Αγνή Σορέλ

βασιλική ερωμένη του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας

Η Αγνή Σορέλ (1422 - 9 Φεβρουαρίου 1450), γνωστή από Dame de beauté (κυρία ομορφιάς), ήταν αναγνωρισμένη ερωμένη του βασιλιά Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας, από την οποία απέκτησε τέσσερις κόρες.[11] Θεωρείται η πρώτη επίσημα αναγνωρισμένη βασιλική ερωμένη ενός βασιλιά της Γαλλίας. Ήταν το θέμα πολλών σύγχρονων ζωγραφικών έργων και έργων τέχνης, όπως η Παναγία και το Παιδί του Jean Fouquet που περιβάλλεται από τους Αγγέλους.

Αγνή Σορέλ
AgnesSorel4.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Agnès Sorel (Γαλλικά)
Προφορά
Γέννηση1422[1][2][3][4][5][6]
d:Q2241082
Θάνατος9  Φεβρουαρίου 1450[7]
Le Mesnil-sous-Jumièges
Αιτία θανάτουδηλητηρίαση από υδράργυρο
Τόπος ταφήςΑντρ-ε-Λουάρ
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΜέσα Γαλλικά[8]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητακαλλιτεχνικό μοντέλο
κυρία επί των τιμών[9]
Οικογένεια
ΣύντροφοςΚάρολος Ζ' της Γαλλίας
ΤέκναCharlotte de France
Marie de Valois[10]
Jeanne de Valois[10]
ΓονείςJean Soreau[10] και Catherine de Maignelais[10]
Commons page Σχετικά πολυμέσα

ΖωήΕπεξεργασία

 
Virgin and Child Surrounded by Angels
Απεικόνιση της Αγνής Σορέλ από τον Jean Fouquet)

Γεννημένη το 1422, ήταν κόρη του Ζαν Σορώ και της Κατρίν ντε Μενιελαί και είχε τέσσερις αδερφούς.[12] Η Αγνή ήταν 20 ή 21 ετών όταν πρωτοεμφανίστηκε στον βασιλιά Κάρολο. Εκείνη την εποχή, κατείχε μια θέση στο νοικοκυριό του Ρενέ Α΄ της Νεαπόλεως, ως κυρία των τιμών στη σύζυγό του Ισαβέλλα της Λωρραίνης. Στη συνέχεια, η Αγνή Σορέλ συνέχισε να υπηρετεί ως κυρία επί των τιμών της Μαρία του Ανζού, σύζυγο του Καρόλου και νύφη της Ισαβέλλας. Σύντομα έγινε ερωμένη του.[13] Ο Βασιλιάς της έδωσε το Château de Loches (όπου είχε πειστεί από την Ιωάννα της Λωρραίνης να στεφθεί Βασιλιάς της Γαλλίας) ως ιδιωτική κατοικία της.

Σύντομα, η παρουσία της έγινε αισθητή στο βασίλειο του Σινόν και η παρουσία της φέρεται να βοηθούσε τον βασιλιά από παρατεταμένη κατάθλιψη. Είχε πολύ ισχυρή επιρροή στον βασιλιά, και αυτό, μαζί με τα ασυνήθιστα γούστα της, κέρδισε πολλούς ισχυρούς εχθρούς στο βασίλειο. Η Σορέλ θα γίνει η πρώτη επίσημα αναγνωρισμένη βασιλική ερωμένη ενός Γάλλου βασιλιά.[14]

Η Αγνή δημιούργησε σκάνδαλο στο βασίλειο, ειδικά για τη διάδοση της μόδας των φορεμάτων με χαμηλή κοπή. Αυτή η συμπεριφορά μιμήθηκε όσο και περιφρονήθηκε. Ο Jean Juvénal des Ursins, ο αρχιεπίσκοπος του Reims, συμβούλεψε τον βασιλιά να διορθώσει τη μόδα των "μπροστινών ανοιγμάτων μέσω των οποίων βλέπει κανείς τις θηλές και τα στήθη των γυναικών"[15].

Παιδιά και θάνατοςΕπεξεργασία

Η Αγνή γέννησε τέσσερις κόρες από τον βασιλιά:

Ενώ ήταν έγκυος με το τέταρτο παιδί τους, ταξίδεψε από τον Σινόν στα μέσα του χειμώνα για να ακολουθήσει τον Κάρολο στην εκστρατεία του 1450 στο Jumièges, θέλοντας να είναι μαζί του ως ηθική υποστήριξη. Εκεί, ξαφνικά αρρώστησε, και μετά τον τοκετό, αυτή και η κόρη της, που γεννήθηκε πρόωρα[18], πέθαναν στις 9 Φεβρουαρίου 1450.[19] Ήταν 28 ετών.[20] Ενώ η αιτία του θανάτου αρχικά θεωρήθηκε δυσεντερία, ο Γάλλος ιατροδικαστής επιστήμονας Philippe Charlier πρότεινε το 2005 ότι η Αγνή πέθανε από δηλητηρίαση από υδράργυρο.[21] Δεν είπε γνώμη για το εάν δολοφονήθηκε.[22] Ο υδράργυρος χρησιμοποιούταν μερικές φορές σε καλλυντικά παρασκευάσματα ή για τη θεραπεία σκουληκιών και τέτοια χρήση μπορεί να είχε προκαλέσει το θάνατο της Σορέλ. Θάφτηκε στην Εκκλησία του St. Ours, στο Loches. Η καρδιά της θάφτηκε στο αβαείο Βενεδικτίνων του Jumièges.[23]

Ο γιος του Κάρολου, ο μελλοντικός βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας, ήταν σε ανοιχτή εξέγερση εναντίον του πατέρα του κατά τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια. Εικάζεται ότι είχε δηλητηριάσει την Αγνή για να αφαιρέσει την αδικαιολόγητη για αυτόν επιρροή της στον βασιλιά. Υποτίθεται επίσης ότι ο Γάλλος χρηματοδότης, ευγενής και υπουργός Jacques Cœur την δηλητηρίασε, αν και αυτή η θεωρία θεωρείται ευρέως ότι ήταν μια προσπάθεια απομάκρυνσης του Coeur από το γαλλικό βασίλειο.

Η ξαδέρφη της, Αντουανέτ ντε Μαινιελαί πήρε τη θέση της ως ερωμένη στον βασιλιά μετά το θάνατό της.

ΚληρονομιάΕπεξεργασία

 
Πορτρέτο της Αγνής Σορέλ κατά τον 16ο αιώνα

Η Αγνή Σορέλ παίζει σημαντικό ρόλο στο La Pucelle του Βολταίρου.[24] Δύο ρωσικές όπερες από τα τέλη του 19ου αιώνα την απεικονίζουν επίσης, μαζί με τον Κάρολο Ζ΄: το έργο του Πιοτρ Τσαϊκόφσκι "The Maid of Orleans" και το "The Saracen" του Σέζαρ Κιουί.[25] [26] Το όνομα της Σορέλ χρησιμοποιήθηκε ως όνομα για δύο ρούχα, το μπούστο Αγνή Σορέλ, και το κορσάζ Αγνή Σορέλ, καθώς και ένα στυλ μόδας που πήρε το όνομά της επίσης, το στυλ Αγνή Σορέλ, το οποίο περιγράφεται ως στιλ ντυσίματος «πριγκίπισσα».[27]

ΠηγέςΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11947863g. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. 124516793. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 (Γαλλικά) Encyclopædia Universalis. Encyclopædia Britannica Inc.. agnes-sorel. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 (Αγγλικά) Find A Grave. 8361625. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστραλίας. 1533157. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 GeneaStar. sorela.
  7. data.bnf.fr/fr/11947863/agnes_sorel/.
  8. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11947863g. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  9. Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 10,4 10,5 Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage.
  11. Wellman 2013, p. 44.
  12. Wellman 2013, p. 39.
  13. Wellman 2013, p. 40.
  14. Wellman 2013, p. 25.
  15. Delany 1998, p. 108-109.
  16. Vale 1974, p. 92.
  17. Wellman 2013, p. 191.
  18. [Deblauwe 2013] Jacques Deblauwe (Dr), De quoi sont-ils morts ?, Flammarion - Pygmalion, coll. « Franck Ferrand présente », 2013, sur data.over-blog-kiwi.com (ISBN 978-2-7564-1002-9, lire en ligne [archive]), p. 64.
  19. Monks 1990, p. 10.
  20. Monks 1990, p. 10.
  21. Charlier 2006.
  22. Charlier 2006.
  23. Le Maho 2012, p. 22.
  24. Severin, Nelly H. (1976). "Voltaire's Saint Joan: A Burlesque on Saints and Chastity". The South Central Bulletin. 36 (4): 150–152. doi:10.2307/3188316. JSTOR 3188316.
  25. Haegeman, Marc (2013). "Tchaikovsky - The Maid of Orleans". Classical Net. Retrieved 6 February 2020.
  26. Neff, Lyle (July 1996). "The Saracen". Opera Glass. Stanford University. Retrieved 6 February 2020.
  27. Cumming, Cunnington & Cunnington 2010, p. 2.