Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Ελληνίδα στιχουργός

Η Ευτυχία Χατζηγεωργίου-Οικονόμου, αργότερα Νικολαΐδου και τελικά Παπαγιαννοπούλου[1] (1893 - 7 Ιανουαρίου 1972) ήταν Ελληνίδα στιχουργός, μία από τις σημαντικότερες του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού.

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1893
Αϊδίνιο
Θάνατος7  Ιανουαρίου 1972
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητατραγουδοποιός
συνθέτρια
στιχουργός
ηθοποιός
ΣυγγενείςΡέα Μανέλη (εγγονή)

Πρώιμα χρόνιαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας, αναγκάστηκε όμως να έλθει στην Ελλάδα μετά την Μικρασιατική Καταστροφή.[2]

ΚαριέραΕπεξεργασία

Ζώντας μια έντονη και περιπετειώδη ζωή, στην Ελλάδα αρχικά σταδιοδρόμησε ως ηθοποιός, δασκάλα και ποιήτρια, ενώ αργότερα αναδείχθηκε σε σημαντική λαϊκή στιχουργό.

Ξεκίνησε να γράφει στίχους το 1948 και να τα πουλά για ποσά από 200 έως 300 δραχμές, με σκοπό την επένδυσή τους στη χαρτοπαιξία. Όταν έγραφε τους στίχους, έπειτα αποποιούνταν τα πνευματικά της δικαιώματα.[3]

Πάρα πολλά τραγούδια της έγιναν επιτυχίες. Στίχοι της υπάρχουν σε πολλές λαϊκές επιτυχίες:

Με τον Βασίλη Τσιτσάνη έκανε συνολικά τρία τραγούδια "Το Ντιβάνι" (PARLOPHONE B-74344), που γραμμοφωνήθηκε το 1954 με την Αννα Χρυσάφη και τον ίδιο τον Βασίλη Τσιτσάνη, "Τα αντράκια" που γραμμοφωνήθηκε το 1957 με τον Στέλιο Καζαντζίδη και "Ο φλώρος", πάλι το 1957, με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και την Γιώτα Λύδια.

Μερικά τραγούδια της είναι : «Ηλιοβασιλέματα», «Περασμένες μου αγάπες», «Δυο πόρτες έχει η ζωή», «Φεύγω με πίκρα στα ξένα», «Γυάλινος κόσμος», «Θα βρω μουρμούρη μπαγλαμά», «Όνειρο απατηλό», «Στο τραπέζι που τα πίνω», «Στου Αποστόλη το κουτούκι», «Ρίξτε στο γυαλί φαρμάκι», «Μου σπάσανε το μπαγλαμά», «Ανεμώνα», «Αργά, είναι πια αργά», «Λίγο-λίγο, θα με συνηθίσεις», «Πήρα απ' τη νιότη χρώματα», «Αν είναι η αγάπη έγκλημα», «Η διπρόσωπη», «Ένας αϊτός γκρεμίστηκε», «Συρματοπλέγματα βαριά», «Είμαι αετός χωρίς φτερά», «Τι έχει και κλαίει το παιδί», «Η Μαλάμω», «Πετραδάκι, πετραδάκι», «Του ντερβίση το πιοτό», «Τι να σου κάνει μια καρδιά».

Θεωρείται ότι έχει μερικές άγνωστες δημιουργίες, καθώς μόνο ένα μικρό μέρος αυτών που έγραψε είναι καταχωρημένο στο όνομά της. Η ίδια δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την αναγνώριση του έργου της και για την είσπραξη δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα, παρά την επιτυχία των τραγουδιών της, να πεθάνει φτωχή.[4]

Προσωπική ζωήΕπεξεργασία

Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου είχε δύο κόρες, τη Μαίρη και την Καίτη. Μετά τον θάνατο της κόρης της Μαίρης το 1960, βρήκε καταφύγιο στη χαρτοπαιξία. Απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών, στις 7 Ιανουαρίου 1972, έχοντας στο πλευρό της την εγγονή της, Ρέα, που τη φρόντισε ως τα γεράματά της.

ΚληρονομιάΕπεξεργασία

Η ζωή της μεταφέρθηκε σε μορφή βιβλίου γραμμένο από την εγγονή της, Ρέα Μανέλη, με τίτλο Η Γιαγιά Μου η Ευτυχία.[5] Αυτή η βιογραφία ενέπνευσε τον θεατρικό μονόλογο που εκτελεί η Νένα Μεντή στην παράσταση με το ονοματεπώνυμό της ως τίτλο.[6][7]

Το 2019 η ζωή της έγινε ταινία με το όνομα της ως τίτλο και πρωταγωνίστρια στον ρόλο της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, είναι η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη.[8]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. «ΤΑΞΙΜΙ - Το λαϊκό τραγούδι στο διαδίκτυο». web.archive.org. 8 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2020. 
  2. «Η ποιήτρια της ελληνικής στιχουργικής Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου». Newsbeast.gr. 12 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2020. 
  3. Σήμερα .gr, Σαν. «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου». Σαν Σήμερα .gr. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2020. 
  4. «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου: η στιχουργός που τραγουδήθηκε από το πανελλήνιο αλλά δοξάστηκε κατόπιν εορτής». LiFO. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2020. 
  5. «in.gr : Αθήνα : Θέατρα». web.archive.org. 28 Μαρτίου 2008. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2020. 
  6. IEFIMERIDA.GR, NEWSROOM (2 Νοεμβρίου 2015). ««Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» στο θέατρο «Χώρα» | ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ». iefimerida.gr. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2020. 
  7. «v4.e-go.gr - 'Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου' με τη Νένα Μεντή - time out , θεατρο». web.archive.org. 13 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2020. 
  8. «Ευτυχία». αθηνόραμα. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2020. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία