Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Ζακ Λακάν (γαλλ.: Jacques Marie Émile Lacan, 13 Απριλίου 1901 - 9 Σεπτεμβρίου 1981) ήταν Γάλλος ψυχαναλυτής και ψυχίατρος, που θεωρήθηκε ως «ο πιο αμφιλεγόμενος ψυχαναλυτής μετά τον Φρόυντ».[10] Οργανώνοντας ετήσια σεμινάρια στο Παρίσι από το 1953 ως το 1981, ο Λακάν επηρέασε πολλές ηγετικές φυσιογνωμίες Γάλλων διανοούμενων στις δεκαετίες του 1960 και 1970, ιδιαίτερα όσους σχετίστηκαν με τον μεταδομισμό. Οι ιδέες του άσκησαν σημαντική επίδραση στην κριτική θεωρία, τη λογοτεχνική θεωρία, τη γαλλική φιλοσοφία του 20ού αιώνα, την κοινωνιολογία, τη φεμινιστική θεωρία, τη θεωρία κινηματογράφου και την κλινική ψυχανάλυση.[11]

Ζακ Λακάν
EDMA - La psychanalyse, Le Livre de Poche, 1975 (page 30 crop).jpg
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Jacques Lacan (Γαλλικά)
Γέννηση13  Απριλίου 1901[1][2][3][4][5][6]
Παρίσι[7][8]
Θάνατος9  Σεπτεμβρίου 1981[1][2][3][4][5][6]
Παρίσι[9]
Αιτία θανάτουκαρκίνος εντέρου
ΥπηκοότηταΓαλλία
ΣπουδέςΚολέγιο Στανισλάς του Παρισιού και Σχολή Ιατρικής του Παρισιού
ΣύζυγοςΣίλβια Μπατάιγ και d:Q55740092
ΤέκναJudith Miller και Sibylle Lacan
Επιστημονική σταδιοδρομία
Ερευνητικός τομέαςψυχανάλυση
Αξίωμαπρόεδρος (Ιανουαρίου 1953, Ιουνίου 1953)
Ιδιότηταψυχίατρος, ψυχαναλυτής, μεταφραστής, μη μυθοπλαστικός συγγραφέας, ιατρός και διδάσκων πανεπιστημίου
Διδακτορικός καθηγητήςHenri Claude
Ακαδημαϊκός τίτλοςντοκτορά
Υπογραφή
LacanSignature.png

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Πρώτα χρόνιαΕπεξεργασία

Ο Λακάν γεννήθηκε στο Παρίσι και ήταν το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά των Εμιλί και Αλφρέ Λακάν. Ο πατέρας του ήταν ένας επιτυχημένος έμπορος σαπουνιών και ελαίων. Η μητέρα του ήταν ρωμαιοκαθολική – ο νεότερος αδερφός του μπήκε σε μοναστήρι το 1929 και ο ίδιος παρακολούθησε το ιησουϊτικό κολλέγιο Stanislas. Στις αρχές του 1920 ο Λακάν παρακολούθησε πολιτικές συναντήσεις της Action Française, δεξιού πολιτικού κινήματος, για το οποίο αργότερα άσκησε αυστηρή κριτική και γνώρισε τον ιδρυτή του Σαρλ Μωρράς. Μέχρι τα μέσα του 1920, ο Λακάν είχε απογοητευτεί από τη θρησκεία κι είχε γίνει άθεος. Ήρθε σε σύγκρουση με την οικογένειά του γι’ αυτό το θέμα.[12][13][14]

Στα 1920, καθώς απορρίφθηκε ως πολύ αδύναμος για στρατιωτική θητεία, εισάγεται στην ιατρική σχολή και το 1926 ειδικεύεται στην ψυχιατρική στο νοσοκομείο Αγία Άννα του Παρισιού. Τον ενδιέφεραν ιδιαιτέρως οι φιλοσοφικές θεωρίες των Καρλ Γιάσπερς (Karl Jaspers) και Μάρτιν Χάιντεγκερ (Martin Heidegger) και παρακολούθησε σεμινάρια για τον Χέγκελ (Hegel) από τον Κογιέβ (Alexandre Kojève).

Βιβλία στα ελληνικάΕπεξεργασία

  • (1982) Το σεμινάριο XI
  • (1987) Η οικογένεια
  • (2005) Λειτουργία και πεδίο της ομιλίας και της γλώσσας στην ψυχανάλυση
  • (2008) Οι ψυχώσεις
  • (2008) Τα ονόματα του Πατρός
  • (2009) Η διδασκαλία μου
  • (2010) Απαντήσεις
  • (2010) Το σεμινάριο για το κλεμμένο γράμμα
  • (2011) Ακόμη Encore
  • (2011) Ο θρίαμβος της θρησκείας και λόγος προς τους καθολικούς
  • (2014) Το αντίστροφο της ψυχανάλυσης
  • (2015) Ο ατομικός μύθος του νευρωτικού
  • (2015) Μιλάω στους τοίχους

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb119104423. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Jacques-Lacan. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 (Αγγλικά) SNAC. w6sx92k4. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 «Nationalencyklopedin» (σουηδικά) jacques-lacan. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 Indiana Philosophy Ontology Project. 3414. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 Munzinger-Archiv. 00000014981. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. muse.jhu.edu/books/9780791488058.
  8. global.britannica.com/biography/Jacques-Lacan#ref662033.
  9. www.tandfonline.com/doi/pdf/10.1080/00043079.2009.10786169.
  10. David Macey, "Introduction", Jacques Lacan, The Four Fundamental Concepts of Psycho-Analysis (London 1994) p. xiv
  11. αναφέρεται στην ενότητα "The American Journal of Psychoanalysis", Volume 47, Issue 1, Spring 1987, ISSN: 0002-9548 "Lacan and post-Structuralism", P51-P57, από τον Jan Marta
  12. Roudinesco, Elisabeth, Jacques Lacan & Co.: a history of psychoanalysis in France, 1925–1985, 1990, Chicago University Press
  13. Perry Meisel (April 13, 1997). «The Unanalyzable». New York Times. http://www.nytimes.com/books/97/04/13/reviews/970413.13meiselt.html. 
  14. Michael Martin (2007). The Cambridge Companion to Atheism. Cambridge University Press. σελ. 310. ISBN 9780521842709. Among celebrity atheists with much biographical data, we find leading psychologists and psychoanalysts. We could provide a long list, including...Jacques Lacan...  Η παράμετρος |access-date= χρειάζεται |url= (βοήθεια)
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Jacques Lacan της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).