Άνοιγμα κυρίου μενού

Η Ελένη Δραγάση-Παλαιολόγου ή Αγία Υπομονή (1372 - 13 Μαρτίου 1450) ήταν αυτοκράτειρα του Βυζαντίου ως σύζυγος του Mανουήλ Β’ Παλαιολόγου και μητέρα των δύο τελευταίων Βυζαντινών Αυτοκρατόρων, του Ιωάννη Η΄ και του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου.

Ελένη Δραγάση
Saint Hipomini icon.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1372
Θάνατος13  Μαρτίου 1450
Κωνσταντινούπολη
Χώρα πολιτογράφησηςΒυζαντινή Αυτοκρατορία
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταμονάρχης
Οικογένεια
ΣύζυγοςΜανουήλ Β´ Παλαιολόγος
ΤέκναΙωάννης Η΄ Παλαιολόγος
Θεόδωρος Β΄ Παλαιολόγος
Ανδρόνικος Παλαιολόγος
Δημήτριος Β΄ Παλαιολόγος
Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος
Θωμάς Παλαιολόγος
ΓονείςΚονσταντίν Ντράγκας Ντεγιάνοβιτς
ΟικογένειαΔυναστεία Παλαιολόγων
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΒυζαντινός αυτοκράτορας (1392–1425)

Η ζωή τηςΕπεξεργασία

Γεννήθηκε το 1372 στη Σερβία κι ήταν κόρη του Σέρβου δεσπότη Κωνσταντίνου Δραγάση Ντεγιάνοβιτς, 5ου απογόνου του επίσης Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου. Παντρεύτηκε το 1392 το Μανουήλ Β' Παλαιολόγο κι απέκτησαν εννιά παιδιά, έχασαν όμως τρία από επιδημία το 1399 (τον Μιχαήλ γεννημένο το 1398 και δύο κόρες). Τα έξι που επέζησαν ήταν όλα αγόρια. Ο μεγαλυτερος Ιωάννης Η΄ (γεν. 1392) έγινε αυτοκράτορας, ο δεύτερος Θεόδωρος Β' Παλαιολόγος (γεν. 1396) έγινε δεσπότης του Μυστρά, ο τρίτος Ανδρόνικος Παλαιολόγος (γεν. το 1400) δεσπότης της Θεσσαλονίκης, ο τέταρτος Κωνσταντίνος ΙΑ (γεν. 1405) Αυτοκράτορας, ο πέμπτος Δημήτριος Παλαιολόγος (γεν. 1407) επίσης δεσπότης του Μυστρά και ο τελευταίος Θωμάς Παλαιολόγος (γεν. 1409) δεσπότης του Μωρέως, διοικώντας την Πάτρα. Το 1395 έχασε τον πατέρα της που σκοτώθηκε στη μάχη του Ρόβινε της Ρουμανίας.

Ως γυναίκα κι αυτοκράτειρα, κατά τον φιλόσοφο Πλήθωνα (Γεώργιο Γεμιστό), διακρινόταν για τη σωφροσύνη της και την δικαιοσύνη της. Με τα καλύτερα λόγια την περιγράφει και ο ιστορικός Γεώργιος Σφραντζής.

Ο σύζυγός της Μανουήλ λίγο πριν πεθάνει έγινε το 1425 μοναχός με το όνομα Ματθαίος. Μετά το θάνατό του έγινε και η ίδια μοναχή στο μοναστήρι της "Κυρά - Μάρθας" της Κωνσταντινούπολης, παίρνοντας το όνομα Υπομονή. Ήταν μια μοναχή σαν όλες τις άλλες και, ακόμη και αν ήταν αυτοκράτειρα, έκανε όλα τα διακονήματα στο μοναστήρι. Ωστόσο πολλοί τη συμβουλεύονταν κι ιδιαίτερα οι γιοί της

Η Υπομονή βοήθησε να ιδρυθεί ένας οίκος ευγηρίας, με το όνομα "Η ελπίδα των απελπισμένων", στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη (του τιμίου Προδρόμου) της Πέτρας όπου φυλασσόταν το σκήνωμά του Αγίου Παταπίου.

Όταν το 1448 πέθανε ο μεγαλύτερος γιος της, αυτοκράτορας Ιωάννης, η διαδοχή του έγινε αντικείμενο σύγκρουσης ανάμεσα στο μεγαλύτερο εν ζωή Κωνσταντίνο, και τον φιλόδοξο αλλά επαρμένο και φιλότουρκο Δημήτριο. Η σοφή μητέρα, που ήξερε οτι ο Κωνσταντίνος ήταν πιο άξιος, συγκράτησε το Δημήτριο που έσπευσε πρώτος στην Κωνσταντινούπολη και μεσολάβησε για την ομαλή διαδοχή στον Κωνσταντίνο, πείθοντας ακόμα και τον οθωμανό σουλτάνο Μουράτ Β να τον αποδεχθεί[1]. Τα κατάφερε και ο Κωνσταντίνος ανέλαβε ως αυτοκράτορας την ημέρα των Φώτων, 6 Ιανουαρίου 1449 στο Μυστρά.

Η Αγία Υπομονή όπως την ονόμασε η εκκλησία απεβίωσε στις 13 Μαρτίου του 1450, 3 χρόνια πριν η Κωνσταντινούπολη, πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, πέσει στα χέρια των Οθωμανών Τούρκων, έπειτα από μακρά πολιορκία. Στην πτώση της Κωνσταντινούπολης ο γιος της, Κωνσταντίνος ΙΑ Παλαιολόγος, απεβίωσε στη μάχη. Η Αγία Υπομονή ετάφη στη μονή του Παντοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη, όπου ετάφησαν ο σύζυγός της Μανουήλ και τα 3 από τα παιδιά τους (εκ των οποίων τα 2 ήταν μοναχοί).

Η ανεύρεση της αγιογραφίας και της τιμίας κάραςΕπεξεργασία

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453, ο Αγγελής Νοταράς, συγγενής του αυτοκράτορα (ανιψιός της Αγίας Υπομονής), μετέφερε στο βουνό Γεράνεια κοντά στην Αθήνα και έκρυψε το λείψανο του Αγίου Παταπίου σε μια σπηλιά, κοντά στην πόλη Θέρμαι (το σημερινό Λουτράκι), που ήταν ήδη ασκητήριο μοναχών από τον 11ο αιώνα. Στο σπήλαιο αυτό βρέθηκε Βυζαντινή αγιογραφία της Αγίας Υπομονής και η αγία κάρα της. Στο σπήλαιο αυτό χτίστηκε το 1952 από τον γέροντα Νεκτάριο Μαρμαρινό το μοναστήρι του Αγίου Παταπίου, όπου και φυλάσσεται η σεπτή κάρα της Αγίας Υπομονής μέχρι σήμερα.

Εορτασμός της μνήμηςΕπεξεργασία

Η μνήμη της Αγίας Υπομονής εορτάζεται στις 29 Μαΐου από την Ορθόδοξη Εκκλησία.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • «Βίος, ακολουθία, παρακλητικός κανόνας και εγκώμια εις την αγία μητέρα ημών Υπομονή» [Δρος Χαράλαμπου Μπούσια, Έκδοση Ιεράς μονής Οσίου Παταπίου, Λουτράκι 1999]
  • «Η Αγία Υπομονή: Ιστορία και ασματική ακολουθία της» [Πρωτοπρεσβύτερου Σωτήριου Μακρυστάθη, Αθήνα, 1993]
  • «Kανών Παρακλητικός και Χαιρετιστήριοι Οίκοι εις την Οσία Μητέρα Ημών Υπομονή» [Δρος Χαράλαμπου Μπούσια, Έκδοση Ιεράς μονής Οσίου Παταπίου, Λουτράκι 2007]
  • «Ιερά Μονή Οσίου Παταπίου Λουτρακίου» [έκδοση Ιεράς Μητρόπολης Κορίνθου, Σικυώνος, Ζεμενού, Ταρσού και Πολυφέγγους, 2012].
  • «Τα ελληνικά Μοναστήρια» [Ευ. Λέκκου, Ιχνηλάτης, Αθήνα, 1995].
  • «Αγιολόγιο της Ορθοδοξίας», [Χρήστου Τσολακίδη, Αθήνα, έκδοση 2001]
  • «O Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου εκκλησίας», Άγιος Πατάπιος, σελ. (254) - (261) [μ. Βίκτωρος Ματθαίου, τρίτη έκδοση, Μονή Μεταμόρφωσης Σωτήρος, Αθήνα, 1968]
  • «Ο Όσιος Πατάπιος» [Στυλιανού Παπαδόπουλου, καθηγητού πανεπιστημίου Αθηνών, Έκδοση Ιεράς μονής Οσίου Παταπίου, Λουτράκι, Ελλάδα, έκδοση 2006).
  • «Ο Άγιος Πατάπιος και τα θαύματά του», [Δρος Χαράλαμπου Μπούσια, Έκδοση Ιεράς μονής Οσίου Παταπίου, Λουτράκι 2004]
  • «Δέλτος Θαυμάτων Οσίου και Θεοφόρου πατρός ημών Παταπίου του θαυματουργού», [Δρος Χαράλαμπου Μπούσια, Έκδοση Ιεράς μονής Οσίου Παταπίου, Δ’ έκδοση, Λουτράκι 2011]

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία