Βαλκανικό Κύπελλο Ελπίδων Ποδοσφαίρου

Το Βαλκανικό Κύπελλο Έθνικών Ομάδων Ελπίδων καθιερώθηκε το 1968 ανάμεσα στις αντίστοιχες εθνικές ομάδες των έξι βαλκανικών κρατών, σε μια περίοδο που βρισκόταν σε ακμή η διαβαλκανική αθλητική συνεργασία. Πραγματοποιήθηκαν συνολικά 12 διοργανώσεις ως το 1983. Οι πρώτες εννέα διοργανώσεις, ως το 1976, διεξήχθησαν σε ετήσια βάση. Στη συνέχεια, και ως το 1983, έγιναν άλλες τρεις. Δικαίωμα συμμετοχής είχαν οι έξι χώρες που υπήρχαν στη Βαλκανική χερσόνησο πριν διαλυθεί η Γιουγκοσλαβία: Ελλάδα, Τουρκία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία και Αλβανία. Η διοργάνωση ήταν αρκετά δημοφιλής, τουλάχιστον στις πρώτες χρονιές, και αποτέλεσε υποκατάστατο του προπολεμικού Βαλκανικού Κυπέλλου Εθνών.

Το ξεκίνημαΕπεξεργασία

Η αρχική απόφαση για τη δημιουργία μιας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης εθνικών ομάδων ελπίδων ανάμεσα στις έξι βαλκανικές χώρες πάρθηκε στο Βαλκανικό Αθλητικό Συνέδριο που διεξήχθη στις 24 και 25 Φεβρουαρίου 1968 στην Κωνσταντινούπολη, έπειτα από πρόταση της τουρκικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας.[1] Η οριστική απόφαση και οι λεπτομέρειες του τρόπου διεξαγωγής καθορίστηκαν στο επόμενο αντίστοιχο συνέδριο που έγινε στην Αθήνα.[2] Αποφασίστηκε η διοργάνωση να έχει μορφή τουρνουά με βαθμολογία, διάρκειας δέκα περίπου ημερών και να διεξάγεται κάθε χρόνο σε διαφορετική χώρα. Έπειτα από πρόταση της ΕΠΟ, το 1ο Βαλκανικό Κύπελλο ορίστηκε να διεξαχθεί στη Θεσσαλονίκη, στο Καυτανζόγλειο Στάδιο, το Σεπτέμβριο του 1968 και τα επόμενα να διεξάγονται κάθε Ιούνιο. Το 1977 αποφασίστηκε να μην διεξάγεται ως τουρνουά σε μία χώρα αλλά οι ομάδες από τον προκριματικό γύρο ως τον τελικό να δίνουν διπλούς αγώνες εντός/εκτός έδρας. Έτσι χρειάστηκαν δυο χρόνια για την ολοκλήρωση της διοργάνωσης. Με τη μορφή αυτή δεν διεξήχθη ξανά.

Μορφές διεξαγωγήςΕπεξεργασία

  • Τουρνούα σε ενιαίο όμιλο με βαθμολογία: 1968, 1969, 1970, 1971.
  • Τουρνουά δύο ομίλων των τριών ομάδων. Οι πρώτες στον τελικό και οι δεύτερες στον μικρό τελικό (για την 3η θέση): 1972, 1973, 1974, 1975, 1976.
  • Δύο προκριματικοί όμιλοι δύο γύρων με αγώνες εντός/εκτός έδρας και οι πρώτες σε διπλό τελικό: 1977-78.
  • Τουρνουά δύο ομίλων των τριών ομάδων. Οι πρώτες στον τελικό και οι δεύτερες στον μικρό τελικό (για την 3η θέση): 1981, 1983.

Διοργανώσεις - ΝικητέςΕπεξεργασία

Χρονιές Διοργανώτριες πόλεις Νικήτριες Βαθμολογία ή τελικός
1968 Θεσσαλονίκη   Βουλγαρία 1) Βουλγαρία 4β.
2) Ελλάδα 3β. (6-4)
3) Τουρκία 3β. (4-5)
4) Ρουμανία 2β.
1969 Σίμπιου,
Βουκουρέστι
  Ελλάδα 1) Ελλάδα 6β. (8-4)
2) Ρουμανία 6β. (6-7)
3) Αλβανία 4β.
4) Βουλγαρία 3β.
5) Τουρκία 1β.
1970 Σόφια   Βουλγαρία 1) Βουλγαρία 5β.
2) Τουρκία 5β.
3) Αλβανία 5β.
4) Ρουμανία 3β.
5) Ελλάδα 2β.
1971 Αθήνα   Ελλάδα 1) Ελλάδα 7β.
2) Βουλγαρία 6β.
3) Ρουμανία 4β.
4) Αλβανία 2β.
5) Γιουγκοσλαβία 1β.
1972 Σμύρνη   Γιουγκοσλαβία Τελικός: Γιουγκοσλαβία - Τουρκία: 2-1
3η θέση: Βουλγαρία - Αλβανία: 2-0
1973 Σκόπια   Γιουγκοσλαβία Τελικός: Γιουγκοσλαβία - Βουλγαρία:
3η θέση: Τουρκία - Ελλάδα: 1-0
1974 Βουκουρέστι   Ρουμανία Τελικός: Ρουμανία - Αλβανία: 1-0
3η θέση: Βουλγαρία - Ελλάδα: 3-1
1975 Χάσκοβο,
Ντιμίτροβγκραντ
  Βουλγαρία Τελικός: Βουλγαρία - Γιουγκοσλαβία: 2-2 (8-7 πέναλτι)[3]
3η θέση: Ελλάδα - Ρουμανία: 3-2
1976 Θεσσαλονίκη   Γιουγκοσλαβία Τελικός: Γιουγκοσλαβία - Ελλάδα: 1-0
3η θέση: Αλβανία - Βουλγαρία: 5-3
1977-78 Δεν έγινε σε μια χώρα Τελικός: Γιουγκοσλαβία - Ρουμανία: ;
3η θέση:
1981 Βόλος   Αλβανία Τελικός: Αλβανία - Βουλγαρία:
3η θέση: Ρουμανία - Ελλάδα: 2-0
1983 Στάρα Ζαγόρα   Βουλγαρία Τελικός: Βουλγαρία - Ελλάδα: 1-0
3η θέση:

ΣημειώσειςΕπεξεργασία

  1. εφ. "Αθλητική Ηχώ", 2/3/1968, σ. 2[νεκρός σύνδεσμος]
  2. εφ. "Αθλητική Ηχώ", 20/5/1968, σ. 9[νεκρός σύνδεσμος]
  3. Για την ανάδειξη του νικητή χτυπήθηκαν 24 πέναλτι, κάτι που αποτελούσε παγκόσμιο ρεκόρ την εποχή εκείνη, εφ. "Μακεδονία", φ. 1/7/1975, σ. 4.