Δέκα φόνοι για τον Ντετέκτιβ Μάρλοου

ταινία του 1975

Οι Δέκα φόνοι για τον Ντετέκτιβ Μάρλοου (πρωτότυπος τίτλος Farewell, My Lovely), είναι ταινία μυστηρίου (νεο-νουάρ) αμερικανικής παραγωγής του 1975. Η σκηνοθεσία είναι του Ντικ Ρίτσαρντς και στον ρόλο του Ιδιωτικού Ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου ο Ρόμπερτ Μίτσαμ. Η ταινία είναι βασισμένη στη νουβέλα του Ρέημοντ Τσάντλερ "Farewell, My Lovely" (Αντίο , γλυκιά μου). Επίσης πρωταγωνιστούν ;Σάρλοτ Ράμπλινγκ, Σίλβια Μάιλς, Τζακ Ό Χάλοραν, Τζον Άιρλαντ, και ο Σιλβέστερ Σταλόνε στην πρώτη κινηματογραφική του εμφάνιση. Ο Ρόμπερτ Μίτσαμ θα επιστρέψει ξανά μετά από τρία χρόνια, το 1978 με το ριμέικ της ταινίας "Ο Μεγάλος Ύπνος", κανόντας τον μοναδικό ηθοποιό που θα υποδυθεί τον Ιδιωτικό Ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου σε δύο ταινίες.

Δέκα φόνοι για τον Ντετέκτιβ Μάρλοου
Poster Farewell My Lovely 1975.jpg
ΣκηνοθεσίαΝτικ Ρίτσαρντς[1][2]
ΠαραγωγήΈλιοτ Κάστνερ και Τζέρι Μπρουκχάιμερ
ΣενάριοDavid Zelag Goodman και Ρέημοντ Τσάντλερ
ΠρωταγωνιστέςΡόμπερτ Μίτσαμ[3], Σαρλότ Ράμπλινγκ[3], Τζον Άιρλαντ[3], Σίλβια Μάιλς[3], Άντονι Ζέρμπε[3], Χάρι Ντιν Στάντον[3], Jack O'Halloran[3], Τζόι Σπινέλλ[3], Σιλβέστερ Σταλόνε[3], Κέιτ Μέρταγκ[3], Τζον Ο Λίρι[3], Walter McGinn[3], Μπάρτον Γκίλιαμ[3], Τζιμ Τόμσον[3], Τζίμι Άρτσερ[3], Ted Gehring[3], Λόγκαν Ράμσεϊ[3], Τζακ Μπερνάρντι[3], Τζέρι Φουτζικάουα[3], Μαρκ Άλεν[3], Ναπόλεον Γουάιτινγκ[3], Ρέινμποου Σμιθ[3], Στου Γκίλιαμ[3], Wally K. Berns[3], Τζοάν Σολί[3], Έντρα Γκέιλ[3], Σούζαν Στιούαρτ[3] και Σου Λινγκ[3]
ΜουσικήΝτέιβιντ Σάιρ
ΦωτογραφίαΤζον Α. Αλόνζο
ΜοντάζΤζόελ Κοξ
Εταιρεία παραγωγήςITC Entertainment
Πρώτη προβολή1975
Διάρκεια95 λεπτό
ΠροέλευσηΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής και Ηνωμένο Βασίλειο
ΓλώσσαΑγγλικά

ΠλοκήΕπεξεργασία

Στο Λος Άντζελες του 1941, ένας πρώην καταδικος, ο Μουζ Μαλόι (Τζακ Ό Χάλοραν) θα προσλάβει τον Ντετέκτιβ Μάρλοου (Ρόμπερτ Μίτσαμ) για να του βρει την παλιά φιλενάδα του, την Βέλμα, που έχει να την δει εφτά χρόνια. Ταυτόχρονα ο Μάρλοου ερευνά την δολοφονία ενος πελάτη του, ονομάτι Μάριοτ που ήταν θύμα ενος εκβιασμού για την κλοπή ενος κοσμήματος από την συλλογή ενός Δικαστή. Κατά την επισκέψη του στη Έπαυλη του Δικαστή Μπαξτέρ Γουίλσον Γκρέι, ο Μάρλοου θα γνωρίσει την εκθαμπτωτική Έλεν Γκρέι (Σάρλοτ Ράμπλινγκ), την συζυγό του Δικαστή.

ΔιανομήΕπεξεργασία

ΥποδοχήΕπεξεργασία

Οι κριτικές ανασκόπησης στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes, δίνουν βαθμολογία θετικής έγκρισης για την ταινία σε ποσοστό 76%, με βάση 21 κριτικές και μέση βαθμολογία 8/10.[4]

ΚριτικέςΕπεξεργασία

Ο Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στην ταινία 5 από τα 5 αστέρια του και στην κριτική του σημειώνει Αυτές οι σκηνές είναι τόσο εντυπωσιακές για τον αθάνατο Μάρλοου, τον αρχέτυπο ιδιωτικό ντετέκτιβ του Ρεήμοντ Τσάντλερ που στοιχειώνει τον υπόκοσμο του Λος Άντζελες και εάν είμαστε οπαδοί του Τσάντλερ κρατάμε την ανάσα.

Είναι, πράγματι, η πιο υποβλητική από όλες τις ταινίες με ιδιωτικούς ντετέκτιβ που είχαμε τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι τόσο μεγάλη όσο η "Τσάιναταουν " του Ρόμαν Πολάνσκι, η οποία ασχολήθηκε με μεγαλύτερα θέματα, αλλά στο ίδιο το είδος δεν υπήρξε τίποτα τόσο καλό από τότε που εμφανίστηκε στο Χόλιγουντ ο Φίλιπ Μάρλοου την πρώτη φορά. Ένας λόγος είναι ότι ο Ντικ Ρίτσαρντς ο σκηνοθέτης, παίρνει το σενάριο και το χαρακτήρα του Μάρλοου απολύτως σοβαρά. Δεν είναι ανήσυχος με αυτό, όπως ο Ρόμπερτ Άλτμαν ήταν όταν σκηνοθετούσε την προηγουμένη ταινία με ηρώα τον Μάρλοου και πρωταγωνιστή τον Έλιοτ Γκουλντ να φλερτάρει με την σοβαρότητα στο "Ο Μεγάλος αποχαιρέτισμος". Και ούτε ο Ρόμπερτ Μίτσαμ που είναι εμφάνως ένας από τους καλύτερους ρόλους στην καριέρα του και σε ηλικία 57 ετών φαίνεται πως είναι η ιδανική στιγμή να υποδύθει τον κουρασμένο, κυνικό, πεισματάρη και ρομαντικό Μάρλοου. Η φωνή του, το πρόσωπό του και ο τρόπος που καπνίζει το τσιγάρο του είναι όλα σωστά και φαινόνται εντελώς αληθινά. Αυτό εξάλλου είναι και το εμπορικό σήμα του Φίλιπ Μάρλοου.[5]

Από την άλλη πλευρά το Variety χαρακτηρίζει την ταινία στη κριτική του ως "ένα ληθαργικό αόριστο αφιέρωμα στους ιδιωτικούς ντετέκτιβ του Χόλιγουντ της δεκαετίας του 1940 και στον συγγραφέα Ρεήμοντ Τσάντλερ, του οποίου ο χαρακτήρας του Φίλιπ Μάρλοου ενέπνευσε πολλές χαρακτηριστικές ταινίες".[6]

Βραβεία & υποψηφιότητεςΕπεξεργασία

Οργάνωση Κατηγορία Υποψήφιος Αποτέλεσμα
Όσκαρ[7] Β' γυναικείου ρόλου Σίλβια Μάιλς Υποψηφιότητα
Έντγκαρ Άλαν Πόε Καλύτερης ταινίας Ντέιβιντ Ζέλαγκ Γκούντμαν Υποψηφιότητα

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. www.imdb.com/title/tt0072973/. Ανακτήθηκε στις 21  Μαΐου 2016.
  2. stopklatka.pl/film/zegnaj-laleczko-1975. Ανακτήθηκε στις 21  Μαΐου 2016.
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 3,13 3,14 3,15 3,16 3,17 3,18 3,19 3,20 3,21 3,22 3,23 3,24 3,25 3,26 3,27 (Αγγλικά) Internet Movie Database.
  4. «Η υποδοχή και οι κριτικές θεατών». Rottentomatoes.com. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2020. 
  5. Η κριτική ανάλυση του Ρότζερ Ίμπερτ για την ταινία rogerebert.com ανακτήθηκε 26 Φεβρουαρίου 2020 (Αγγλικά)
  6. Η κριτική του Variety για την ταινία variety.com ανακτήθηκε 26 Φεβρουαρίου 2020 (Αγγλικά)
  7. Η 48η τελετή απονομής βραβείων Όσκαρ oscars.org ανακτήθηκε 26 Φεβρουαρίου 2020 (Αγγλικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία