Άνοιγμα κυρίου μενού

Χριστόφορος Κλάβιος

Γερμανός αστρονόμος και μαθηματικός

Ο Χριστόφορος Κλάβιος (Christopher Clavius, 25 Μαρτίου 15386 Φεβρουαρίου 1612[1]) ήταν Ιησουίτης Γερμανός μαθηματικός και αστρονόμος, που τροποποίησε την πρόταση για το νέο Γρηγοριανό ημερολόγιο μετά τον θάνατο του βασικού δημιουργού του, του Α. Λίλιο. Αργότερα ο Κλάβιος έγραψε κείμενα προς υπεράσπιση του νέου ημερολογίου και μία ερμηνεία του, όπου αναγνωρίζει εμφατικά τη συνεισφορά του Λίλιο. Κατά τα τελευταία έτη της ζωής του ο Κλάβιος ήταν ίσως ο πλέον σεβαστός αστρονόμος σε ολόκληρη την Ευρώπη και τα συγγράμματά του χρησιμοποιούνταν για την αστρονομική εκπαίδευση επί μισό και πλέον αιώνα.

Χριστόφορος Κλάβιος
Christopher Clavius.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση25  Μαρτίου 1538
Μπάμπεργκ
Θάνατος6  Φεβρουαρίου 1612 ή 2  Φεβρουαρίου 1612
Ρώμη
Χώρα πολιτογράφησηςΓερμανία
ΘρησκείαΚαθολικισμός
Θρησκευτικό τάγμαΑδελφότητα του Ιησού
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςλατινική γλώσσα
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο της Κοΐμπρα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταμαθηματικός
αστρονόμος
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Βιογραφικά στοιχείαΕπεξεργασία

Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια του Κλάβιου, εκτός από το ότι γεννήθηκε στη Βαμβέργη. Ούτε το όνομά του είναι γνωστό με βεβαιότητα: οι μελετητές πιστεύουν ότι μάλλον ήταν Κρίστοφ Κλάου (Christoph Clau/Klau) και μερικοί υποστηρίζουν ότι το «Κλάβιος» (Clavius) αποτελεί έναν εκλατινισμό (όπως συνηθιζόταν τότε από τους λογίους) του αρχικού του γερμανικού επωνύμου, που ίσως ήταν Schlüssel (η γερμανική λέξη που σημαίνει «κλειδί», το οποίο μεταφράζεται στη λατινική σε clavis).

Ο Κλάβιος εισάχθηκε στο τάγμα των Ιησουιτών το 1555. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα, στην Πορτογαλία, όπου πιθανώς είχε κάποια επαφή με τον διάσημο μαθηματικό Πέντρου Νούνες (Petrus Nonius). Στη συνέχεια σπούδασε θεολογία στο ιησουιτικό Ρωμαϊκό Κολέγιο, στη Ρώμη. Το 1579 του ανατέθηκε να υπολογίσει τη βάση ενός μεταρρυθμισμένου ημερολογίου, που θα ανέκοπτε την αργή μετατόπιση των χριστιανικών εορτών σε σχέση με τις εποχές του έτους (τροπικό έτος). Εφαρμόζοντας τους Πρωσικούς Πίνακες του Εράσμου Ράινχολντ και συνεχίζοντας το έργο του Λίλιο, ο Κλάβιος πρότεινε την τελική ημερολογιακή μεταρρύθμιση, που υιοθετήθηκε το 1582 από όλες τις Ρωμαιοκαθολικές χώρες μετά από διαταγή του Πάπα Γρηγορίου ΙΓ΄ και χρησιμοποιείται έτσι σήμερα παγκοσμίως ως Γρηγοριανό ημερολόγιο.

Μέσα στο Ιησουιτικό τάγμα ο Κλάβιος ήταν ο σχεδόν αποκλειστικός υπεύθυνος για την υιοθέτηση ενός αυστηρού μαθηματικού προγράμματος, σε μία εποχή κατά την οποία τα μαθηματικά αντιμετωπίζονταν συχνά με περιφρόνηση από τους φιλόσοφους, αλλά και από Ιησουίτες όπως ο Βενέδικτος Περέιρα (1536-1610).[2] Στη λογική ο «Νόμος του Κλάβιου» (για τη διαπίστωση της αλήθειας μιας προτάσεως από το αντιφατικό της αρνήσεώς της) φέρει το όνομά του.

Ο Κλάβιος χρησιμοποίησε τη δεκαδική υποδιαστολή στους γωνιομετρικούς πίνακες του έργου του Astrolabium το 1593 και έτσι την διέδωσε στη Δύση.[3][4]

Ο Κλάβιος ως αστρονόμοςΕπεξεργασία

 
Το βιβλίο του Κλάβιου In Sphaeram Ioannis de Sacro Bosco commentarius, 1585

Ως αστρονόμος ο Κλάβιος παρέμεινε αυστηρά προσκολλημένος στο γεωκεντρικό μοντέλο του Σύμπαντος, στο οποίο όλα τα ουράνια σώματα περιφέρονται γύρω από τη Γη. Παρά το ότι ήταν αντίθετος στο ηλιοκεντρικό πρότυπο, ανεγνώριζε προβλήματα του πτολεμαϊκού. Ο Γαλιλαίος τον σεβόταν πολύ και τον επισκέφθηκε το 1611, οπότε συζήτησε μαζί του τις νέες ανακαλύψεις που είχε πραγματοποιήσει με το τηλεσκόπιό του. Ο Κλάβιος είχε τότε πλέον αποδεχθεί ήδη τις ανακαλύψεις του Γαλιλαίου ως γνήσιες, μολονότι διατηρούσε αμφιβολίες για το αν υπήρχαν πράγματι βουνά πάνω στη Σελήνη. Κι όμως, σήμερα ο μεγαλύτερος από τους ευδιάκριτους από τη Γη κρατήρες της Σελήνης φέρει το όνομά του.

Επιλεγμένα έργαΕπεξεργασία

  • Novi calendarii romani apologia, Ρώμη 1588
  • Romani calendarii a Gregorio XIII P.M. restituti explicatio, Ρώμη 1603 (ερμηνεία του Γρηγοριανού ημερολογίου)
  • Σχόλιον επί του Ευκλείδου, 1574
  • Euclidis Elementorum Libri XV, Κολωνία 1627
  • Μια πραγματεία περί γνωμονικής, 1581
  • Refutatio cyclometriae Iosephi Scaligeri, Mainz 1609
  • Clavius, Christoph (1992). Corrispondenza Edizione critica a cura di Ugo Baldini e Pier Daniele Napolitani. Pisa: Università di Pisa – Dipartimento di Matematica.  (κριτική έκδοση της αλληλογραφίας του)
  • Tα μαθηματικά άπαντα του Κλάβιου (5 τόμοι, Mainz 1611-1612) είναι διαθέσιμα online.

Ονομάσθηκαν προς τιμή τουΕπεξεργασία

 
Ο σεληνιακός κρατήρας Κλάβιος με μικρότερους στο χείλος και το εσωτερικό του

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. ENCYCLOPEDIA.COM Clavius, Christoph
  2. Amir Alexander (2014). Infinitesimal: How a Dangerous Mathematical Theory Shaped the Modern World. Scientific American / Farrar, Straus and Giroux. ISBN 978-0374176815. , σελ. 69
  3. Φαίνεται ότι ο Francesco Pellos χρησιμοποίησε την υποδιαστολή στο Compendio del Abaco ήδη περί το 1492, αλλά ήταν πολύ λιγότερο γνωστός από τον Κλάβιο, βλ. Jekuthiel Ginsburg: «On the early history of the decimal point», American Mathematical Monthly, τόμος 35 (1928), σσ. 347-349.
  4. «Christopher Clavius»

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Ralf Kern: Wissenschaftliche Instrumente in ihrer Zeit, Κολωνία 2010, σσ. 254-255
  • James M. Lattis: Between Copernicus and Galileo: Christoph Clavius and the collapse of Ptolemaic cosmology, University of Chicago Press, Σικάγο 1994
  • Karl Christian Bruhns: «Clavius, Christoph» στην Allgemeine Deutsche Biographie, τόμος 4, Duncker & Humblot, Λειψία 1876, σσ. 298-299
  • Edmondo Lamalle: «Clavius, Christoph», στη Neue Deutsche Biographie, τόμ. 3, Duncker & Humblot, Βερολίνο 1957, σελ. 279
  • Christoph Clavius: Corrispondenza, Edizione critica a cura di Ugo Baldini e Pier Daniele Napolitani, 7 τόμοι, εκδ. Dipartimento di Matematica dell'Università di Pisa, Pisa 1992

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Christopher Clavius της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).