Η σάτιρα[1] (εσφαλμένα σάτυρα)[2] επιχειρεί τον εμπαιγμό κάποιας έννοιας ή προσώπου που ο σατιρικός καλλιτέχνης θεωρεί ότι αξίζει τέτοια αντιμετώπιση με σκοπό συχνά τη βελτίωση του αντικειμένου. Γίνεται μέσω μεθόδων όπως η παρωδία, η υπερβολή, η σύγκριση, η αναλογία και η ειρωνεία.

"Le e satira l'epistole di ΙΖ Orazio Flacco", τυπωμένο το 1814.

Σάτιρα στην ΕλλάδαΕπεξεργασία

Αρχαία ΕλλάδαΕπεξεργασία

Νεότερη ΕλλάδαΕπεξεργασία

20ος και 21ος αιώναςΕπεξεργασία

Διαφορά Σάτιρας και ΚωμωδίαςΕπεξεργασία

Η απλή κωμωδία σαν βασικό και μοναδικό της στόχο έχει το γέλιο και τη διασκέδαση του κοινού, ενώ η σάτιρα πρέπει να γεννά τον προβληματισμό και αρκετές φορές προδίδει μια μάλλον πικρή διάθεση ("πικρή σάτιρα"). Ο λογοτέχνης με το σατιρικό του έργο έχει την δυνατότητα να στραφεί ενάντια στην ανθρώπινη συμπεριφορά, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Μπορεί να επικρίνει και στηλιτεύει τόσο τα ανθρώπινα ελαττώματα όσο και τα κακώς κείμενα της κοινωνίας, ενώ συχνά καυτηριάζει ξεπερασμένες καταστάσεις, ιδέες ή αντιλήψεις, που έχουν σαν αποτέλεσμα να κρατούν δέσμιο τον άνθρωπο και την κοινωνία του.[3]

Επιρροή της Σάτιρας κοινωνικάΕπεξεργασία

Ενώ η σάτιρα μπορεί να αποτελέσει μέσο διασκέδασης, γι' αυτό και συχνά είναι βάση του χιούμορ και συνεπώς συστατικό της κωμωδίας, δεν περιορίζεται στον τομέα της ψυχαγωγίας. Η Αθηναϊκή δημοκρατία θεωρείται ότι αναπτύχθηκε σε υγιέστερη μορφή λόγω της κοινωνικής σάτιρας της θεατρικής κωμωδίας του Αριστοφάνη.

Παραπομπές σημειώσειςΕπεξεργασία

  1. Είδος σκωπτικού ποιήματος. Βλ. επίσης Βοσταντζόγλου Θ. 1962, Αντιλεξικόν, Αθήνα σσ. 1051, 964 και 1334.
  2. Η γραφή σάτυρα είναι εσφαλμένη και προέρχεται από παρετυμολογία, δηλαδή λανθασμένη σύνδεση με τη λέξη σάτυρος και το σατυρικό δράμα.
  3. 3,0 3,1 Λεξικό Λογοτεχνικών Όρων από το ebooks.edu.gr.

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία