Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Γεώργιος Γλαράκης (1789-1855) ήταν Έλληνας λόγιος, ιατρός, φιλόσοφος και πολιτικός, εκλεγμένος πληρεξούσιος σε τρεις εθνοσυνελεύσεις, αρκετές φορές υπουργός και κρατικός λειτουργός σε πολλές θέσεις του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.

Γεώργιος Γλαράκης
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Γεώργιος Γλαράκης (Ελληνικά)
Γέννηση 1789
Χίος
Θάνατος 1855
Αθήνα[1]
Εθνικότητα Έλληνες
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Σπουδές Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
Οικογένεια
Τέκνα Αριστείδης Γλαράκης
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα Υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας
Υπουργός Εσωτερικών της Ελλάδας
Υπουργός Ναυτικών της Ελλάδας
Υπουργός Εκκλησιαστικών της Ελλάδας
μέλος της Γερουσίας της Ελλάδας
πληρεξούσιος
Υπουργός Παιδείας της Ελλάδας
Νομάρχης Αχαΐας και Ήλιδος
Βραβεύσεις Ταξιάρχης του τάγματος του Σωτήρος

Πίνακας περιεχομένων

ΒιογραφικόΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στη Χίο και ο πατέρας του ήταν ιερέας. Φοίτησε στη σχολή της Χίου όπου αργότερα δίδαξε και ο ίδιος μαθηματικά και φυσική και στη συνέχεια εργάστηκε στην Κωνσταντινούπολη ως εμποροϋπάλληλος παρακολουθώντας συγχρόνως πανεπιστημιακά μαθήματα. Με την οικονομική ενίσχυση της κοινότητας της Χίου πήγε στο Γκέτινγκεν όπου σπούδασε ιατρική και αναγορεύθηκε διδάκτορας και έπειτα εγκαταστάθηκε στη Βιέννη όπου έκανε πρακτική άσκηση σε νοσοκομεία. Εκεί συνδέθηκε με τον κύκλο των Ελλήνων λογίων και συνεργάστηκε για λίγο στο περιοδικό Ερμής ο Λόγιος.[2] Το 1820 επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε να ασκεί το ιατρικό επάγγελμα διδάσκοντας παράλληλα στη Σχολή της Χίου. Πήρε μέρος στην επανάσταση και το 1822 στάλθηκε στην πρώτη γενική κυβερνητική έδρα στην Κόρινθο για να εξασφαλίσει βοήθεια για τη Χίο, δεν μπόρεσε όμως να επιστρέψει στο νησί καθώς μεσολάβησε η σφαγή.

Στη συνέλευση του Άστρους ήταν υπεύθυνος για την σύνταξη του καταστατικού χάρτη μαζί με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και τον Στέφανο Κανέλλο. Στη συνέχεια ανέλαβε γενικός γραμματέας του υπουργείου εσωτερικών και επί Ανδρέα Ζαΐμη γενικός γραμματέας της κυβέρνησης. Με την άφιξη του Καποδίστρια διορίστηκε υπουργός εξωτερικών και ναυτικών και το 1832 έγινε νομάρχης Αχαΐας.[2][3]

Διετέλεσε μέλος της Επιθεωρητικής Επιτροπής του σχεδίου αναθεώρησης του «Προσωρινού Πολιτεύματος της Ελλάδας» (Απρίλιος 1823), γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών (Απρίλιος 1823-Μάιος 1825) και επικεφαλής του ίδιου υπουργείου (Μάιος 1825-Αύγουστος 1826), μετά το θάνατο του Γρηγορίου Παπαφλέσσα, γενικός γραμματέας της Διοικητικής Επιτροπής της Ελλάδας (Αύγουστος 1826-Απρίλιος 1827), πληρεξούσιος στην Γ' Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας του 1827, μέλος της Επιτροπής Συντάξεως του Πολιτικού Συντάγματος της Ελλάδας (1827), γενικός γραμματέας της Αντικυβερνητικής Επιτροπής της Ελλάδας (Απρίλιος-Μάιος του 1827), γραμματέας της Επικρατείας επί των Εξωτερικών και των Ναυτικών (Μάιος 1827-Ιανουάριος 1828), μέλος του Συμβουλίου περί Συμβιβασμού (1827-1828), υγειονόμος Αίγινας, ιατρός του εκεί ορφανοτροφείου και διοικητής Πόρου τη διετία 1828-1830, και πάλι γραμματέας της Επικρατείας επί των Εξωτερικών και του Εμπορικού Ναυτικού από τις 8 Ιουλίο του 1831 μέχρι τις 25 Ιανουαρίου του 1833[4] και πληρεξούσιος Παροίκων Χίου στην Ε' Εθνική Συνέλευση (1831-1832).

Μετά την εγκαθίδρυση της βασιλείας διετέλεσε νομάρχης Αχαΐας και Ηλίδας και διοικητής Μεσσηνίας και Βοιωτίας. Το 1837 χρημάτισε υπουργός εσωτερικών & εκκλησιαστικών, οπότε έλαβε διοικητικά και νομοθετικά μέτρα για τη δίωξη της ληστείας που βρισκόταν σε έξαρση και πρωτοστάτησε στην ίδρυση του πανεπιστημίου, στις τελευταίες ημέρες της Κυβέρνησης Ρούντχαρτ και στην Κυβέρνηση του Όθωνος που διαδέχθηκε την κυβέρνηση Ρούντχαρτ. Θεωρούνταν ένας από τους ηγέτες του Ρωσικού κόμματος, μαζί με τους Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Ανδρέα Μεταξά και Μιχαήλ Σούτσο. Σε μυστική έκθεσή του ο Γάλλος πρέσβης Πισκατορύ τον χαρακτήρισε ως εμπαθή και επικίνδυνο ρωσόφιλο. Με την αποκάλυψη της ύπαρξης της Φιλορθοδόξου Εταιρίας απομακρύνθηκε από τα δημόσια αξιώματα, καθώς η εταιρία αυτή θεωρήθηκε αντικαθεστωτική. Από το 1839 έως το 1843 έζησε στην Αθήνα όπου εργάστηκε ως γιατρός. Το 1847 διετέλεσε υπουργός εξωτερικών[5] σε ανασχηματισμό της Κυβέρνηση Ιωάννη Κωλέττη και το 1849, στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη, υπουργός εσωτερικών.[3] Χρημάτισε πληρεξούσιος στην Εθνική Συνέλευση της 3ης Σεπτεμβρίου (1843) και στη συνέχεια γερουσιαστής (1845-1855). Την περίοδο 1848-1855 διετέλεσε πρόεδρος της αρχαιολογικής εταιρείας.[2] Για τις εθνικές υπηρεσίες του κατατάχθηκε στην Α' τάξη των Πολιτικών Αγωνιστών και τιμήθηκε με το Αργυρούν Αριστείον του Αγώνος και τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος.

ΑναφορέςΕπεξεργασία

  1. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. pandektis.ekt.gr/pandektis/handle/10442/65094. Ανακτήθηκε στις 3  Σεπτεμβρίου 2018.
  2. 2,0 2,1 2,2 Βιογραφικό του Γεώργιου Γλαράκη, από τη σελίδα της επίσημης ιστοσελίδας της "εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας"
  3. 3,0 3,1 Βιογραφικό του Γεωργίου Γλαράκη, ανακτήθηκε από τη σελίδα της Ιατρικής Εταιρείας Χίου
  4. Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.44
  5. από 17 Απριλίου 1849 έως 12 Δεκεμβρίου 1849 Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.44

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ.15
  • Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ. Καστανιώτης, Αθήνα 2000, σελ.44

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία