Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Κλάρενς Λίον Μπράουν (αγγλικά: Clarence Leon Brown, 10 Μαΐου 1890 -17 Αυγούστου 1987) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης, παραγωγός, σεναριογράφος και μοντέρ. Γεννημένος στη Μασαχουσέτη, μετακόμισε σε ηλικία 11 ετών στο Τενεσί, κατόπιν αποφοίτησε σε ηλικία 19 ετών από το Πανεπιστήμιο του Τενεσί, ως μηχανικός.[3] Αργότερα, άνοιξε και δική του επιχείρηση, με τον τίτλο Brown Motor Car Company, στην Αλαμπάμα.[4] Περί το 1913, άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για τον κινηματογράφο, και προσλήφθηκε στο Peerless Studio, αρχικά ως βοηθός του Γάλλου σκηνοθέτη Μορίς Τουρνέ.[5]

Κλάρενς Μπράουν
Clarence Brown 1921.jpg
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Clarence Leon Brown
Γέννηση 10 Μαΐου 1890
Κλίντον, Μασαχουσέτη, ΗΠΑ
Θάνατος 17 Αυγούστου 1987 (97 ετών)[1]
κίρρρωση του ήπατος
Αιτία θανάτου Σάντα Μόνικα, Καλιφόρνια, ΗΠΑ
Τόπος ταφής Forest Lawn Memorial Park
Τόπος ανάπαυσης Forest Lawn Memorial Park[2]
Εθνικότητα Αμερικανός
Χώρα πολιτογράφησης Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Εκπαίδευση Knoxville High School
Σπουδές Πανεπιστήμιο του Τενεσί
Ιδιότητα Σκηνοθέτης - παραγωγός - σεναριογράφος
Εν ενεργεία 1915-1952
Σύζυγος Πολ Χέρντον Πρατ (1913-1920, διαζύγιο)
Όνα Ουίλσον (1922-1927, διαζύγιο)
Μόνα Μάρις (1929-1931, διαζύγιο)
Άλις Τζόυς <αζύγιο)
Μάριαν Σπις (1946-1987, θάνατός του)
Τέκνα 1
Βραβεύσεις Χρυσός Λέων και Βρετανική Ακαδημία Τεχνών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τον καλλιτέχνη

Μετά το πέρας του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και, συγκεκριμένα, το 1920, έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, μαζί με τον Τουρνέ, στην ταινία The Great Redeemer. Λίγο καιρό αργότερα υπέγραψε την πρώτη του ταινία, χωρίς τον Τουρνέ, το Ο Τελευταίος των Μοϊκανών. Κατόπιν, εντάχθηκε σε μεγάλες εταιρείες, αρχικά στη Universal και μετά στην MGM, όπου έκατσε έως τη δεκαετία του 50.

Στην καριέρα του υπήρξε πέντε φορές υποψήφιος για Όσκαρ, ως σκηνοθέτης και μία φορά ως παραγωγός, χωρίς να κερδίσει ποτέ. Παρόλα αυτά, κέρδισε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, το Βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, με το Άννα Καρένινα.[6] Μαζί με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ και τον Ρόμπερτ Όλτμαν έχουν τις περισσότερες υποψηφιότητες για Όσκαρ Σκηνοθεσίας, χωρίς να το έχει κερδίσει κανείς.[7] Προς τιμήν του το θέατρο του Πανεπιστημίου του Τενεσί πήρε το όνομά του,[8] επίσης, στις 8 Φεβρουαρίου του 1960, τιμήθηκε με ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας, του Χόλιγουντ.[9][10]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. JR, TED THACKREY (1987-08-19). «Clarence Brown, Director of Garbo, Gable, Dies at 97» (στα αγγλικά). Los Angeles Times. ISSN 0458-3035. http://articles.latimes.com/1987-08-19/news/mn-808_1_flight-instructor. Ανακτήθηκε στις 2016-02-15. 
  2. «Clarence Brown (1890 - 1987) - Find A Grave Memorial». www.findagrave.com. Ανακτήθηκε στις 2016-02-15. 
  3. «Clarence Brown Collection - Special Collections - Libraries - The University of Tennessee, Knoxville». www.lib.utk.edu. Ανακτήθηκε στις 2016-02-15. 
  4. «Clarence Brown Collection - Special Collections - Libraries - The University of Tennessee, Knoxville». www.lib.utk.edu. Ανακτήθηκε στις 2016-02-16. 
  5. «Clarence Brown - About This Person - Movies & TV - NYTimes.com». www.nytimes.com. Ανακτήθηκε στις 2016-02-15. 
  6. «Clarence Brown». IMDb. Ανακτήθηκε στις 2016-02-16. 
  7. «Clarence Brown». IMDb. Ανακτήθηκε στις 2016-02-16. 
  8. «History | Clarence Brown Theatre». clarencebrowntheatre.com. Ανακτήθηκε στις 2016-02-16. 
  9. «Clarence Brown | Hollywood Walk of Fame». www.walkoffame.com. Ανακτήθηκε στις 2016-06-21. 
  10. «Clarence Brown». latimes.com. Ανακτήθηκε στις 2016-02-16. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία