Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο αλβίτης (αγγλ. albite) είναι τηκτοπυριτικό ορυκτό του νατρίου και του αργιλίου. Οφείλει το όνομά του στο χρώμα του (λατιν. albus = λευκός).

Αλβίτης
Albite - Crete (Kriti) Island, Greece.jpg
Κρύσταλλοι αλβίτη. Προέλευση: Νήσος Κρήτη
Γενικά
ΚατηγορίαΤηκτοπυριτικά. Ομάδα αστρίων, σειρά πλαγιοκλάστων
Χημικός τύποςNaAlSi3O8
Ορυκτολογικά χαρακτηριστικά
Πυκνότητα2,6 gr/cm3
ΧρώμαΛευκό, γκριζόλευκο, γαλαζωπό, πρασινωπό, ερυθρωπό
Σύστημα κρυστάλλωσηςΤρικλινές
ΚρύσταλλοιΣυνηθέστερα πινακοειδείς, σε συσσωματώσεις, κοκκώδεις
ΥφήΣυμπαγής, κοκκώδης
ΔιδυμίαΣυχνότατη, πολυσύνθετη, παράδειγμα για όλους τους νόμους της διδυμίας. Χαρακτηριστικός ο αλβιτικός νόμος
Σκληρότητα6 - 6,5
ΣχισμόςΤέλειος {001}, πολύ καλός {010}, ατελής {110}
ΘραύσηΑνώμαλη έως κογχοειδής
ΛάμψηΥαλώδης, μαργαριτώδης σε σχισμογενείς επιφάνειες
Γραμμή κόνεωςΛευκή
ΠλεοχρωισμόςΔιάξων αλλά δεν εμφανίζει πλεοχρωισμό (άχρους)
ΔιαφάνειαΔιαφανής έως (συνηθέστερα) ημιδιαφανής

Είναι το πρώτο μέλος της σειράς των πλαγιοκλάστων (το τελευταίο είναι ο ανορθίτης) και τα ενδιάμεσα μέλη είναι ισόμορφες παραμίξεις μεταξύ των δύο αυτών ακραίων μελών.

Ο αλβίτης απαντάται ως συστατικό γρανιτικών και συηνιτικών πετρωμάτων, σε αλκαλικούς διορίτες, σε βασάλτες σε φλέβες πηγματιτών, σε υδροθερμικές φλέβες αλλά και σε ορισμένα μεταμορφωσιγενή πετρώματα χαμηλών πιέσεων και θερμοκρασιών (κυρίως σχιστολίθους). Είναι δευτερογενές ορυκτό σε ιζηματογενείς αποθέσεις. Η παραλλαγή του αλβίτη με πλακώδεις κρυστάλλους αποκαλείται κληβελανδίτης.

Εξαλλοιώνεται προς καολινίτη και σερικίτη, ενώ λιγότερο συχνή είναι η εξαλλοίωση που αποκαλείται σωσσυριτίωση (η εξαλλοίωση δίνει συσσωματώσεις από ζωισίτη, ασβεστίτη, σερικίτη και αλβίτη). Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο χαλαζίας, ο ασβεστίτης, το ορθόκλαστο, ο βιοτίτης και η κεροστίλβη.

Απαντάται σχεδόν σε ολόκληρο τον πλανήτη, ως συστατικό των πυριγενών πετρωμάτων. Αξιοσημείωτες εμφανίσεις πολύ καλοσχηματισμένων κρυστάλλων είναι σε αρκετές περιοχές της Ελβετίας, τη Σαβοϊα της Γαλλίας, την Άνω Αδίγη της Ιταλίας, τη Ρωσία (Ουράλια όρη και όρη Ίλμεν), τις ΗΠΑ (Καλιφόρνια, Αλάσκα, Βιρτζίνια), τον Καναδά (Οντάριο), το Minas Gerais στη Βραζιλία, το Τσουμέμπ της Ναμίμπια και τη Μαδαγασκάρη.

Στην Ελλάδα όμορφοι κρύσταλλοί του ανευρίσκονται στην Άνδρο (ορυχείο Βιτάλη) την Τήνο (Απηγανιά, Πάνορμος), τη Σάμο (περιοχή Καρλοβασίου), τη Σέριφο, την Κρήτη (Λάκκοι Χανίων), το ορυχείο "Σκουριές" των Μεταλλείων Κασσάνδρας, την Κομοτηνή (Θέρμες), την Ξάνθη και την Νεάπολη Λακωνίας.

ΠηγέςΕπεξεργασία

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

  • James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
  • Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
  • Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372