Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Εδουάρδος του Ουεστμίνστερ (Edward of Westminster, 13 Οκτωβρίου 14534 Μαΐου 1471) από τον Οίκο των Λάνκαστερ ήταν γιος του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας και της Μαργαρίτας των Βαλουά-Ανζού. Γεννήθηκε στο Ουεστμίνστερ και ήταν πρίγκιπας της Ουαλίας (διάδοχος). Ο θάνατός του στη μάχη του Τιούκσμπουρι, κατέστησε τον Εδουάρδο τον μοναδικό διάδοχο του Αγγλικού θρόνου, που σκοτώθηκε σε μάχη. Την εποχή που γεννήθηκε, είχε ξεσπάσει εμφύλια διαμάχη, γνωστή σαν Πόλεμος των Ρόδων, ανάμεσα στους οπαδούς τού Ερρίκου ΣΤ΄ και του Ριχάρδου 3ου δούκα της Υόρκης, που ως εκπρόσωπος τού Οίκου της Υόρκης διεκδικούσε τον θρόνο. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ έπασχε από κάποια ψυχική νόσο και υπήρχε διάχυτη η φήμη, ότι δεν ήταν δικό του το παιδί, αλλά ενός από τους συνεργάτες του, με τον Εδμόνδο Μπωφόρ 2ο δούκα του Σόμερσετ και τον Τζέιμς Μπάτλερ 5ο κόμη του Όρμοντ να διεκδικούν την πατρότητα.[1] Δεν υπήρχαν ωστόσο καθόλου αποδείξεις, παρά μονάχα φήμες και ο Ερρίκος ΣΤ΄ δεν αμφισβήτησε ποτέ την πατρότητα του Εδουάρδου, που χρίστηκε πρίγκιπας της Ουαλίας στο κάστρο του Ουίνδσορ το 1454.

Εδουάρδος του Ουεστμίνστερ
Edward of Westminster.jpg
Γέννηση13 Οκτωβρίου 1453
Ανάκτορα του Ουεστμίνστερ, Λονδίνο, Αγγλία
Θάνατος4 Μαΐου 1471 (17 ετών)
Μάχη του Τιούκσμπερι
Τόπος ταφήςΑββαείο Τιούκσμπερι
ΣύζυγοςΆννα Νέβιλ
ΟίκοςΟίκος του Λάνκαστερ
ΠατέραςΕρρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας
ΜητέραΜαργαρίτα του Ανζού
ΘρησκείαΚαθολική Εκκλησία
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Ο Πόλεμος των δύο ΡόδωνΕπεξεργασία

Ο Ερρίκος ΣΤ΄ συνελήφθη από οπαδούς του δούκα της Υόρκης στην μάχη του Νορθάμπτον (1460) και μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στο Λονδίνο. Ο δούκας της Υόρκης δεν απαίτησε αμέσως τον θρόνο, αλλά συγκάλεσε το Κοινοβούλιο, που έβγαλε διάταγμα, ότι θα παραμείνει βασιλιάς ο Ερρίκος ΣΤ΄, αλλά διάδοχός του θα είναι ο Ριχάρδος δούκας της Υόρκης αντί για τον Εδουάρδο. Η Μαργαρίτα και ο γιος της Εδουάρδος δραπέτευσαν μέσω του Τσεσάιρ· η Μαργαρίτα ξεκίνησε τους φόνους και τις λεηλασίες προκειμένου να πιέσει τους ευγενείς να ανακηρύξουν τον 7χρονο γιο της Εδουάρδο ως διάδοχο. Έφτασε στην Ουαλία, από εκεί προχώρησε για τη Σκωτία και συγκέντρωσε στα βόρεια της Αγγλίας όλους τους αντιπάλους τού δούκα της Υόρκης.

Μετά τον θάνατο τού Ριχάρδου της Υόρκης στην μάχη του Γουέικφιλντ, ο στρατός τής Μαργαρίτας βάδισε νότια και νίκησε τον στρατό του Ριχάρδου Νέβιλ 16ου κόμη του Γουόρικ, τού σημαντικότερου οπαδού τού Οίκου της Υόρκης στην δεύτερη μάχη του Σαιν-Αλμπάν. Ο κόμης τού Γουόρικ έφερε τον αιχμάλωτο Ερρίκο ΣΤ΄ στο πεδίο της μάχης και έβαλε δύο ιππότες, τον Γουίλιαμ Μπόνβιλ 1ο βαρόνο του Μπόνβιλ και τον σερ Τόμας Κίριελ να φροντίσουν για την ασφάλειά του, αλλά συνελήφθησαν από τον στρατό των Λάνκαστερ. Η Μαργαρίτα ρώτησε τον γιο της Εδουάρδο με ποιο τρόπο προτείνει να θανατωθούν και εκείνος της απάντησε να αποκεφαλιστούν.[2]

Εξορία στην ΓαλλίαΕπεξεργασία

Η Μαργαρίτα συνέχισε να πολιορκεί το Λονδίνο με τον άτακτο στρατό της, αλλά μετά την μάχη του Τάουτον δραπέτευσε στην Σκωτία. Τα επόμενα τρία χρόνια η Μαργαρίτα συνέχισε τις ταραχές στα βόρεια της Αγγλίας και κατόπιν, μαζί με τον γιο της Εδουάρδο, πήγαν στην Γαλλική αυλή. Ο απεσταλμένος τού δούκα τού Μιλάνου στην Γαλλική Αυλή σημειώνει (1467) ότι ο μικρός Εδουάρδος "δεν ξέρει να κάνει τίποτε άλλο, από το να κόβει κεφάλια και να προκαλεί πολέμους· συμπεριφέρεται σαν να είναι ο θεός της μάχης".[3]

Μετά από μερικά χρόνια εξορίας, η Μαργαρίτα εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να συμμαχήσει με τον κόμη του Γουόρικ. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας ήθελε να ξεκινήσει πόλεμο με τους Βουργούνδιους, που ήταν σύμμαχοι τού Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας, γιου του Ριχάρδου της Υόρκης και ζήτησε την βοήθεια τού Οίκου τού Λάνκαστερ για να κατακτήσει την Βουργουνδία. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄, για να κολακεύσει τους συμμάχους του, έβαλε τον μικρό Εδουάρδο να γίνει ανάδοχος στον νεογέννητο δελφίνο Κάρολο. Ο Εδουάρδος του Ουεστμίνστερ νυμφεύτηκε τον Δεκέμβριο του 1470 την Άννα Νέβιλ, μικρότερη κόρη του κόμη τού Γουόρικ, αλλά είναι αμφίβολο αν ο γάμος ολοκληρώθηκε. Ο κόμης του Γουόρικ επέστρεψε στην Αγγλία, εκθρόνισε τον Εδουάρδο Δ΄ με την βοήθεια του αντάρτη δούκα του Κλάρενς, μικρότερου αδελφού του Εδουάρδου και τοποθέτησε ξανά στον θρόνο τον Ερρίκο ΣΤ΄. Ο Εδουάρδος Δ΄ και ο αδελφός του δούκας του Γκλόστερ εξορίστηκαν στην Βουργουνδία.

Θάνατος σε μάχηΕπεξεργασία

 
Η μάχη του Τιουκέσμπουρι

Η Μαργαρίτα και ο γιος της Εδουάρδος έμειναν στην Γαλλία μέχρι τον Απρίλιο του 1471· ο Εδουάρδος Δ΄ επέστρεψε με στρατό στην Αγγλία και συμφιλιώθηκε με τον δούκα του Κλάρενς. Η Μαργαρίτα και ο Εδουάρδος επέστρεψαν στην Αγγλία στις 14 Απριλίου· την ίδια εποχή ο Εδουάρδος Δ΄ νίκησε και σκότωσε τον κόμη του Γουόρικ στην μάχη του Μπάρνετ. Με ελάχιστες ελπίδες, ο άπειρος Εδουάρδος και η μητέρα του αποφάσισαν να αναμετρηθούν με τον ικανότατο Εδουάρδο Δ΄ στην μάχη του Τιούκσμπουρι· τα στρατεύματα τους συνετρίβησαν και ο Εδουάρδος του Ουεστμίνστερ σκοτώθηκε.[4] Μερικές πηγές σημειώνουν, ότι μετά την συντριβή τού στρατού του στην μάχη του Τιούκσμπουρι, μια μικρή ομάδα ανδρών με επικεφαλής τον δούκα του Κλάρενς βρήκε τον θλιμμένο πρίγκιπα σε ένα δάσος και τον αποκεφάλισε· ο βιογράφος του Ριχάρδου Γ΄, ο Πολ Μάρεϊ Κένταλλ (1911 - 1973) συμφωνεί με αυτή την άποψη.[5]

Μια άλλη άποψη για τον θάνατο του Εδουάρδου του Ουεστμίνστερ, που μεταφέρεται στο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ "Ερρίκος Δ΄, Τόμος Γ΄, Πράξη Ε΄, Σκηνή Ε΄" υποστηρίζεται από τρεις πηγές: το Μεγάλο Χρονικό του Λονδίνου, τον Ιταλό ιστορικό Πολύδωρο Βεργκίλ (1470 - 1555) και τον Έντουαρντ Χαλλ (1914-2009). Η ιστορία αναφέρει ότι ο μικρός Εδουάρδος συνελήφθη από τα στρατεύματα του Οίκου της Υόρκης, μεταφέρθηκε μπροστά στον Εδουάρδο τον Δ΄, που τον δέχτηκε ευγενικά και τον ρώτησε για ποιον λόγο πήρε τα όπλα εναντίον του. Όταν ο νεαρός πρίγκιπας τού απάντησε με θάρρος "για να διεκδικήσω τον θρόνο τού πατέρα μου", ο Εδουάρδος Δ΄ τον χτύπησε στο πρόσωπο και τα αδέλφια του με τις λόγχες τους τον σκότωσαν. Οι απόψεις αυτές δε υποστηρίζονται σε καμιά πηγή σύγχρονη με την εποχή του· όλες αναφέρουν ότι σκοτώθηκε στην μάχη. Το σώμα του Εδουάρδου τάφηκε στο αβαείο του Τιούκσμπουρι· η χήρα του Άννα Νέβιλ παντρεύτηκε τον δούκα του Γκλόστερ, που ανέβηκε στον θρόνο ως Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας (1483).

ΕπιγραφήΕπεξεργασία

Λατινική επιγραφή αφιερωμένη στον Εδουάρδο του Ουεστμίνστερ βρίσκεται στο αβαείο του Τιούκσμπουρι στο πάτωμα κάτω από τον Πύργο και αναφέρει :[6]

"Ενθάδει κείτεται ο Εδουάρδος πρίγκιπας της Ουαλίας, που δολοφονήθηκε άγρια στην νεότητά του. Αλίμονο στην αγριότητα των ανδρών, ήσουν το μοναδικό φως της μητέρας σου και η τελευταία ελπίδα της φυλής σου".

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Paul Murray Kendall, Richard The Third; page 32
  2. Churchill, Winston (1956). A History of the English-Speaking Peoples: Vol1 The Birth of Britain. Cassell. p. 328.
  3. R. A. Griffiths, 'Edward, prince of Wales (1453–1471)', Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004
  4. John Marius Wilson, Imperial Gazetteer of England and Wales (1870–72), entry for Tewkesbury
  5. Paul Murray Kendall. Richard the Third (1956); pp. 118, 528–529 note
  6. tewkesburyabbey.org.uk: The Monumental Inscriptions In The Abbey Church

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Churchill, Winston (1956). A History of the English-Speaking Peoples: Vol1 The Birth of Britain. Cassell.
  • R. A. Griffiths, The Reign of King Henry VI (1981), especially the Epilogue.
  • Alison Weir, Lancaster and York: The Wars of the Roses, London (1995).
Εδουάρδος του Ουεστμίνστερ
Νεότερος κλάδος του Οίκου των Πλανταγενετών
Γέννηση: 13 Οκτωβρίου 1453 Θάνατος: 4 Μαΐου 1471
Αγγλική βασιλική οικογένεια
Προκάτοχος
Τίτλος κενός
Τελευταίος κάτοχος Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας
Πρίγκιπας της Ουαλίας
 
14541471
Διάδοχος
Εδουάρδος Ε΄ της Αγγλίας
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Edward of Westminster, Prince of Wales της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).