O Ανταλμπέρτο Λίμπερα (ιταλ. Adalberto Libera, 16 Ιουλίου 1903 Τρέντο - Μάρτιος 1963 Ρώμη) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας. Ολοκλήρωσε το στο αρχιτεκτονικό πρόγραμμα της Academia di Belle Arti (Σχολή Καλών Τεχνών) στην Πάρμα, την πόλη της οικογένειας της μητέρας του. Μετά την αποφοίτησή του, το 1925, συνέχισε τις σπουδές του στην αρχιτεκτονική σχολή στο πανεπιστήμιο της Ρώμης. Το 1928 αποφοιτά με βαθμό από την Αρχιτεκτονική. Στη σχολή γνώρισε τον Μ. Ridolfi, με τον οποίο μετέπειτα συνεργάστηκε σε διαγωνισμούς.

Ανταλμπέρτο Λίμπερα
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση16  Ιουλίου 1903[1][2][3]
Βίλλα Λαγκαρίνα
Θάνατος17  Μαρτίου 1963[1][2][3]
Ρώμη
Χώρα πολιτογράφησηςΙταλία (1946–1963)
Βασίλειο της Ιταλίας (1903–1946)
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΙταλικά[4]
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο Σαπιέντσα Ρώμης
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητααρχιτέκτονας
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Το 1927, μαζί με τους C. E. Rava και G. Pollini επισκέπτεται τη Στουτγκάρδη, όπου εκτίθεται μια από τις εργασίες του. Γίνεται μέλος του Gruppo 7 και εκδίδει το Arte e Razionalismo μια από τις πιο διορατικές συνεισφορές της περιόδου.

Έπειτα, στη Ρώμη οργανώνει μαζί με τον G. Minnucci, την πρώτη Έκθεση της Ρασιοναλιστικής Αρχιτεκτονικής. Το 1930 εκλέγεται γραμματέας στην οργάνωση MIAR.

Το 1932 σχεδιάζει την έκθεση για τη 10η επέτειο της Φασιστικής Επανάστασης.

Το 1933 κερδίζει τον διαγωνισμό για το κτίριο γραφείων του ταχυδρομείου.

Το 1935 μετακομίζει στη Via del Tritone όπου γνωρίζει και παντρεύεται τη Stefania Boscaro, ζωγράφο και συγγραφέα.

Το 1938 κερδίζει το διαγωνισμό για το Palazzo dei Ricevimenti e dei Congressi, κάνει πρόταση για τη Villa Salinos, για ένα στούντιο του ιδίου και συμμετέχει στο διαγωνισμό για το Palazzo dell’ Aqua e della Luca, μία ακόμα δουλειά που αναλαμβάνει είναι η Villa Malaparte στο Capri.

Το 1942 συμμετέχει σε ένα πρόγραμμα ανοικοδόμησης μετά τον πόλεμο μαζί με τον G. Vaccaro.

Το 1947 ξεκινά η συνεργασία του με την ΙΝΑ Casa. Γίνεται επικεφαλής του γραφείου σχεδιασμού.

Το 1951 πηγαίνει ταξίδι στο Μαρόκο και σχεδιάζει ένα σύνδεσμο σπιτιών στο Tuscolano. Τον ίδιο χρόνο γίνεται καθηγητής στην Academia di San Luca και συμμετέχει στην έκδοση του περιοδικού Strutture.

Το 1945 μειώνει τα καθήκοντά του στην INA Casa και αρχίζει να διδάσκει στην Φλωρεντία. Συνεργάζεται επιτυχώς με εταιρείες όπως Calini- Monturi και Monaco- Luccichenti.

Το 1956 χάνει το διαγωνισμό για το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα από τον S. Muratori. Κερδίζει όμως το διαγωνισμό για το Palazzo della Regione στο Τρέντο, συμμετέχει στο διαγωνισμό για τον καθεδρικό της La Spezia και στο οικοδομικό τετράγωνο του ατομικού κέντρου στη Kolaba.

To 1958 σχεδιάζει το Ολυμπιακό Χωριό για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 στη Ρώμη. Μετά από ένα χρόνο κάνει ένα ταξίδι στην Ινδία για να μελετήσει την εργασία στην Kolaba καθώς και τα κλιματικά και άλλα χαρακτηριστικά της περιοχής.

Το 1962, μετά από 8 χρόνια που διδάσκει στη Φλωρεντία, τον καλούν στη Ρώμη όπου το τμήμα δεν πάει πολύ καλά. Εκεί διοργανώνει ένα μάθημα και προσκαλεί τα πιο προχωρημένα μέλη από τη γενιά των νέων αρχιτεκτόνων να γίνουν οι βοηθοί του. Τον Μάρτιο του 1963 πεθαίνει ξαφνικά.

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

  • Adalberto Libera by Francesco Garofalo, Luca Veresane,Princeton Architectural Press
  • Casa Malaparte by Marida Talamona, Princeton Architectural Press
  • DARK DIREZIONE GENERALE PER L’ ARCHITECTURA E L’ ARTE CONTEMPORANEE, MINISTERO PER I BENI E LE CULTURALI


  1. 1,0 1,1 1,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb121618427. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 2,2 (Αγγλικά) SNAC. w60k5c04. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 3,2 (Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά) Structurae. Ράτιγκεν. 1009348. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb121618427. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.