Άνοιγμα κυρίου μενού

Κισσός Πηλίου

οικισμός της Ελλάδας

Συντεταγμένες: 39°24′00″N 23°08′00″E / 39.4°N 23.133333°E / 39.4; 23.133333

Για άλλες χρήσεις, δείτε: Κισσός (αποσαφήνιση).
Κισσός Πηλίου
Η εκκλησία Αγία Μαρίνα
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Κισσός Μαγνησίας
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
ΠεριφέρειαΘεσσαλίας
ΔήμοςΖαγοράς - Μουρεσίου
Γεωγραφία και στατιστική
Περιφερειακή ενότηταΜαγνησίας
Πληθυσμός332 (2011)

Το χωριό Κισσός βρίσκεται 48χλμ μακριά από τον Βόλο και έχει 8χλμ οδικώς απόσταση από τη θάλασσα. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Πηλίου είναι ένα σχετικά ορεινό χωριό όμως συνδυάζει βουνό και θάλασσα λόγω της μικρής απόστασης (8χλμ) από τον Άγιο Ιωάννη, 25χλμ από το χιονοδρομικό κέντρο και 12χλμ από την Ζαγορά. σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό έχει 332 κατοίκους. Ο οικισμός στο παρελθόν είχε εγκαταλειφθεί κατά το παρελθόν, με το πληθυσμό να μετακινείται στον Άγιο Ιωάννη. Το όνομα του χωριού ίσως αναφέρεται στο ομώνυμο φυτό ή, σύμφωνα με την εκδοχή του ιστορικού Γ. Κορδάτου, από παραφθορά της λέξης χρυσός (κ'σος), από ένα ορυχείο μεταλλευμάτων που ανακαλύφθηκε στην περιοχή.

Η κύρια ενασχόληση τον κατοίκων είναι η γεωργία, μερικοί όμως ασχολούνται με το εμπόριο ξυλίας και ένα μεγάλο ποσοστό με το τουρισμό. Κύρια αξιοθέατα του χωριού είναι η τοπική αρχιτεκτονική, η θέα προς τη θάλασσα και το δάσος από οξιές και καστανιές. Η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, μια τρίκλιτη βασιλική, η οποία ανακαινίσθηκε σύμφωνα με την επιγραφή το έτος 1747, έχει ανακηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Διαθέτει ξυλόγλυπτο τέμπλο και τοιχογραφίες από τον λαϊκό ζωγράφο Γιάννη Παγώνη.[1] Στο χωριό επίσης λειτουργούν χώροι εστίασης.

ΔημογραφίαΕπεξεργασία

Έτος Πληθυσμός
1981 430
1991 467
2001 393
2011 332
 
Μικρός καταρράκτης στον Κισσό

Προστατευόμενη τοποθεσίαΕπεξεργασία

Η περιοχή είναι προστατευόμενος βιότοπος του δικτύου Natura με κωδικό GR1430001.[2]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. «Περί χαρακτηρισμού μονών και εκκλησιών εις Ν. Μαγνησίας ως ιστορικών διατηρητέων μνημείων». Υπουργείο Πολιτισμού. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2017. 
  2. «N2K GR1430001 dataforms». natura2000.eea.europa.eu. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2019.