Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Κάρολος Β' (1434 - 1488) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν αρχιεπίσκοπος της Λυών και μεγάλος Γάλλος διπλωμάτης κατά την διάρκεια βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΑ΄. Διετέλεσε στο τέλος της ζωής του και για δυο περίπου βδομάδες δούκας του Μπουρμπόν, σαν διάδοχος του μεγαλύτερου αδελφού του Ιωάννη Β΄.

Κάρολος Β΄ των Βουρβόνων
Meister von Moulins 004.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Charles II de Bourbon (Γαλλικά)
Γέννηση1434
Μουλέν
Θάνατος13  Σεπτεμβρίου 1488
Λυών
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
ΘρησκείαΚαθολική Εκκλησία[1]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητακαθολικός ιερέας
Οικογένεια
ΓονείςΚάρολος Α΄, δούκας των Βουρβόνων και Αγνή της Βουργουνδίας, δούκισσα του Μπουρμπόν
ΑδέλφιαΙσαβέλλα των Βουρβόνων
Κατερίνα των Βουρβόνων
Μαρία των Βουρβόνων
Μαργαρίτα των Βουρβόνων
Λουδοβίκος των Βουρβόνων
Λουδοβίκος των Βουρβόνων
Ιάκωβος των Βουρβόνων
Ιωάννης Β΄ των Βουρβόνων
Πέτρος Β΄ των Βουρβόνων
ΟικογένειαΟίκος των Βουρβόνων
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμααρχιεπίσκοπος της Καθολικής Εκκλησίας
καρδινάλιος
Θυρεός
Arms of Charles de Bourbon.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Αρχιεπίσκοπος της ΛυώνΕπεξεργασία

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν και της Αγνής των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη του Άφοβου δούκα της Βουργουνδίας. Διορίστηκε ιερέας στη Λυών και στη συνέχεια στις (6 Ιουνίου/1444) αρχιεπίσκοπος της Λυών σε ηλικία μόλις 11 ετών. H συγκεκριμένη εκλογή ακολούθησε τον θάνατο του Αμεδαίου ντε Ταλαρού και του παραίτηση του Ιωάννη Γ΄ του Μπουρμπόν, νόθου απόγονου του παππού του Ιωάννη Α΄ δούκα του Μπουρμπόν.[2] Η εκλογή επικυρώθηκε από τον πάπα Ευγένιο Δ' στις 14 Νοεμβρίου/1446 μετά τον θάνατο του Γοδεφρείδου Βασσάλ αρχιεπισκόπου της Βιέννης, που ο ίδιος πάπας είχε διορίσει κατά παράβαση (1444). [3] Λόγω της πολύ μικρής ηλικίας του, η διοίκηση της αρχιεπισκοπής ανατέθηκε στους Ιωάννη Ρολίν επίσκοπο του Οτόν (1446 - 1447), Ντι Γκι επίσκοπο της Ορλεάνης (1447 - 1449) και Ιωάννη Γ΄ του Μπουρμπόν επίσκοπο του Πι (1449 - 1466).[4]

Σύμβουλος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΑ'Επεξεργασία

Στο διάστημα αυτό ο Κάρολος διατηρούσε άριστες σχέσεις με τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΑ' ο οποίος εμπιστευόταν το θρησκευτικό του συναίσθημα. [5] Μετά την εξέγερση εναντίον του από την Ομάδα του Δημόσιου Συμφέροντος (1465) ο Λουδοβίκος ΙΑ' έστειλε τον Κάρολο μαζί με τον επίσκοπο του Μάνς Θιμπώ του Λουξεμβούργου σαν απεσταλμένους στον νεοεκλεγέντα πάπα Παύλο Β' (1464). [6] Στις (7 Ιανουαρίου/1469) ο Κάρολος Β' υπέγραψε μια σειρά από γράμματα σαν σύμβουλος του βασιλιά στην κατοικία του στο Τούρ, [7] σαν ομώνυμος με τον δελφίνο Κάρολο έγινε ο νονός του μαζί με την Ιωάννα του Βαλουά, δούκισσα του Μπουρμπόν και τον Εδουάρδο του Ουέστμίνστερ.[8] O ίδιος βασιλιάς όπως είναι γνωστό διατηρούσε πολύ καλές σχέσεις και με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Β΄ δούκα του Μπουρμπόν

