Άνοιγμα κυρίου μενού

Νύβριτος Ηρακλείου

οικισμός της Ελλάδας

Συντεταγμένες: 35°8′N 24°55′E / 35.133°N 24.917°E / 35.133; 24.917

Νύβριτος
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Νύβριτος
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
ΔήμοςΓόρτυνας
Γεωγραφία και στατιστική
Περιφερειακή ενότηταΗρακλείου
Υψόμετρο510
Πληθυσμός255 (2001)
Άλλα
Παλαιά ονομασίαΝίβριτος

Η Νύβριτος (παλαιότερη γραφή: Νίβριτος) είναι οικισμός και ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα στον Δήμο Γόρτυνας με 255 κατοίκους το 2001. Είναι κτισμένη στους νότιους πρόποδες του όρους Αμπελάκια (υψόμ. 1.445 μ.). Η θέση του είναι στο 42ο χιλιόμετρο του δρόμου προς Ζαρό. Παλαιότερα ανήκε στον δήμο Ρούβα της Επαρχίας Καινουργίου. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η ελαιοκομία, η κτηνοτροφία και η συλλογή του αρωματικού φυτού φασκομηλιά (ελελίσφακος ο φαρμακευτικός, Salvia officinalis). Υδρεύεται από πηγή κοντά στο χωριό. Μέσα στο χωριό στην Πίσω Βρύση υπάρχει πελώριος πλάτανος.

Στο Δημοτικό διαμέρισμα ανήκουν και οι Δρόσοι, που είναι ακατοίκητοι.

Ιστορικά στοιχείαΕπεξεργασία

Το όνομα του χωριού είναι προελληνικό και η σωστότερη γραφή είναι Νίβριτος[1]Το 1583 αναφέρεται ως Ivrito με 210 κατ.[2]και στον Basilicata αναφέρεται Gnivirto[3]

Ο ναός της Παναγίας είναι ο σημαντικότερος και γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου. Επίσης στα βορειοδυτικά βλέπουμε επάνω από το χωριό, στην απόκρημνη θέση Καλύβες, μέσα σε σπήλαιο, το εκκλησάκι του Αγίου Μεθοδίου, ο οποίος ασκήτευσε εντός του σπηλαίου. Η περιοχή είναι κατάφυτη από πεύκα. Μέρος των λειψάνων του Αγίου μεταφέρθηκε κατά την Τουρκοκρατία στην ιερά μονή Επανωσήφη, όπου ευρίσκονται σήμερα. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 25 Ιουνίου. Στο απολυτίκιό του αναφέρεται το όνομα[4]του χωριού.

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

  • Το Ηράκλειον και ο Νομός του, Έκδοση Νομαρχίας Ηρακλείου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Υπόμνημα Εταιρείας Κρητικών Ιστορικών Μελετών, Κρητ. Χρονικά, Ι’ , σελ. 401
  2. Καστροφύλακας, Κ 103
  3. Στ. Σπανάκη, Μνημεία V, σελ. 118
  4. Της Νιβρίτου πολίτης και εν σώματι άγγελος… (Μητροπολίτου Γορτύνης Τιμοθέου, Επτά μαθιές από τη Φαιστό, 1970, σ. 115)