Άνοιγμα κυρίου μενού

Φιλελεύθερος συντηρητισμός

Ο φιλελεύθερος συντηρητισμός είναι μία παραλλαγή της ιδεολογίας του συντηρητισμού όπου αυτός συνδυάζει κλασικές και παραδοσιακές συντηρητικές αξίες με φιλελεύθερες ιδέες, ειδικότερα σε οικονομικά ζητήματα (ελεύθερη αγορά). Οι οπαδοί του, αν και δεν υπογραμμίζουν γενικότερα την ιδέα του ατόμου, μπορεί να θεωρηθούν φιλελεύθεροι και χαρακτηρίζονται ως φιλελεύθερα συντηρητικοί. Από την άλλη, οι αυτοαποκαλούμενοι συντηρητικά φιλελεύθεροι εμμένουν κυρίως σε φιλελεύθερες οικονομικές ιδέες. Παρότι οι δύο έννοιες, του «συντηρητισμού» και του «φιλελευθερισμού», είχαν διαφορετικές σημασίες, με την πάροδο του χρόνου και σε όλες τις χώρες ο όρος «φιλελεύθερος συντηρητισμός» έχει χρησιμοποιηθεί σε αρκετές διαφορετικές περιπτώσεις. Έρχεται σε αντίθεση με τον κλασικό φιλελευθερισμό, που υπογραμμίζει την ιδέα του ατόμου, αλλά και με τον αριστοκρατικό συντηρητισμό, ο οποίος απορρίπτει την αρχή της ισότητας ως κάτι ασύμφωνο με την ανθρώπινη φύση τονίζοντας ταυτόχρονα την ιδέα της φυσικής ανισότητας.

Με το πέρας των ετών, η συντηρητική ιδεολογία στις δημοκρατικές χώρες «αγκάλιασε» και υιοθέτησε τυπικούς φιλελεύθερους θεσμούς, όπως το κράτος δικαίου, την ατομική ιδιοκτησία, την ελεύθερη οικονομία της αγοράς κ.α. Το φιλελεύθερο στοιχείο του φιλελεύθερου συντηρητισμού δεν έγινε αποδεκτό από την πλευρά του σοσιαλιστικού στρατοπέδου. Σήμερα ο φιλελεύθερος συντηρητισμός έχει προσλάβει λανθασμένα από πολλούς, τόσο σε ακαδημαϊκό όσο και σε λαϊκό επίπεδο, την ετικέτα του νεοφιλελευθερισμού. Κατατάσσεται στον ευρύτερο χώρο της κεντροδεξιάς. Συγκρινόμενος με τις παραδοσιακές πολιτικές της κεντροδεξιάς, όπως αυτές υποστηρίζονται κατά κύριο λόγο από τα χριστιανοδημοκρατικά κόμματα, ο φιλελεύθερος συντηρητισμός δίνει λιγότερη έμφαση στις παραδόσεις και περισσότερη στην ελεύθερη οικονομία, ευνοώντας χαμηλούς φόρους και σχετικά μικρή κρατική παρέμβαση. Τα περισσότερα σύγχρονα κεντροδεξιά κόμματα τείνουν να αυτοχαρακτηρίζονται ως φιλελεύθερα συντηρητικά παρά ως χριστιανοδημοκρατικά.