Άνοιγμα κυρίου μενού

Χρήστος Ανδρούτσος

Έλληνας θεολόγος, φιλόσοφος και καθηγητής πανεπιστημίου

Ο Χρήστος Ανδρούτσος (1869 - 1935) ήταν Έλληνας θεολόγος, φιλόσοφος και συγγραφέας.

Χρήστος Ανδρούτσος
Christos Androutsos 1915.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 7ιουλ. / 19  Ιανουαρίου 1869γρηγ.
Κίος
Θάνατος 3  Νοεμβρίου 1935
Αθήνα
Εθνικότητα Έλληνες
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Σπουδές Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης (1887–1892)
Πανεπιστήμιο της Λειψίας
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα θεολόγος
διδάσκων πανεπιστημίου
φιλόσοφος
Εργοδότης Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (1912–1935)
Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων (από 1926)
Επηρεάστηκε από Πλάτωνας[1]
Wilhelm Wundt[1]

Πίνακας περιεχομένων

Βιογραφικά στοιχείαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στην Κίο της Βιθυνίας στις 7 Ιανουαρίου του 1869. Έμεινε ορφανός από μικρή ηλικία και έτσι παράλληλα με τις σχολικές του υποχρεώσεις ασχολούνταν και με γεωργικές εργασίες. Σπούδασε στην κεντρική ιερατική σχολή της Κωνσταντινούπολης (1882-1887), και μετά στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από όπου αποφοίτησε το 1892 συγγράφοντας και την θεολογική διατριβή με θέμα «Το λογικό κύρος των περί υπάρξεως του Θεού αποδείξεων». Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας με έξοδα του Θοδωράκη Ζαφειρίδη ευεργέτη από την Κίο, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας. Εκεί υπήρξε μαθητής των φιλοσόφων Βίλχελμ Βουντ και Ρούντολφ Χάιντσε.[2] Διορίστηκε καθηγητής στην Χάλκη, στην Κρήτη (Ηράκλειο και Χανιά)[3], στο Μαράσλειο Διδασκαλείο της Αθήνας και το Ελληνικό Εκπαιδευτήριο στο Γκαλάτσι της Ρουμανίας. Το 1912 διορίστηκε καθηγητής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας όπου δίδαξε Δογματική και Χριστιανική Ηθική μέχρι και το θάνατό του το 1935. Στο ενδιάμεσο είχε παυθεί από το Πανεπιστήμιο εξαιτίας των πολιτικών ασταθειών που επικρατούσαν στην Ελλάδα[4] και των συχνών παρεμβάσεων του στα πολιτικά. Διετέλεσε κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1912-1913, 1917-1918 και 1921-1922.[5][6]

Το 1926 διορίστηκε στο Υπουργείο Παιδείας όπου ανέλαβε την διεύθυνση Θρησκευμάτων. Το 1914 του απονεμήθηκε ο Αργυρός Σταυρός των Ιπποτών του Τάγματος του Σωτήρος και το 1921 ο αντίστοιχος Χρυσός.[6]

Απεβίωσε στις 3 Νοεμβρίου 1935[4] στην Αθήνα[2] μετά από βραχεία νόσο. Τη νεκρώσιμο ακολουθία του, τέλεσε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος.[3]

ΈργοΕπεξεργασία

Συνεργαζόταν με δύο Πατριάρχες της εποχής του, τον Ιωακείμ Γ΄ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και τον Δαμιανό του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Έτσι είχε τη δυνατότητα να επηρρεάζει τις αποφάσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας, της οποίας τα συμφέροντα εκπροσωπούσε σε διάφορα εκκλησιαστικά συνέδρια.[6]

Η περιουσία του δόθηκε, μέσω διαθήκης, για την έκδοση θεολογικών και φιλοσοφικών του έργων, ενώ το περίσσευμα από τα έξοδα αυτά διδόταν στο ίδρυμα «Ευγηρείας Πρόνοια».[3] Έγραψε διάφορες μονογραφίες, διατριβές και λόγους, και μερικά από τα έργα του βραβεύτηκαν και μεταφράστηκαν σε άλλες γλώσσες. Πολλά από τα έγγραφά του βρίσκονται στην Γεννάδειο Βιβλιοθήκη.[6]

Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους θεολόγους που δίδαξαν στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ το 1939 ο Παναγιώτης Μπρατσιώτης εξέδωσε μια μελέτη αφιερωμένη σε αυτόν και το έργο του, το οποίο λόγω του συντηρητισμού του ήταν επηρεασμένο από την ρωμαιοκαθολική θεολογία[7]. Σημαντική ήταν και η παρουσία του στο φιλοσοφικό στερέωμα όπου και εκεί αναδείχθηκε κορυφαίος. Υποστήριζε την ελληνική παράδοση εναντίον της σύγχρονης κοσμικής φιλοσοφίας.[6]

ΕργογραφίαΕπεξεργασία

Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται τα εξής[6]:

Θεολογικά έργαΕπεξεργασία

  • Εν μάθημα περί του προπατορικού αμαρτήματος, 1896
  • Δεύτερον μάθημα περί του προπατορικού αμαρτήματος, 1896
  • Συμβολική εξ απόψεως ορθοδόξου, 1901
  • Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησία, 1907
  • Δογματικοί μελέται, 1908

Φιλοσοφικά έργαΕπεξεργασία

  • Περί της έννοιας και της ουσίας του κακού κατά Πλάτωνα, 1896-97
  • Η θεωρία της του Πλάτωνος γνώσεως, 1903 (με βράβευση από τον Σούτσειο Φιλοσοφικό Διαγωνισμό)
  • Ψυχολογία και Λογική, 1908
  • Εκκλησία και Πολιτεία εξ απόψεως ορθοδόξου, 1920
  • Λεξικόν της Φιλοσοφίας, 1929

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 (Αγγλικά) Biographical Dictionary of Twentieth-Century Philosophers (1996 ed.). 1996. ISBN-13 978-0-415-06043-1. ISBN-10 0-415-06043-5.
  2. 2,0 2,1 «Ανδρούτσος, Χρήστος (Κίος Βιθυνίας, 1869 - Αθήνα, 1935)». www.greekencyclopedia.com. Εκδοτική Αθηνών ΑΕ. Ανακτήθηκε στις 18-11-2016.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |accessdate= (βοήθεια)
  3. 3,0 3,1 3,2 Διοβουνιώτης, Κωνσταντίνος (15 Νοεμβρίου 1935). «Τα γεγονότα και τα ζητήματα - Χρήστος Διον. Ανδρούτσος». Νέα Εστία (τχ. 214): σσ. 1071-1072. http://www.ekebi.gr/magazines/ShowImage.asp?file=59889&code=2400. Ανακτήθηκε στις 18-11-2016. 
  4. 4,0 4,1 Μπαλάνος, Δημήτριος Σ. (1937). Εκατονταετηρίς 1837-1937 - Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών. τομ. Α΄ Ιστορία της Θεολογικής Σχολής. Αθήναι: Τύποις «Πυρσού», σελ. 13-14. http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/1/1/5/metadata-01-0000131.tkl. 
  5. «ΕΚΠΑ: Κοσμητεία Θεολογικής Σχολή - Διατελέσαντες Κοσμήτορες». deantheol.uoa.gr. Ανακτήθηκε στις 18-11-2016.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |accessdate= (βοήθεια)
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 «Ανδρούτσος Διονυσίου Χρήστος (Κίος Βιθυνίας 1869- Αθήνα 1935)». argolikivivliothiki.gr. Ανακτήθηκε στις 18-11-2016.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |accessdate= (βοήθεια)
  7. Μπαλάνος, Δημήτριος Σ. (1 Δεκεμβρίου 1937). «Συνοπτική Ιστορία των Πανεπιστημιακών Σχολών - Α΄ Θεολογική Σχολή». Νέα Εστία (τχ. 263): σελ. 1769. http://www.ekebi.gr/magazines/ShowImage.asp?file=63847&code=6634. Ανακτήθηκε στις 18-11-2016. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία