Φαμπρ ντ'Εγκλαντίν

Γάλλος ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, ποιητής και πολιτικός της Γαλλικής Επανάστασης (1750-1794)

Ο Φιλίπ-Φρανσουά-Ναζαίρ Φαμπρ ντ'Εγκλαντίν (γαλλικά: Philippe-François-Nazaire Fabre d´Églantine) (28 Ιουλίου 1750 - 5 Απριλίου 1794), γνωστός ως Φαμπρ ντ'Εγκλαντίν, ήταν Γάλλος ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, ποιητής και πολιτικός της Γαλλικής Επανάστασης. Κατηγορήθηκε για διαφθορά και αποκεφαλίστηκε στη γκιλοτίνα. [6]

Φαμπρ ντ'Εγκλαντίν
Beaux-Arts de Carcassonne - Portrait de Philippe François Nazaire Fabre d'Eglantine 1793 - Pierre Augustin Thomire - Joconde04400000569.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Fabre d'Églantine (Γαλλικά)
Γέννηση28  Ιουλίου 1750[1][2][3]
Καρκασσόν[1]
Θάνατος5  Απριλίου 1794[1][4][2]
Παρίσι[1]
Αιτία θανάτουγκιλοτίνα
Τόπος ταφήςErrancis C
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΓαλλικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά[4]
Σπουδέςpriests of the Christian Doctrine
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
ποιητής
θεατρικός συγγραφέας
συγγραφέας[5]
ηθοποιός θεάτρου
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΛέσχη των Ιακωβίνων
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαμέλος της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Είναι γνωστός για την ονοματοδοσία των μηνών στο Γαλλικό Δημοκρατικό Ημερολόγιο και για το τραγούδι Il pleut, il pleut, bergère που εξακολουθεί να είναι δημοφιλές παιδικό τραγούδι έως σήμερα.[7]

Βιογραφικά στοιχείαΕπεξεργασία

Ο Φαμπρ ντ'Εγκλαντίν γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1750 στην Καρκασόν. Το επώνυμό του ήταν Φαμπρ, το ντ'Εγκλαντίν προστέθηκε σε ανάμνηση βραβείου με ασημένιο άγριο τριαντάφυλλο (γαλλικά: églantine) στον λογοτεχνικό διαγωνισμό Jeux Floraux της Ακαδημίας της Τουλούζης. Το 1778 παντρεύτηκε. Αφού ταξίδεψε στις επαρχίες ως ηθοποιός, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου έγραφε κωμωδίες.[8]

Επαναστατικός θεατρικός πολιτισμόςΕπεξεργασία

Πολλά από τα έργα του ήταν δημοφιλή και χαρακτηρίζεται ως ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Το πιο δημοφιλές έργο του ήταν το Φιλίντ, ή Η συνέχεια του Μισάνθρωπου (Philinte, ou La suite du Misanthrope, 1790), που υποτίθεται ότι ήταν η συνέχεια του Μισάνθρωπου του Μολιέρου, αλλά οι ήρωες του έργου ήταν διαφορετικοί από το πρωτότυπο. Ο Αλσέστ αντιπροσώπευε τον πατριώτη πολίτη, ενώ ο Φιλίντ ήταν ένας επικίνδυνος μεταμφιεσμένος αριστοκράτης. [9]Ο Φαμπρ έγραψε το έργο για να παρουσιάσει αυτό που οραματίστηκε ως τη νέα σχέση θεάτρου και κοινωνίας. Ο εκκολαπτόμενος θεατρικός συγγραφέας πίστευε ότι μαζί με την κοινωνία του Παλαιού καθεστώτος που είχε χρεοκοπήσει, κατέρρευσε και η κωμωδία. Πίστευε ότι θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα θέατρο επαναστατικού πολιτισμού και να αναβιώσει το γαλλικό δράμα αναπτύσσοντας μια νέα μορφή θεάτρου που θα προωθούσε τη νέα κοινωνική τάξη ισότητας και αδελφότητας. Βρήκε το θεωρητικό πλαίσιο στην κριτική του Ρουσσώ για τη θεατρικότητα και υποστήριξε τη διαφάνεια ως το κρίσιμο μετασχηματιστικό στοιχείο που θα μπορούσε να δημιουργήσει θέατρο αντάξιο και σύμφωνο με τον επαναστατικό πολιτισμό. Ένας αναγεννημένος επαναστατικός θεατρικός πολιτισμός θα δημιουργούσε μια νέα, επαναστατική κοινωνία.

Πολιτική καριέραΕπεξεργασία

 
Ο Φαμπρ ντ'Εγκλαντίν

Ο Φαμπρ ντ'Εγκλαντίν υπήρξε πρόεδρος και γραμματέας της λέσχης των Κορδελιέρων και ανήκε επίσης στη Λέσχη των Ιακωβίνων. Ο Ζωρζ Νταντόν τον επέλεξε ως ιδιωτικό γραμματέα του και έλαβε μέρος ως βουλευτής στη Συμβατική Εθνοσυνέλευση του 1792-1794. Ψήφισε υπέρ του θανάτου του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, υποστηρίζοντας και έναν νόμο που επέτρεπε συνοπτικές εκτελέσεις, και ήταν φανατικός εχθρός των Γιρονδίνων.[10]

Μετά το θάνατο του Ζαν-Πωλ Μαρά στις 13 Ιουλίου 1793, ο Φαμπρ δημοσίευσε το Πορτρέτο του στην εφημερίδα Ο φίλος του λαού.

Με την κατάργηση του Γρηγοριανού Ημερολογίου στη Γαλλία, ο Φαμπρ έλαβε μέρος στην επιτροπή που ανέλαβε τη δημιουργία του Γαλλικού Δημοκρατικού Ημερολογίου της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Το ημερολόγιο σχεδιάστηκε από τον πολιτικό και γεωπόνο Ζιλμπέρ Ρομ, αν και συνήθως αποδίδεται στον Φαμπρ ντ'Εγκλαντίν, ο οποίος επινόησε μόνο τα ονόματα των μηνών. Αυτό το Ημερολόγιο είχε μια δεκαήμερη εβδομάδα, έτσι ώστε η Κυριακή να ξεχαστεί ως θρησκευτική ημέρα και οι μήνες πήραν το όνομά τους από τις ιδιότητες των εποχών. Στην έκθεσή του για το θέμα, στις 24 Οκτωβρίου 1793, περιέγραψε τον στόχο της επιτροπής: «να αντικαταστήσει τα οράματα της άγνοιας με την πραγματικότητα του λόγου και το ιερό κύρος την αλήθεια της φύσης», «να εξυψώσει το γεωργικό σύστημα ... σημειώνοντας τις ημέρες και τις διαιρέσεις του έτους με κατανοητά ή ορατά σημάδια που προέρχονται από τη γεωργία και την αγροτική ζωή».

Θάνατος στη γκιλοτίναΕπεξεργασία

Τον Νοέμβριο 1793, ο Φαμπρ ντ'Εγκλαντίν κατηγορήθηκε για διαφθορά και συνωμοσία, καθώς μια ομάδα βασιλόφρονων συνωμοτών εξαγόρασε την ψήφο του κατά την εκκαθάριση μετοχών της Γαλλικής Εταιρείας Ανατολικής Ινδίας. Η απάτη είχε πραγματοποιηθεί στις αρχές Οκτωβρίου, όταν η εταιρεία είχε εκκαθαριστεί σύμφωνα με τη νομοθεσία του καλοκαιριού. Το 1794, ο Ροβεσπιέρος είχε αποδείξεις για τη δράση του Φαμπρ και τον κατήγγειλε για αυτό που θεωρούσε ως ιδιαίτερα αποτρόπαιο έγκλημα: εγκληματικότητα μεταμφιεσμένη σε πατριωτισμό.

Στις 12 Ιανουαρίου 1794 ο Φαμπρ συνελήφθη με εντολή της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας με την κατηγορία της απάτης και πλαστογραφίας σε σχέση με τις υποθέσεις της Γαλλικής Εταιρείας Ανατολικής Ινδίας. Κατά τη διάρκεια της δίκης του, κλήθηκε να καταθέσει για την υπεράσπισή του και προσπάθησε να στρέψει τα γεγονότα κατηγορώντας άλλους, αλλά δεν τα κατάφερε. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Φαμπρ επέδειξε μεγάλη ηρεμία και τραγούδησε το τραγούδι Il pleut, il pleut, bergère (Βρέχει βοσκοπούλα). [11]

Εκτελέστηκε στη λαιμητόμο στις 5 Απριλίου 1794 στο Παρίσι μαζί με τον Δαντών και άλλους οπαδούς του. Στο δρόμο προς το ικρίωμα μοίραζε χειρόγραφα ποιήματά του.

Ένα μεταθανάτιο έργο, Les Précepteurs (Οι Διδάσκαλοι), που χρησιμοποιεί τα θέματα του έργου Αιμίλιος, ή Περί αγωγής του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ παίχτηκε τον Σεπτέμβριο 1794 και συνάντησε ενθουσιώδη υποδοχή. Μεταξύ των άλλων θεατρικών έργων του είναι το Convalescent de qualité (1791) και το L'Intrigue épistolaire (1791). Τα Άπαντα του συγγραφέα δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στο Παρίσι το 1802 σε δύο τόμους.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία