Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Βασίλι Ιβάνοβιτς Τσουϊκόφ (ρωσ.:Васи́лий Ива́нович Чуйко́в) ήταν Ρώσος στρατηγός του Σοβιετικού Στρατού.

Βασίλι Ιβάνοβιτς Τσουϊκόφ
Chuikov. A. Mironov.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Василий Иванович Чуйков (Ρωσικά)
Γέννηση31 Ιανουαρίουιουλ. / 13  Φεβρουαρίου 1900γρηγ.[1] ή 12  Φεβρουαρίου 1900[2]
Σερεμπριάνιε Προύντι[3]
Θάνατος18  Μαρτίου 1982[1][4][5][6][7][2]
Μόσχα
Τόπος ταφήςλόφος Μαμάγιεφ
Χώρα πολιτογράφησηςΈνωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΡωσικά
ΣπουδέςM.V. Frunze Military Academy (έως 1925)
d:Q16700089 (έως 1927)
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
αξιωματικός
συγγραφέας απομνημονευμάτων
Περίοδος ακμής1917
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΚομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςΣτρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης, Kombrig, Komdiv, Comcor, αντιστράτηγος, αρχιστράτηγος και General of the Army/
Πόλεμοι/μάχεςΑνατολικό Μέτωπο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαμέλος του Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης
ΒραβεύσειςΤάγμα του Λένιν (26  Οκτωβρίου 1943)
Μετάλλιο για τη νίκη επί της Ιαπωνίας
Μετάλλιο για τη νίκη επί της Γερμανίας στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο
Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου (1920)
Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης (19  Μαρτίου 1944)
Τάξη της Οκτωβριανής Επανάστασης (22  Φεβρουαρίου 1968)
Χρυσός Αστέρας (19  Μαρτίου 1944)
Χρυσός Αστέρας (6  Απριλίου 1945)
μετάλλιο για την 20ή επέτειο του Κόκκινου Στρατού των εργατών και των αγροτών
Τάγμα του Σουβόροφ 1ης τάξης (28  Ιανουαρίου 1943)
Τάγμα του Ερυθρού Αστέρα (1940)
Μετάλλιο «Για την υπεράσπιση της Μόσχας»
Μετάλλιο «Για την υπεράσπιση του Στάλινγκραντ»
Medal "For the Liberation of Warsaw"
Medal "For the Capture of Berlin"
Μετάλλιο Σύσφιξης Σχέσεων Συμπολεμιστών
Medal "For the Development of Virgin Lands"
Τάγμα του Λένιν (19  Μαρτίου 1944)
Τάγμα του Λένιν (21  Φεβρουαρίου 1945)
Τάγμα του Λένιν (11  Φεβρουαρίου 1950)
Τάγμα του Λένιν (11  Φεβρουαρίου 1960)
Τάγμα του Λένιν (12  Φεβρουαρίου 1970)
Τάγμα του Λένιν (11  Φεβρουαρίου 1975)
Τάγμα του Λένιν (21  Φεβρουαρίου 1978)
Τάγμα του Λένιν (11  Φεβρουαρίου 1980)
Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης (6  Απριλίου 1945)
Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου (1925)
Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου (1944)
Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου (1948)
Τάγμα του Σουβόροφ 1ης τάξης (23  Αυγούστου 1944)
Τάγμα του Σουβόροφ 1ης τάξης (29  Μαΐου 1945)
d:Q4375473 (22  Φεβρουαρίου 1968)
Patriotic Order of Merit in gold
Αστέρας της Λαϊκής Φιλίας
Order of the Cross of Grunwald, 2nd class
Golden Cross of the Virtuti Militari
Grand Cross of the Order of Polonia Restituta
Διοικητής μετά Άστρου της Τάξης της Πολώνια Ρεστιτούτα
Order of Sukhbaatar
Σταυρός Διακεκριμένης Υπηρεσίας
Μετάλλιο Βετεράνου των Ενόπλων Δυνάμεων της ΕΣΣΔ
Medal "For Oder, Neisse and the Baltic"
Υπογραφή
Автограф Василия Чуйкова.jpg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Β. Τσουϊκόφ γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1900 στην επαρχία της Τούλα. Το πιθανότερο είναι πως θα είχε ακολουθήσει το επάγγελμα του αγρότη, όπως και ο πατέρας του, αν η Ρωσική Επανάσταση του 1917 δεν παρενέβαινε τόσο καταλυτικά στη ζωή του, ωθώντας τον να καταταγεί στους Ερυθροφρουρούς την ίδια χρονιά. Συμμετείχε σε πολλές μάχες του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου (1918-1921) στα Ουράλια Όρη και τη Σιβηρία και στο τέλος αυτής της αδελφοκτόνου σύρραξης ήταν ήδη συνταγματάρχης.

Αποφασίζοντας να ακολουθήσει στρατιωτική σταδιοδρομία, φοίτησε στη Στρατιωτική Ακαδημία «Φρούνζε» και κατόπιν υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις της σοβιετικής Άπω Ανατολής, αλλά και ως ακόλουθος στην Κίνα το 1925 και το 1927-1929. Την περίοδο 1932-1935 επέστρεψε και πάλι στη Μόσχα για να παρακολουθήσει τη Σχολή Ανώτερων Αξιωματικών και αμέσως μετά φοίτησε στην Ακαδημία Μηχανοκίνησης, προσόν που του επέτρεψε να αναλάβει τη διοίκηση μιας μηχανοκίνητης ταξιαρχίας το 1936. Δύο χρόνια αργότερα του ανατέθηκε η διοίκηση του 5ου Σώματος, ενώ το 1939 συμμετείχε στην κατάληψη της ανατολικής Πολωνίας ως επικεφαλής της 2ης Στρατιάς. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους η 9η Στρατιά του υπέστη πανωλεθρία από τους Φινλανδούς στο Σουομοσάλμι, ο Τσουϊκόφ, όμως, τον Ιούνιο του 1940 στάθηκε τυχερός, αφού προήχθη σε αντιστράτηγο, ενώ λίγο αργότερα εστάλη εκ νέου στη σοβιετική πρεσβεία στην Κίνα.

Όλα έδειχναν ότι η καριέρα του ακολουθούσε την κατιούσα, όταν τον Σεπτέμβριο του 1942 ο Στάλιν τον ανακάλεσε στην ενεργό δράση και του ανέθεσε τη διοίκηση της 62ης Στρατιάς που υπερασπιζόταν το Στάλινγκραντ. Στη μάχη εκείνη ο Τσουϊκόφ έγραψε πραγματική εποποιία σώζοντας την πόλη με την ακλόνητη άμυνά του και τον Απρίλιο του 1943 η Στρατιά του μετονομάσθηκε τιμητικά σε 8η της Φρουράς. Ακολούθησαν οι επικές μάχες για την απελευθέρωση της ΕΣΣΔ, την κατάληψη της Πολωνίας και την κατάληψη του Βερολίνου, όπου και πάλι οι άνδρες του Τσουϊκόφ, βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή. Στις 2 Μαΐου 1945 ο Τσουϊκόφ δέχθηκε την παράδοση των υπολειμμάτων της φρουράς του Βερολίνου, ενώ την περίοδο 1949-1953 χρημάτισε αρχηγός των Σοβιετικών Δυνάμεων Κατοχής στην Ανατολική Γερμανία. Το 1955 προήχθη σε στρατάρχη, το 1960-1964 ορίσθηκε αρχηγός των Χερσαίων Δυνάμεων και υφυπουργός Άμυνας και το 1972 γενικός επιθεωρητής του Υπουργείου Άμυνας. Απεβίωσε τον Μάρτιο του 1982.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

  • Στρατιωτική Ιστορία -Σειρά Μεγάλες Μάχες, Βερολίνο 1945 Η πτώση της χιτλερικής Γερμανίας, τεύχος 17, Εκδόσεις Περισκόπιο