Άνοιγμα κυρίου μενού

Κάστρο του Αμπουάζ

κάστρο ευρισκόμενο στο Αμπουάζ της Γαλλίας

Το κάστρο του Αμπουάζ (Château d'Amboise) είναι ένα από τα κάστρα του Λίγηρα και βρίσκεται στο νομό Εντρ-ε-Λουάρ της κοιλάδας του Λίγηρα, στην πόλη Αμπουάζ στη Γαλλία.

Κάστρο του Αμπουάζ
Chateau d'amboise depuis l'ile.jpg
Γενικές πληροφορίες
Είδοςκάστρο και σατώ[1]
ΑρχιτεκτονικήΔιεθνής γοτθικός ρυθμός
Γεωγραφικές Συντεταγμένες47°24′47″N 0°59′9″E
Διοικητική υπαγωγήΑμπουάζ[1]
ΧώραΓαλλία
Προστασίακατηγοριοποιημένο ιστορικό μνημείο (από 1840)[1]
Ιστότοπος
Επίσημος ιστότοπος

Το κάστρο ανήκε, για περισσότερο από τέσσερις αιώνες, στην ισχυρή οικογένεια Αμπουάζ, έως το 1434, οπότε και περιήλθε στην ιδιοκτησία του γαλλικού Στέμματος. Κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης, το ισχυρό μεσαιωνικό φρούριο μεταμορφώθηκε σε βασιλική κατοικία που χρησιμοποιήθηκε από αρκετούς βασιλιάδες της Γαλλίας και την Αυλή τους. Πολλοί επιφανείς λογοτέχνες και καλλιτέχνες φιλοξενήθηκαν και εργάστηκαν στο κάστρο, όπως ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, τα οστά του οποίου βρίσκονται στο παρεκκλήσι του κάστρου.

Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης[2] υπέστη καταστροφές, ωστόσο παραμένει το βασιλικό παλάτι, το παρεκκλήσι όπου βρίσκονται τα οστά του Λεονάρντο ντα Βίντσι,[3] οι βεράντες και οι πύργοι που δίνουν στο μνημείο μοναδική εμφάνιση .

Το κάστρο του Αμπουάζ έχει κατηγοριοποιηθεί ως ιστορικό μνημείο από το 1840.[4]

Πίνακας περιεχομένων

ΙστορίαΕπεξεργασία

ΠροέλευσηΕπεξεργασία

 
Το κάστρο πριν το 1579, γκραβούρα του Jacques Ier Androuet du Cerceau

Το κάστρο του Αμπουάζ χτίστηκε σε μία όχθη πάνω στον ποταμό Λίγηρα. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής κυριαρχίας σ' αυτό το σημείο και λόγω της στρατηγικής του θέσης υπήρχε ένας οχυρωμένος οικισμός. [5]Στα τέλη του 9ου αιώνα ο Ινζελζέ έγινε υποκόμης της Ορλεάνης και μέσω της μητέρας του συνδέθηκε με τον Ούγο τον ηγούμενο, δάσκαλο των Γάλλων βασιλέων. Ο Ινζελζέ, που αργότερα έγινε κόμης του Ανζού, παντρεύτηκε την Αδελαΐδα, μέλος μιας εξέχουσας οικογένειας (ένας επίσκοπος και αρχιεπίσκοπος ήταν θείοι της) που κατείχε τον πύργο, ο οποίος πέρασε στους κληρονόμους τους, τον γιο τους Φούλκωνα Α΄ του Ανζού τον Ερυθρό που κατάφερε και επέκτεινε την επικράτειά του[6] και το κάστρο χρησίμευε για την προστασία των ανατολικών συνόρων των εδαφών των Ανδεγαυών.

Το 987 ο Φούλκων Γ΄ του Ανζού ο Μελανός κληρονόμησε το Αμπουάζ και το κάστρο του. Ο Φούλκων έπρεπε να αντιμετωπίσει τις φιλοδοξίες του Όντο Α΄, κόμη του Μπλουά που ήθελε να επεκτείνει την επικράτειά του στο Ανζού και η περιοχή και το κάστρο έγιναν το σκηνικό σφοδρών μαχών των μεγάλων φεουδαρχών για την επικράτησή τους.

Από τις αρχές του ΙΒ΄ αιώνα, το κάστρο περιήλθε στην ιδιοκτησία του οίκου ντ' Αμπουάζ.

Βασιλική κατοικίαΕπεξεργασία

 
Εσωτερικό του πύργου. Δεν υπάρχουν σκαλοπάτια αλλά ανηφορικό πέρασμα ώστε να διευκολύνεται η ανάβαση αμαξών και εφίππων.

Το 1434 ο ιδιοκτήτης του κάστρου Λουδοβίκος ντ' Αμπουάζ κατηγορήθηκε για συνωμοσία και καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο βασιλιάς του χάρισε τη ζωή, αλλά κατάσχεσε τον πύργο του στο Αμπουάζ. Μόλις βρέθηκε στα βασιλικά χέρια, ο πύργος έγινε η αγαπημένη διαμονή πολλών Γάλλων βασιλέων, από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ μέχρι τον Φραγκίσκο Α΄. [7]

Το 1492, ο Κάρολος Η΄ αποφάσισε να το ανοικοδομήσει εκτενώς, ξεκινώντας αρχικά με γοτθικό ρυθμό. Στη συνέχεια μετά το 1495, κάλεσε δύο Ιταλούς αρχιτέκτονες, τους Domenico da Cortona και Fra Giocondo, οι οποίοι δημιούργησαν στο Αμπουάζ μερικά από τα πρώτα αναγεννησιακά διακοσμητικά μοτίβα της γαλλικής αρχιτεκτονικής, δημιουργώντας μια αρμονική σύνθεση γοτθικού και αναγεννησιακού ρυθμού.

Μετά τον ιταλικό πόλεμο του 1494-1495, ο Κάρολος Η΄ έφερε Ιταλούς αρχιτέκτονες και τεχνίτες στη Γαλλία για να εργαστούν στον πύργο και να τον μετατρέψουν στο « πρώτο παλάτι ιταλικού στυλ στη Γαλλία ». [8]Μεταξύ αυτών που ο Κάρολος έφερε από την Ιταλία ήταν ο Pacello da Mercogliano ο οποίος σχεδίασε τους κήπους στο κάστρο του Αμπουάζ και επίσης του κάστρου του Μπλουά. Το έργο του άσκησε μεγάλη επιρροή στους Γάλλους σχεδιαστές εξωτερικών χώρων[9] και σύντομα παρόμοιοι κήποι εξαπλώθηκαν σε όλη τη Γαλλία. Ο Κάρολος Η΄ πέθανε στον πύργο του Αμπουάζ το 1498, μετά από χτύπημα στο κεφάλι του πάνω στο παραπέτασμα μιας πόρτας. [8]Πριν από το θάνατό του είχε διευρύνει την επάνω βεράντα προσθέτοντας κήπο με λουλούδια περίκλειστο με πλέγματα και κιόσκια. Ο διάδοχός του Λουδοβίκος ΙΒ΄, δημιούργησε μια γκαλερί γύρω από τη βεράντα που φαίνεται σε γκραβούρα του 1576 του Jacques Androuet du Cerceau, στο έργο του Les plus excellents bastiments de France (Τα πιο υπέροχα κτίρια της Γαλλίας). Οι πανέμορφοι πανοραμικοί κήποι με θέα τον Λίγηρα αναπλάστηκαν τον 20ό αιώνα.

Ο Φραγκίσκος Α΄μεγάλωσε στο Αμπουάζ, το οποίο ανήκε στη μητέρα του, τη Λουίζα της Σαβοΐας, και ακόμη κι όταν έγινε βασιλιάς περνούσε πολύ χρόνο στο αγαπημένο του κάστρο, που στα χρόνια του έφτασε στο αποκορύφωμα της δόξας του. Το 1515 κάλεσε τον Λεονάρντο ντα Βίντσι που ήρθε στο κάστρο τον Δεκέμβριο του 1515 και έζησε και εργάστηκε στον κοντινό πύργο Κλο Λυσέ, που υπάρχει ο θρύλος ότι συνδέονταν με το κάστρο του Αμπουάζ με ένα υπόγειο πέρασμα. Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι πέθανε το 1519 και θάφτηκε στο παρεκκλήσι του κάστρου.

Ο Ερρίκος Β΄ συνέχισε την επέκταση του κτιρίου διατάσσοντας την κατασκευή νέων κτιρίων στην ανατολική πλευρά. Με τη σύζυγό του Αικατερίνη των Μεδίκων, μεγάλωσαν τα παιδιά τους στον πύργο, μαζί με τη Μαρία Στιούαρτ, βασίλισσα της Σκωτίας και μελλοντική σύζυγο του Γάλλου βασιλιά Φραγκίσκου Β΄. Το 1560, κατά τη διάρκεια της εφήμερης βασιλείας του Φραγκίσκου Β΄, το κάστρο έγινε το σκηνικό της συνωμοσίας του Αμπουάζ, που αποτέλεσε μια από τις αφορμές των θρησκευτικών πολέμων στη Γαλλία.

Η συνωμοσία του ΑμπουάζΕπεξεργασία

 
Θάνατος των συνωμοτών του Αμπουάζ

Το 1560, λίγο πριν την έναρξη των γαλλικών θρησκευτικών πολέμων, τη Γαλλία ουσιαστικά κυβερνούσε, στο όνομα του νεαρού Φραγκίσκου Β΄ ο Οίκος των Γκιζ. Σαν αντίδραση για την εξουσία του υπερ-Καθολικού δούκα του Γκιζ στην Αυλή, Ουγενότοι ευγενείς, ίσως με την απόμακρη προτροπή του Λουδοβίκου πρίγκιπα του Κοντέ, οργάνωσαν μια συνωμοσία για να απαγάγουν τον νεαρό βασιλιά και να συλλάβουν τον δούκα του Γκιζ και τον αδελφό του καρδινάλιο. Το σχέδιο αποκαλύφθηκε από τον Φραγκίσκο ντε Γκιζ και κατεστάλη βίαια. 1200 Ουγενότοι απαγχονίστηκαν ή σφαγιάστηκαν και έμειναν εκτεθειμένοι στα τείχη της πόλης, στο κάστρο, ακόμη και στο μπαλκόνι των δωματίων του βασιλιά. Η Αυλή σύντομα εγκατέλειψε την πόλη εξαιτίας της μυρωδιάς των πτωμάτων.

Η απογοητευτική ειρήνη της Αμπουάζ υπογράφηκε στις 12 Μαρτίου 1563, μεταξύ του Λουδοβίκου, πρίγκιπα του Κοντέ, ο οποίος είχε εμπλακεί στη συνωμοσία της απαγωγής του νεαρού βασιλιά και της Αικατερίνης των Μεδίκων. Το «διάταγμα της ειρήνης», όπως ονομάστηκε, όρισε ότι οι προτεσταντικές λειτουργίες θα πραγματοποιούνταν σε παρεκκλήσια έξω από τα τείχη των πόλεων. Καμία από τις πλευρές δεν ικανοποιήθηκε από αυτόν τον συμβιβασμό.

Παρακμή και αναπαλαίωσηΕπεξεργασία

Στις αρχές του 17ου αιώνα, το τεράστιο κάστρο εγκαταλείφθηκε όταν η περιουσία μεταβιβάστηκε στα χέρια του Γκαστόν ντ'Ορλεάν, αδελφού του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ΄. Μετά το θάνατό του, επέστρεψε στο Στέμμα και μετατράπηκε σε φυλακή υψηλών κρατούμενων κατά τη διάρκεια της Σφενδόνης και αργότερα. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, μεγάλο τμήμα του κτιρίου καταστράφηκε.[10]

Από το 1840, το κάστρο του Αμπουάζ έχει καταγραφεί ως ιστορικό μνημείο από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού. [4] Ο Λουδοβίκος Φίλιππος άρχισε να το αποκαθιστά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, αλλά με την παραίτησή του το 1848, το κάστρο κατασχέθηκε από την κυβέρνηση. Το 1873, οι κληρονόμοι του Λουδοβίκου Φίλιππου έλαβαν τον έλεγχο της ιδιοκτησίας και έγινε μια σημαντική προσπάθεια για την επιδιόρθωση. Σήμερα το κάστρο του Αμπουάζ είναι ιδιοκτησία του ιδρύματος Σαιν-Λουί που δημιουργήθηκε από τους απογόνους του Λουδοβίκου Φίλιππου, του τελευταίου Γάλλου βασιλιά.

ΕσωτερικόΕπεξεργασία

Μια εξαιρετική συλλογή από έπιπλα γοτθικού και αναγεννησιακού στυλ που εκτίθενται στον πύργο, μαρτυρούν την καλλιτεχνική τελειοποίηση της πρώτης γαλλικής αναγέννησης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

Παραπομπές και σημειώσειςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού.
  2. . «site officielle de la ville d' Amboise-sources historiques». 
  3. . «Autour dr Leonardo». 
  4. 4,0 4,1 . «Monuments Historiques et Immeubles protégés sur Amboise». 
  5. Garrett, Martin (2010), The Loire: A Cultural History, Oxford University Press, σελ. 97
  6. Bachrach, Bernard S. (1993), Fulk Nerra, the neo-Roman consul, 987–1040: a political biography of the Angevin count, University of California Press, σελ. 4-5
  7. Garrett, Martin (2010), The Loire: A Cultural History, Oxford University Press
  8. 8,0 8,1 Garrett, Martin (2010), The Loire: A Cultural History, Oxford University Press, σελ 100
  9. Benevolo, Leonardo (1978) [1968], Landry, Judith, ed., The Architecture of the Renaissance, Volume 1, σελ 363
  10. Ο σημερινός επισκέπτης βλέπει το ένα πέμπτο του τι ήταν κάποτε το Αμπουάζ και μπορεί να αποκτήσει μια εντύπωση για την έκτασή του περπατώντας τα παραπέτα του.