Άνοιγμα κυρίου μενού

Η Όλγα Βλαντιμίροβνα Ροζάνοβα (ρωσικά: Ольга Владимировна Розанова, Μελένκι, Ρωσική Αυτοκρατορία, 22 Ιουνίου 1886 - Μόσχα, Ρωσική Δημοκρατία, 7 Νοεμβρίου 1918) ήταν Ρωσίδα ζωγράφος και σημαντική εκπρόσωπος του καλλιτεχνικού ρεύματος της Ρωσικής πρωτοπορίας[5].

Όλγα Ροζάνοβα
Rozanova.jpg
Γέννηση22 Ιουνίου 1886
Μελένκι[1]
Θάνατος7 Νοεμβρίου 1918
Νοσοκομείο Μπότκιν[2]
Αιτία θανάτουΔιφθερίτιδα
Συνθήκες θανάτουφυσικά αίτια
Τόπος ταφήςΚοιμητήριο Νοβοντέβιτσι[2]
ΚατοικίαΜελένκι (1886–1896)[3][1]
Βλαντίμιρ (1896–1904)[3][1]
Μόσχα (1904–1910)[4]
Αγία Πετρούπολη (1911–1916)
Μόσχα (1916–1918)
Χώρα πολιτογράφησηςΡωσική Αυτοκρατορία (έως 1917)
Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία (από 1917)
ΣπουδέςΣχολή Τέχνης Κ.Φ. Γουόν
Ιδιότηταποιητής, εικονογράφος, σκιτσογράφος, ζωγράφος, δημιουργός κολάζ και συγγραφέας
ΚίνημαΣουπρεματισμός, Neo-primitivism και Κυβοφουτουρισμός
Καλλιτεχνικά ρεύματαΣουπρεματισμός, Neo-primitivism και Κυβοφουτουρισμός
Σημαντικά έργαGreen Line
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τον καλλιτέχνη

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε το 1886 στο Μελένκι της περιφέρειας Βλαντίμιρ[5] και ήταν το πέμπτο και νεότερο παιδί της αριστοκρατικής οικογένειας[6] του αξιωματικού της αστυνομίας Βλαντίμιρ Ροζάνοφ και της Ελιζαβέτα Ροζάνοβα[7]. Η πρώτη της επαφή με τη ζωγραφική έγινε στη σχολή του Α. Μπολσακόφ της Μόσχας υπό τους Αντρέι Ματβέγιεφ και Νικολάι Ουλιάνοφ, ενώ αργότερα παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Καλών Τεχνών Στρόγκανοφ[5][8], χωρίς όμως να φοιτήσει κανονικά στη σχολή[6]. Κατόπιν μαθήτευσε στα εργαστήρια των Ιβάν Ντούντιν και Κονσταντίν Γιουόν, ολοκληρώνοντας τις σπουδές της το 1912 στη Σχολή Σβάντσεβα της Αγίας Πετρούπολης[5]. Δύο χρόνια νωρίτερα είχε προσχωρήσει στην εικαστική ομάδα Ένωση Νεολαίας, με την οποία πραγματοποίησε την 11η Απριλίου του 1911 την πρώτη της έκθεση[9].

Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε στις σημαντικότερες εκθέσεις της Ρωσικής πρωτοπορίας περνώντας από τον κυβοφουτουρισμό στον σουπρεματισμό. Το έργο της συνδέθηκε στενά με εκείνο του Καζιμίρ Μαλέβιτς, ο οποίος την χαρακτήρισε ως τη «μοναδική αληθινά πρωτοπόρο ζωγράφο»[10]. Παράλληλα, η ζωγραφική της προξένησε το ενδιαφέρον και του Φιλίππο Τομάζο Μαρινέττι, ενός από τους ιδρυτές του ιταλικού φουτουρισμού[6], ο οποίος επισκεπτόμενος τη Ρωσία το 1914 ήρθε σε επαφή με το έργο της Ροζάνοβα. Το ίδιο έτος, η Ροζάνοβα συμμετείχε μαζί με άλλους Ρώσους καλλιτέχνες στην Α΄ Διεθνή Έκθεση Φουτουρισμού που πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη[11].

Το 1916 - 1917 διετέλεσε μέλος της εικαστικής ομάδας Σουπρέμους[5], συνυπάρχοντας με καλλιτέχνες όπως οι Μαλέβιτς, Κλιουν, Ποπόβα, Ουντάλτσοβα, Έξτερ κ.ά. Παράλληλα ασχολήθηκε με τον σχεδιασμό υφασμάτων και εργόχειρων καθώς και με την εικονογράφηση λογοτεχνικών βιβλίων.

Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση η Ροζάνοβα συμπεριλήφθηκε στους καλλιτέχνες που συνεργάστηκαν με τον νεοπαγή κρατικό μηχανισμό των μπολσεβίκων και το 1918 διορίστηκε υπεύθυνη στον τομέα Εφαρμοσμένων Τεχνών του σοβιετικού Υπουργείου Παιδείας[5][10]. Πέθανε στις 7 Νοεμβρίου του ίδιου έτους στη Μόσχα, προσβεβλημένη από διφθερίτιδα, ενώ εργαζόταν στην προετοιμασία για τον εορτασμό της πρώτης επετείου της Οκτωβριανής επανάστασης[12].

Το 1912 γνώρισε τον λογοτέχνη Αλεξέι Ελισέγεβιτς Κρούτσενιχ, με τον οποίο παντρεύτηκε τέσσερα χρόνια αργότερα[12]. Υπό την επίδραση του Κρούτσενιχ ασχολήθηκε περιστασιακά με τη συγγραφή ποιημάτων[10].

ΈργαΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 (Ρωσικά, Αγγλικά) d:Q28799302. Helsinki Art Museum. Ελσίνκι. 1992. σελ. 115. ISBN-13 978-951-8965-12-4. ISBN-10 951-8965-12-9.
  2. 2,0 2,1 2,2 (Ρωσικά, Αγγλικά) d:Q28799302. Helsinki Art Museum. Ελσίνκι. 1992. σελ. 118. ISBN-13 978-951-8965-12-4. ISBN-10 951-8965-12-9.
  3. 3,0 3,1 Nina Gurianova: «Ольга Розанова и ранний русский авангард» (Ρωσικά) Hylaea (publisher). Μόσχα. 2002. σελ. 11. ISBN-13 978-5-87987-021-3. ISBN-10 5-87987-021-9.
  4. Nina Gurianova: «Ольга Розанова и ранний русский авангард» (Ρωσικά) Hylaea (publisher). Μόσχα. 2002. σελ. 12. ISBN-13 978-5-87987-021-3. ISBN-10 5-87987-021-9.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 «Ροζάνοβα Όλγα, "Σουπρεματισμός" (1916 (το έργο))». greekstatemuseum.com. Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2017. 
  6. 6,0 6,1 6,2 Sarabianov, Andrei D. «Olga Vladimirovna Rozanova». britannica.com. Encyclopædia Britannica. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2017. 
  7. Nina Gurianova, Olga Rozanova and the Early Russian Avant-Garde 1910-1918, Taylor and Francis, New York, 2012, σελ. 135.
  8. Jeremy Howard, The Union of Youth. An Artists' Society of the Russian Avant-garde, Manchester University Press, 1992, σελ. 102.
  9. Howard, 1992, σελ. 87 - 88.
  10. 10,0 10,1 10,2 «Οι αμαζόνες των καβαλέτων». tovima.gr. Το Βήμα. 18 Ιουνίου 2000. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2017. 
  11. Nina Gurianova, 2012, σελ. 152.
  12. 12,0 12,1 «Olga Rozanova». rusartnet.com. RusArtNet. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2017.