Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Παναΐτ Ιστράτι (Panait Istrati, μερικές φορές αναφέρεται και ως Panaït Istrati, 10 Αυγούστου 188416 Απριλίου 1935) ήταν Ρουμάνος συγγραφέας και λογοτέχνης που έγραφε στα γαλλικά και στα ρουμανικά, και αποκλήθηκε «ο Μαξίμ Γκόρκι των Βαλκανίων».

Παναΐτ Ιστράτι
Panait Istrati 2.jpg
Ο Παναΐτ Ιστράτι το 1927
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Panait Istrati (Ρουμανικά)
Γέννηση 10  Αυγούστου 1884[1]
Βραΐλα
Θάνατος 16  Απριλίου 1935[2][1]
Βουκουρέστι
Αιτία θανάτου φυματίωση
Συνθήκες θανάτου φυσικά αίτια
Τόπος ταφής κοιμητήριο Μπελού και κεντρικό νεκροταφείο του Κισινάου
Χώρα πολιτογράφησης Γαλλία
Ρουμανία
Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Γαλλικά[3]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα συγγραφέας
δημοσιογράφος
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα Κομμουνιστικό Κόμμα Ρουμανίας

Πίνακας περιεχομένων

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στη Βράιλα και ήταν γιος της πλύστρας Ζωίτσας Ιστράτι (Joiţa Istrate) και ενός Έλληνα παράνομου καπνεμπόρου, του Γεώργιου Βαλσαμή[4] που ποτέ δε γνώρισε από το χωριό Φαρακλάτα Κεφαλονιάς.

Ολοκλήρωσε με δυσκολίες την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο Μπαλντοβινέστι. Έκανε διάφορες δουλειές για να ζήσει και παράλληλα ήταν πολυγραφότατος. Στην αρχή έγραφε άρθρα σε σοσιαλιστικά περιοδικά. Αργότερα έγραψε πολλά βιβλία.

Έκανε δύο απανωτούς αποτυχημένους γάμους. Υπήρξε φίλος του Καζαντζάκη[5] και του Ρομέν Ρολάν, ο οποίος προλόγισε και το έργο του «Κυρά Κυραλίνα» και τον χαρακτήρισε «ο Μαξίμ Γκόρκι των Βαλκανίων». Ο Ιστράτι προσβλήθηκε από φυματίωση και πέθανε σε σανατόριο στο Βουκουρέστι, αφού προηγουμένως επιχείρησε να αυτοκτονήσει. Αρχικά, ήταν ενταγμένος στον κομμουνιστικό πολιτικό χώρο[6][7], όμως τη δεκαετία του τριάντα έγραφε σε ακροδεξιά έντυπα και είχε πολιτικές σχέσεις με την οργάνωση 'Σταυροφορία για τον Ρουμανισμό' που προέκυψε από διάσπαση της Φασιστικής Σιδηράς Φρουράς.

Σημαντικά έργαΕπεξεργασία

  • Κυρά Κυραλίνα (μετάφραση: Κυρά αδερφή μου)
  • Μπαρμπα-Αγγελής

Άλλα έργαΕπεξεργασία

  • Κυρ Νικόλας
  • Νεραντζούλα
  • Τσατσά Μίνκα

Κριτικές που γράφτηκαν για τον ΙστράτιΕπεξεργασία

  • Roger Dadoun, Panait Istrati, L'Arc, Aix-en-Provence, 1983.
  • Elisabeth Geblesco, Panaït Istrati et la métaphore paternelle, Anthropos, Paris, 1989, ISBN 2-7178-1665-8
  • Mircea Iorgulescu, Panaït Istrati, Oxus Éditions, collection Les Roumains de Paris, Paris, 2004, ISBN 2-84898-037-0
  • Monique Jutrin-Klener, Panaït Istrati: un chardon déraciné: écrivain français, conteur roumain, Éditeur F. Maspero, Paris, 1970
  • Monique Jutrin-Klener, Hélène Lenz, Daniel Lérault, Martha Popovici, Élisabeth Geblesco, Catherine Rossi, Jeanne-Marie Santraud, Les haïdoucs dans l'œuvre de Panaït Istrati : l'insoumission des vaincus, L'Harmattan, collection Critiques Littéraires, Paris, 2002, ISBN 2-7475-3199-6
  • Édouard Raydon, Panaït Istrati, vagabond de génie, Les Éditions Municipales, Paris, 1968
  • David Seidmann, L'existence juive dans l'œuvre de Panaït Istrati, Éditions Nizet, Paris, 1984, ISBN 2-7078-1040-1
  • Jean-François Bacot, "Panaït Istrati ou la conscience écorchée d'un vaincu" in Moebius : Écritures / Littérature, Numéro 35, hiver 1988, p. 95-114, éditions Triptyque (Montréal). http://id.erudit.org/iderudit/15212ac



ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 (Αγγλικά) SNAC. w66c0w24. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb119083160. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb119083160. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  4. Βιογραφία στο kefalonitis.com
  5. Βιογραφία, Βιβλίονετ
  6. «Ο Αβδελιώδης συνταξιδιώτης του Παναΐτ Ιστράτι». Ελευθεροτυπία. Ανακτήθηκε στις 2015-11-12. 
  7. «Ο Παναΐτ Ιστράτι και η οικογένεια Καζαντζάκη | Kathimerini». www.kathimerini.gr. Ανακτήθηκε στις 2015-11-12. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

  • Λήμμα στην Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, προσπέλαση στις 12-7-2013.