Συνθήκη του ΠικινίΕπεξεργασία

Μετά την λήξη του Εκατονταετούς πολέμου ο αρχιεπίσκοπος ανέθεσε στον Κάρολο Β' τις διαπραγματεύσεις για την σύναψη ειρήνης. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΑ' κλήθηκε μαζί με τον Κάρολο Β' και τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Β΄ δούκα του Μπουρμπόν στο Πικινί στις 19 Αυγούστου να υπογράψουν την τελική συμφωνία ειρήνης με τον Κάρολο της Βουργουνδίας ο οποίος ήταν σύμμαχος του Άγγλου βασιλιά Εδουάρδου Δ'. [9] Στην συνέχεια ο Κάρολος ανέλαβε προσπάθειες να συμφιλιώσει τον Γάλλο βασιλιά με τον Φραγκίσκο Β' της Βρετάνης.[10] Στις 8 Ιανουαρίου/1476 σαν βασιλικός σύμβουλος υπέγραψε 4 γράμματα ένα εκ των οποίων αφορούσε την ανεξαρτησία της Γαλλικής εκκλησίας απο τον πάπα.[11] Διορίστηκε παπικός απεσταλμένος στην Αβινιόν (1472 - 1476) αλλά έφτασε στην επισκοπή το 1473.[12] Οι σχέσεις του με τον πάπα Σίξτο Δ' στην συνέχεια πέρασαν περίοδο κρίσης αφού στις 23 Μαΐου/1474 ο πάπας διόρισε επίσκοπο της Αβινιόν τον ανιψιό του Τζουλιάνο ντελλα Ροβέρ στερώντας την θέση απο τον Κάρολο Β'.[13] Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΑ' ήρθε σε σύγκρουση με τον πάπα, ενώ ετοιμαζόντουσαν για ένοπλη μάχη η διαφορά τελικά λύθηκε με την αποδοχή της απώλειας της Αβινιόν από τον ίδιο τον Κάρολο Β' και την παραίτηση του υπέρ του Τζουλιάνο ντελλα Ροβέρ.[14] Ακολούθησε στην συνέχεια ξανά τον Γάλλο βασιλιά και βρισκόταν μαζί του στην μάχη του Αρράς στις 18 Μαρτίου/1477.[15] Περιγράφεται σαν λάτρης των γραμμάτων και των τεχνών, διέθεσε μετά το 1486 πολλά χρήματα για την αναστήλωση του καθεδρικού ναού της Λυών κάτι που συνεχίστηκε και μετά τον θάνατο του απο τον αδελφό του Πέτρο.[16][17]

Δούκας του ΜπουρμπόνΕπεξεργασία

Τον Απρίλιο του 1488 έγινε δούκας του Μπουρμπόν για πολύ σύντομη περίοδο σαν διάδοχος του τίτλου με τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Ιωάννη Β΄ στις 1 Απριλίου του ίδιου έτους. Ωστόσο ο αδελφός του Πέτρος και η σύζυγος του Άννα της Γαλλίας αμφισβήτησαν έντονα την διαδοχή και τον πίεσαν να τους παραδώσει τον τίτλο με χρηματική ανταμοιβή. Η σύγκρουση διακόπηκε μέσα σε λίγες βδομάδες με τον αιφνίδιο θάνατο του Καρόλου Β΄, ο οποίος κατέρρευσε, την ώρα που βρισκόταν σε κάποιο σπίτι στην Λυών. Έτσι ο Πέτρος πήρε στην συνέχεια σαν κληρονόμος τον τίτλο, αφού ο Κάρολος Β΄ δεν είχε νόμιμους απογόνους.[18] O Κάρολος Β΄ δούκας του Μπουρμπόν περιγράφεται στο μυθιστόρημα του Βίκτορος Ουγκώ "Η Παναγία των Παρισίων"[19]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. bourbnc.
  2. Joseph Vaesen, Etienne Charavay, ed. (1887). Lettres de Louis XI, roi de France: publiees d'apres les originaux pour la Societe de l'histoire de France, vol. 4 (in French). Paris: Librairie Renouard. p. 75. Retrieved 25 November 2013.
  3. Joseph Vaesen, Etienne Charavay, ed. (1887). Lettres de Louis XI, roi de France: publiees d'apres les originaux pour la Societe de l'histoire de France, vol. 4 (in French). Paris: Librairie Renouard. pp. 75–76. Retrieved 25 November 2013.
  4. Joseph Vaesen, Etienne Charavay, ed. (1887). Lettres de Louis XI, roi de France: publiees d'apres les originaux pour la Societe de l'histoire de France, vol. 4 (in French). Paris: Librairie Renouard. p. 76. Retrieved 25 November 2013.
  5. Desormeaux, Joseph-Louis Ripault (1776). Histoire de la maison de Bourbon, Tome II (in French). Paris: Imprimerie royale. p. 248. Retrieved 24 November 2013
  6. Joseph Vaesen, Etienne Charavay, ed. (1887). Lettres de Louis XI, roi de France: publiees d'apres les originaux pour la Societe de l'histoire de France, vol. 4 (in French). Paris: Librairie Renouard. pp. 107–108. Retrieved 25 November 2013.
  7. de Pastoret, Claude-Emmanuel (1820). Ordonnances des Rois de France de la 3e Race, recueillies par ordre chronologique, vol. 17 (in French). Brequigny: Imprimerie royale. p. 175. Retrieved 25 November 2013.
  8. Desormeaux, Joseph-Louis Ripault (1776). Histoire de la maison de Bourbon, Tome II (in French). Paris: Imprimerie royale. p. 249. Retrieved 24 November 2013.
  9. de Commynes, Philippe (2007). "X". Memoires, Livre IV, tome II. Paris: GF Flammarion. p. 92. Retrieved 25 November 2013.
  10. de Pastoret, Claude-Emmanuel (1827). Ordonnances des Rois de France de la 3e Race, recueillies par ordre chronologique, vol. 18 (in French). Brequigny: Imprimerie royale. p. 143. Retrieved 25 November 2013.
  11. de Pastoret, Claude-Emmanuel (1827). Ordonnances des Rois de France de la 3e Race, recueillies par ordre chronologique, vol. 18 (in French). Brequigny: Imprimerie royale. pp. 166–170. Retrieved 25 November 2013.
  12. Joseph Vaesen, Etienne Charavay, ed. (1895). Lettres de Louis XI, roi de France: publiees d'apres les originaux pour la Societe de l'histoire de France, vol. 5 (in French). Paris: Librairie Renouard. p. 2. Retrieved 25 November 2013.
  13. Heers, Jacques (2003). Louis XI. Paris: Perrin. p. 315.
  14. de Pastoret, Claude-Emmanuel (1827). Ordonnances des Rois de France de la 3e Race, recueillies par ordre chronologique, vol. 18 (in French). Brequigny: Imprimerie royale. p. 196. Retrieved 25 November 2013.
  15. de Pastoret, Claude-Emmanuel (1827). Ordonnances des Rois de France de la 3e Race, recueillies par ordre chronologique, vol. 18 (in French). Brequigny: Imprimerie royale. p. 252. Retrieved 25 November 2013.
  16. J Wadsworth, The Beginnings of Cosmopolitanism
  17. Desormeaux, Joseph-Louis Ripault (1776). Histoire de la maison de Bourbon, Tome II (in French). Paris: Imprimerie royale. p. 250. Retrieved 24 November 2013.
  18. Matarasso, Pauline (2001). Queen's Mate: Three Women of Power in France on the Eve of the Renaissance. Ashgate.
  19. Hugo, Victor; Isabel F. Hapgood (translator) (1888). "III: Monsieur the Cardinal". Notre-Dame De Paris

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Joseph Vaesen, Etienne Charavay, ed. (1887). Lettres de Louis XI, roi de France: publiees d'apres les originaux pour la Societe de l'histoire de France, vol. 4 (in French). Paris: Librairie Renouard.
  • Desormeaux, Joseph-Louis Ripault (1776). Histoire de la maison de Bourbon
  • de Pastoret, Claude-Emmanuel (1820). Ordonnances des Rois de France de la 3e Race, recueillies par ordre chronologique, vol. 17 (in French). Brequigny: Imprimerie royale. p. 175. Retrieved 25 November 2013.
  • de Commynes, Philippe (2007). "X". Memoires, Livre IV, tome II. Paris: GF Flammarion. p. 92. Retrieved 25 November 2013.
  • Heers, Jacques (2003). Louis XI. Paris: Perrin. p. 315.
  • J Wadsworth, The Beginnings of Cosmopolitanism
  • Matarasso, Pauline (2001). Queen's Mate: Three Women of Power in France on the Eve of the Renaissance. Ashgate.
  • Hugo, Victor; Isabel F. Hapgood (translator) (1888). "III: Monsieur the Cardinal". Notre-Dame De Paris
Προκάτοχος:
Ιωάννης Β'
Δούκας του Μπουρμπόν
1488
Διάδοχος:
Πέτρος Β΄
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Charles II, Duke of Bourbon της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).