Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Σπυρίδων Ι. Βαλέττας[1] (Χώρα Ίου, 1779 - Αθήνα, 11 Ιουνίου 1843) ήταν Έλληνας λόγιος, Φιλικός και για μικρό χρονικό διάστημα υπουργός επί της Δημόσιας εκπαίδευσης και επί των εκκλησιαστικών στη βραχύβια Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 1841 (διάρκειας ενάμιση μήνα).

Σπυρίδων Βαλέτας
Bust of Spyridon Valetas in Chora, Ios.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1779
Χώρα Ίου
Θάνατος11  Ιουνίου 1843
Αθήνα
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΥπουργός Εκκλησιαστικών της Ελλάδας
Υπουργός Παιδείας της Ελλάδας
Φιλικός

Βιογραφικά στοιχείαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στη Χώρα της Ίου και προερχόταν από αρχοντική οικογένεια[1]. Εκπαιδεύτηκε αρχικά στην Ίο και αργότερα στην Πάτμο, τη Σίφνο[2] και την Κωνσταντινούπολη[Σημ. 1]. Από το 1818 υπηρέτησε στη Βουκουρέστι ως γραμματέας του ηγεμόνα Αλεξάνδρου Σούτσου. Μετέφρασε πολλά έργα, κάποια με ψευδώνυμο. Το 1818 μυήθηκε και στη Φιλική Εταιρεία. Το 1821 μετακινήθηκε στην Στεφανούπολη της Τρανσυλβανίας, όπου έμεινε μέχρι το 1827. Από το 1827 μέχρι το 1829 έμεινε στο Φιούμε. Τον Οκτώβριο του 1829 έφυγε για την Ελλάδα, όπου έφτασε το Νοέμβριο. Πήγε στην Ύδρα στην αντικαποδιστριακή συνέλευση τον Αύγουστο του 1831 και τον Ιούλιο του 1832 βρέθηκε στην Ε' Εθνική Συνέλευση ως πληρεξούσιος της Ίου, όπως αναφέρεται στην Εθνική Εφημερίδα[4][Σημ. 2]. Το 1833 βρίσκεται στην Αθήνα. Μετέφρασε πολλά φιλολογικά και πολιτικά έργα. Πήρε μέρος στην Κυβέρνηση Μαυροκορδάτου ως υπουργός Δημόσιας Εκπαίδευσης και Εκκλησιαστικών από τις 24 Ιουνίου έως τις 11 Αυγούστου 1841. Πέθανε στις 11 Ιουνίου[5] 1843 περί τις 5 μ.μ. μετά από ασθένεια 40[6] ημερών[7], αφήνοντας την περιουσία του σε δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα. Κηδεύτηκε στην Αγία Ειρήνη της Αθήνας[8].

Προσωπική ζωήΕπεξεργασία

Ήταν παντρεμένος από το 1819 με την Αικατερίνη Σούτσου (περ. 1795 - 1837), με την οποία απέκτησε έξι παιδιά[9]. Αδελφός του ήταν ο Στέφανος Βαλέττα και συγγενής του ο Αριστομένης Βαλέτας[2].

ΈργαΕπεξεργασία

  • Μετάφραση με το ψευδώνυμο Δημήτριος Αριστομένης: Ιωάννου-Ιακώβου Ρουσσώ, Λόγος περί αρχής και βάσεως ανισότητος των ανθρώπων προς αλλήλους, μεταφρασθείς εκ της γαλλικής γλώσσης υπό Δημητρίου Αριστομένους, δαπάνη του τιμιωτάτου και φιλογενούς Κ. Παλαιολόγου Λεμονή, Παρίσιοι 1818 εις 8ον
  • «Αι επτά πληγαί της Ελλάδος», 1827. Συγκεκριμένα απαριθμεί ως τέτοιες τις εξείς: α) Οι Κοτζάβασαι, β) Οι Βλαχοδούκες γ) Οι κόλακες, δ) Η τιτλομανία, ε) Αι Γιναίαι (οι λίρες των δανείων της Ανεξαρτησίας), στ) Οι φιλόδοξοι και ζ) Ο Τύπος ακόμη εις τα δεσμά[10]
  • Αναφέρονται ότι υπήρχαν και άλλα έργα, καθώς και ποιήματα

ΣημειώσειςΕπεξεργασία

  1. Από κάποιους βιογράφους του αναφέρεται ότι εκπαιδεύτηκε και στο Παρίσι αλλά αυτό δεν είναι σωστό: Στην αλληλογραφίας του το 1827 αναφέρει από το Φιούμε «πριν αναχωρήσω δια την πατρίδα, ήθελα να ιδώ την Τεργέστην και την Βενετίαν, δια να μη μείνω παντή ανίδεος των ευρωπαϊκών πόλεων»[3]
  2. Αν και αναφέρεται πολλές φορές στα πρακτικά που κατέγραφε η Εθνική Εφημερίς, σημειώνεται ότι δεν αναφέρεται στους υπογράφοντες του Πολιτικού Συντάγματος της Ε' Εθνικής Συνέλευσης

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 Παπαπέτρος, Νικ. Π.; Σταυράκης, Ευάγ. Α. (χ.χ.). Σπυρίδων Βαλέτας. Ίος: Δήμος Ιητών - Δημοτική Βιβλιοθήκη. σελ. 8.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |year= (βοήθεια)
  2. 2,0 2,1 Παπαπέτρος, Σταυράκης (χ.χ.). σελ. 9.
  3. Σκλαβενίτης, σελ. 111.
  4. Εθνική Εφημερίς, Αρ. 25 13-7-1832, σελ 139, 158[1] Αρχειοθετήθηκε 2012-03-15 στο Wayback Machine.
  5. Παπαπέτρος, Σταυράκης (χ.χ.). σελ. 32.
  6. Εφημερίς Αιών, 11/06/1843
  7. Εφημερίς Αθήνα, 12/06/1843
  8. Εφημερίς Αθήνα, 12/06/1843
  9. Παπαπέτρος, Σταυράκης (χ.χ.). σελ. 17.
  10. Κωνσταντίνος Δημαράς, «Επτά Πληγαί», στο: Κ.Θ.Δημαράς, Σύμμεικτα Α' Από την παιδεία στην λογοτεχνία, (επιμ. Αλέξης Πολίτης), Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, Αθήνα, 2000, σελ.141

ΠηγέςΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία