορας) της χώρας επί 35 έτη (1876 – 1911). Ήταν ο 27ος Πρόεδρος στην ιστορία του Μεξικού.

Πορφίριο Ντίαζ
Porfirio Diaz.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση15  Σεπτεμβρίου 1830[1][2][3][4][5][6]
Οαχάκα[7]
Θάνατος2  Ιουλίου 1915[1][2][3][4][5][6]
Παρίσι[8][7]
Τόπος ταφήςΚοιμητήριο του Μονπαρνάς
Χώρα πολιτογράφησηςΜεξικό
ΘρησκείαΚαθολική Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΙσπανικά[2]
ΣπουδέςΙνστιτούτο Επιστημών και Τεχνών της Οαχάκα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
στρατιωτικός
Περίοδος ακμής1854
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΦιλελεύθερο Κόμμα
Οικογένεια
ΣύζυγοςΝτελφίνα Ορτέγκα Ντιάζ
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςστρατηγός/στρατός ξηράς του Μεξικού
Πόλεμοι/μάχεςΜεξικανική Επανάσταση, Second French intervention in Mexico και Reform War
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΠρόεδρος του Μεξικού (1884–1911)
υπουργός
ΒραβεύσειςΜεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος του Λουτρού
Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Ισαβέλλας της Καθολικής
Τάγμα του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι
Τάγμα του Αγίου Στεφάνου της Ουγγαρίας
Τάγμα του Λεοπόλδου
Λεγεώνα της Τιμής
Τάγμα των Αγίων Μαυρικίου και Λαζάρου
Τάγμα του Λέοντος των Κάτω Χωρών
Τάγμα του Λέοντος και του Ήλιου
Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Πύργου και του Ξίφους
Τάγμα του Ξίφους
Τάγμα του Λουτρού
Τάγμα του Ελευθερωτή
Τάγμα του Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας
Τάγμα του Ερυθρού Αετού, 1η τάξη,
Grand Cordon of the Supreme Order of the Chrysanthemum
κολάρο του Ανώτατου Τάγματος του Χρυσάνθεμου
Υπογραφή
Porfirio Diaz signature.jpg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Τα πρώτα χρόνιαΕπεξεργασία

Ο Ντίαζ εντάχθηκε από νέος στις ένοπλες δυνάμεις, παραμελώντας αρκετά τις εγκύκλιες σπουδές του. Πήρε μέρος στον Μεξικανικό εμφύλιο πόλεμο (1854 – 1857) και στον αγώνα κατά του ξένου μονάρχη, Μαξιμιλιανού (1864 – 1867). Εναντίωθηκε, ακόμη, στη μεταρρυθμιστική απόπειρα της μεσαίας τάξης της κοινωνίας της χώρας του (1857).

Πολιτική σταδιοδρομίαΕπεξεργασία

Ο Ντίαζ έλαβε μέρος ως υποψήφιος πρόεδρος στις ταραχώδεις εκλογές του 1871, τις οποίες κέρδισε ο Μπενίτο Χουάρες. Μετά από τον θάνατο του τελευταίου (18 Ιουλίου 1872), τον διαδέχτηκε στην προεδρία ο αρχιδικαστής Σεμπαστιάν Λέρντο ντε Τεχάδα. Μετά την αλλοπρόσαλλη θητεία αυτού, ο Ντίαζ νίκησε στις επόμενες προεδρικές εκλογές και το 1876 ορκίστηκε ως ο 27ος πρόεδρος στην ιστορία του Μεξικού.

Στην ΠροεδρίαΕπεξεργασία

Ο Ντίαζ εφάρμοσε μία απολυταρχική πολιτική, διώκοντας σκληρά τους αντιφρονούντες, ενώ το καθεστώς του χαρακτήριζαν η διαφθορά, ο συμβιβασμός («εξισορροπιστική μέθοδος Ντίαζ»), αλλά και οι έντονοι φυλετικοί διαχωρισμοί, αφού οι λευκοί της χώρας ευνοούνταν, σε βάρος των μιγάδων, που καταπιέζονταν. Επεδίωξε την εύνοια της Εκκλησίας καταργώντας πολλούς αντικληρικούς νόμους. Στην εξωτερική πολιτική στράφηκε και προσέγγισε τις ΗΠΑ, ακόμη και εις βάρος των εθνικών συμφερόντων του κράτους του.

Εσωτερική κατάστασηΕπεξεργασία

Με παραχωρήσεις προς το ξένο κεφάλαιο, προχώρησε σε εκτέλεση δημοσίων έργων (κυρίως σιδηροδρόμων), αυξάνοντας παράλληλα την εγχώρια μεταλλευτική παραγωγή. Όμως τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, όπως και οι ακτήμονες καλλιεργητές, δυσανασχετούσαν, λόγω του ότι το σύνολο σχεδόν του εθνικού πλούτου ελεγχόταν από μερικές μόνο χιλιάδες γαιοκτημόνων – φεουδαρχών. Η γεωργική – αγροτική ζωή και η κτηνοτροφία γνώρισαν μεγάλη ύφεση, γεγονός που οδήγησε στην εξαθλίωση τους φτωχούς χωρικούς κι αγρότες. Η βιομηχανική και οικονομική δραστηριότητα τονώθηκε εν μέρει, αλλά η παιδεία, στον αντίποδα, δεν είχε αξιοσημείωτη βελτίωση και παρέμεινε προνόμιο των ολίγων.

Η φθορά και το τέλοςΕπεξεργασία

Το 1908 ο ευγενής Φρανσίσκο Μαντέρο συγκέντρωσε γύρω του όλους τους αντικαθεστωτικούς, ωστόσο ο Ντίαζ κατάφερε να κερδίσει και τις εκλογές του 1909, ανανεώνοντας έτσι τη θητεία του. Ωστόσο, δύο χρόνια μετά, στις 24 Μαΐου του 1911, 5.000 άνθρωποι εξεγέρθηκαν κατά του καθεστώτος, μία κατάσταση που σύντομα εξελίχθηκε σε νέο εμφύλιο πόλεμο. Ο Ντίαζ υποχρεώθηκε, τότε, να εγκαταλείψει την εξουσία και να καταφύγει στη Γαλλία, όπου και πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα, σε ηλικία 85 ετών.

ΠηγήΕπεξεργασία

  • Riccardo Campa, «Πορφύριο Ντίαζ: Ο δικτάτωρ που στηρίχθηκε στους γαιοκτήμονες και στο ξένο κεφάλαιο» {Περιοδικό Ιστορία Εικονογραφημένη #88 (Οκτώβριος 1975), σελ. 74 – 81, έκδοση Πάπυρος}.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 26  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb135410115. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 3,2 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Porfirio-Diaz. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 (Αγγλικά) SNAC. w6x066rt. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 5,2 (Αγγλικά) Find A Grave. 7343. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 6,2 (Γερμανικά) Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους. diaz-porfirio. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. 7,0 7,1 «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
  8. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.