Μερόπη (Πλειάδα)

Μία από τις Πλειάδες

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία η Μερόπη ήταν μια από τις Πλειάδες, κόρες του Άτλαντα και της Πλειόνης.[1] Η μητέρα της Πλειόνη κόρη του Ωκεανού και της Τηθύς.[2] Ο μετασχηματισμός τους σε Αστρικό σμήνος γνωστό σαν Αστερισμός των Πλειάδων έγινε αντικείμενο πολλών μύθων. Στην ιστορία οι Πλειαδες και οι ετεροθαλείς αδελφές της Υάδες ήταν παρθένες αφοσιωμένες στην Άρτεμις.[3] Η Άρτεμις δίδυμη αδελφή του Απόλλων ήταν προστάτιδα του κηνυγιού και των αγρίων ζώων, γονείς τους ήταν ο Δίας και η Λητώ. Ο Διόνυσος σε βρεφική ηλικία ανατράφηκε από τις Πλειάδες και τις ετεροθαλείς αδελφές τους Ατλαντίδες.[4] Ο Ωρίων καταδίωξε τις Πλειάδες Μαία, Ηλέκτρα, Ταϋγέτη, Κελαινώ, Αλκυόνη, Στερόπη και Μερόπη αφού έπεσε σε μανιακό έρωτα μαζί τους. Η Άρτεμις ζήτησε από τον Δια να τις προστατεύσει και εκείνος τις μεταμόρφωσε σε αστέρια στον ουρανό. Η Άρτεμις εξοργίστηκε που έχασε την συνοδεία της, έβαλε τον αδελφό της Απόλλων να στείλει έναν γιγάντιο σκορπιό να θανατώσει τον Ωρίωνα. Ο Ζευς μεταμόρφωσε και τον Ωρίωνα σε αστερισμό, τον τοποθέτησε στον ουρανό να κηνυγάει εκεί μόνιμα τις Πλειάδες σαν σκιές.[5] Σε έναν άλλον μύθο ο Δίας μεταμόρφωσε τις Πλειάδες σε αστέρια μετά την έντονη ερωτική καταδίωξη του Ωρίωνα που διατηρήθηκε 12 χρόνια. Αρχικά τις μεταμόρφωσε σε περιστέρια και κατόπιν σε αστέρια, το ίδιο και τον Ωρίωνα και τον τοποθέτησε στον ουρανό για να τις καταδιώξει εκεί.[6] Οι Πλειάδες και οι ετεροθαλείς αδελφές της Υάδες που πέθαναν από την λύπη τους για τον θάνατο του αδελφού τους Ύας είναι τμήματα του Αστερισμού του Ταύρου.

Μερόπη
William-Adolphe Bouguereau (1825-1905) - Lost Pleiad (1884).jpg
Οικογένεια
ΣύζυγοςΣίσυφος
ΤέκναΟρνύτιων
Άλμος
Θέρσανδρος
Γλαύκος του Σισύφου
ΓονείςΆτλας (μυθολογία) και Πλειόνη

Γάμος με θνητόΕπεξεργασία

Η Μερόπη είναι η ασθενέστερη από τις Πλειάδες επειδή παντρεύτηκε έναν θνητό τον Σίσυφο και έζησε στην νήσο Χίος, οι αδελφές της αντίθετα είχαν σχέσεις μόνο με θεούς. Τα παιδιά τους ήταν ο Γλαύκος του Σισύφου, ο Ορνύτιων, ο Άλμος, ο Θέρσανδρος, ο Σίνων και πιθανότατα ο Πορφυρίων.[7] Ο αστέρας της Μερόπης αναφέρεται συχνά σαν "χαμένη Πλειάδα" επειδή οι αστρονόμοι δεν τον ανακάλυψαν όταν βρήκαν τις υπόλοιπες Πλειάδες, ανακαλύφτηκε αργότερα. Ο μύθος που επικρατεί είναι ότι έμεινε ασθενής από την ντροπή της επειδή παντρεύτηκε έναν θνητό.[8][9][10][11]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Noah Webster (1884) A Practical Dictionary of the English Language
  2. http://www.pleiade.org/pleiades_02.html
  3. https://scaife.perseus.org/reader/urn:cts:greekLit:tlg5026.tlg001.1st1K-grc1:2.18.198/
  4. http://www.naic.edu/~gibson/pleiades/pleiades_myth.html
  5. https://www.infoplease.com/encyclopedia/science/space/astronomy/pleiades
  6. http://www.pleiade.org/pleiades_02.html
  7. Απολλώνιος ο Ρόδιος, "Αργοναυτικά", 3.1553
  8. Ovid, Fasti 4.169–178; Robert A. Kaster, Emotion, Restraint, and Community in Ancient Rome (Oxford University Press, 2005), σ. 79
  9. https://www.theoi.com/Nymphe/NympheMerope.html
  10. https://www.theoi.com/Nymphe/NympheMerope.html
  11. P. Ovidius Naso (2005). Fasti (4th ed.). Bibliotheca Teubneriana. σσ. 88–89

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Calame, Claude. Myth and History in Ancient Greece. 1996. Trans. Daniel W. Berman. New Jersey: Princeton University, 2003.
  • Ceci, Lynn. "Watchers of the Pleiades: Ethnoastronomy among Native Cultivators in Northeastern North America." Ethnohistory 25.4 (1978): 301–317.
  • Gould, John. "Law, Custom, and Myth: Aspects of the Social Position of Women in Classical Athens." Myth, Ritual, Memory, and Exchange Essays in Greek Literature and Culture. New York: Oxford University, 2001. 112–157.
  • Interpretations of Greek Mythology. 1987. Comp. Jan Bremmer. London: Routedge, 1990.
  • Kellett, E. E. The Story of Myths. New York: Harcourt, Brace, and Company, 1927.
  • Kershaw, Stephen P. The Greek Myths Gods, Monsters, Heroes, and the Origins of Storytelling. Brief Guide. New York: Carroll and Graf, 2007.
  • Larson, Jennifer. Greek Nymphs: Myth, Cult, Lore. New York: Oxford University, 2001.
  • Women's Roles in Ancient Civilizations. Ed. Bella Vivante. Connecticut: Greenwood, 1999.