Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Σόλων Γκίκας (18988 Σεπτεμβρίου[1]1978) ήταν Έλληνας κινηματίας, αντιστράτηγος και πολιτικός.

Σόλων Γκίκας
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1898
Τρίκαλα
Θάνατος 8  Σεπτεμβρίου 1978
Εθνικότητα Έλληνες
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
στρατιωτικός
συγγραφέας
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατός στρατηγός/Ελληνικός Στρατός Ξηράς
Πόλεμοι/μάχες Μακεδονικό Μέτωπο
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα Υπουργός Συγκοινωνιών της Ελλάδας
Υπουργός Δημοσίας Τάξεως της Ελλάδας
Υπουργός Δημοσίων Έργων της Ελλάδας
μέλος της Βουλής των Ελλήνων (εκλογική περιφέρεια Αθηνών)
Αρχηγός Γενικού Επιτελείου Στρατού της Ελλάδας (1954–1956)

ΓενικάΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στα Τρίκαλα το 1898. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, την Ανωτέρα Σχολή Πολέμου καθώς και στη Σχολή Σωμύρ της Γαλλίας[2]. Ξεκίνησε την στρατιωτική του καριέρα ως ανθυπίλαρχος και έλαβε μέρος, το 1918 στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1940-1941) ως επιτελάρχης μεραρχίας. Στο κίνημα του 1938 λεγόμενο και κίνημα των Χανίων που κατέρρευσε μέσα σ΄ ένα δωδεκάωρο, φέροντας τότε το βαθμό του αντισυνταγματάρχη ορίστηκε βασιλικός επίτροπος στο Έκτακτο Στρατοδικείο Κρήτης εισηγούμενος παραδειγματικές ποινές, εκτός θανατικής, κατά παρόντων και απόντων πολιτών και πέντε στρατιωτικών, οι οποίοι τελικά αμνηστεύθηκαν τον επόμενο χρόνο[3].

Μετά την απελευθέρωση διορίστηκε στρατιωτικός ακόλουθος στη ελληνική πρεσβεία της Ουάσιγκτον (1946). Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ανέλαβε διοικητής ταξιαρχίας, μεραρχίας και σωματάρχης. Το 1951 συμμετέχοντας στο κίνημα του ΙΔΕΑ συνελήφθη και τελικά λαμβάνοντας αμνηστία από τον Βασιλέα Παύλο Α΄ μετά από πρόταση της κυβέρνησης Πλαστήρα, τον Σεπτέμβριο του 1951, εκδιώχθηκε από το στράτευμα[2]. Δύο χρόνια αργότερα, τον Ιανουάριο του 1953, επί κυβέρνησης Α. Παπάγου[2], επανήλθε στο στράτευμα και τοποθετήθηκε υπαρχηγός και τέλος αρχηγός ΓΕΣ όπου και παρέμεινε την περίοδο 1954 μέχρι το 1956. Ως αρχηγός έλαβε μέρος στο συνέδριο του ΝΑΤΟ στο Παρίσι (1955) και σε ανώτατες στρατιωτικές συνεδρίες στις ΗΠΑ.

Ο Σόλων Γκίκας μετά την αποστρατεία του το 1956, όπου έλαβε τον τίτλο του επίτιμου αρχηγού ΓΕΣ και στη θέση του τον διαδέχθηκε ο στρατηγός Π. Νικολόπουλος, ασχολήθηκε με την πολιτική προσχωρώντας στο κόμμα της ΕΡΕ. Στις αμέσως εκλογές που ακολούθησαν το 1958 εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια της Αθήνας όπου και διορίστηκε από τον Κ. Καραμανλή απ΄ ευθείας υπουργός Δημοσίων Έργων[2]. Επανεξελέγη βουλευτής το 1961 και το 1963. Από το 1958 μέχρι και το 1963 διατέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων.

Μετά την μεταπολίτευση (1974), σε ηλικία 76 ετών, διορίστηκε από τον Κ. Καραμανλή στη φερόμενη "Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας 1974" υπουργός Δημόσιας Τάξης όπου και παρέμεινε στη θέση αυτή από το 1974 μέχρι το 1976.
Ο Σόλων Γκίκας είχε τιμηθεί με πολλά παράσημα, στο δε συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται πολλά άρθρα και μελέτες στρατιωτικού περιεχομένου καθώς και το Ιππαρχικόν του Ξενοφώντα που εξέδωσε η «Βιβλιοθήκη Πάπυρος». Πέθανε στην Αθήνα το 1978, σε ηλικία 80 ετών.


ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Βουλή των Ελλήνων, Β Περίοδος.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Λεξικό Ηλίου τομ.18ος, σελ.1044
  3. Ελληνικό Αστυνομικό Πρόβλημα σελ.89

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.18ος, σελ.1044.
  • "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica", τομ.18ος, σελ.39.
  • Αλεξ. Δρεμπέλας "Ελληνικό Αστυνομικό Πρόβλημα - Αρχεία Χωροφυλακής" Αθήναι 1977, σελ.89
  • Δ.Παραλίκας: Συνωμοσίες ΙΔΕΑ και ΑΣΠΙΔΑ (κράτος και παρακράτος), Αθήνα 1979.