Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Κωνσταντίνος Καλλίας (Χαλκίδα, 9 Ιουλίου 1901 - Αθήνα, 7 Απριλίου 2004) ήταν Έλληνας πολιτικός, νομικός και δικηγόρος. Ήταν γιος του δικηγόρου Μιχαήλ Καλλία και της Ελένης Πλάτση και αδερφός του Γεώργιου Καλλία. Παντρεύτηκε την Χρυσούλα Καλλία (1909-1983), η οποία ήταν πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων.[2] Διετέλεσε υπουργός, βουλευτής και ευρωβουλευτής.

Κωνσταντίνος Καλλίας
Konstantinos Kallias (1953).jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 9  Ιουλίου 1901
Χαλκίδα
Θάνατος 7  Απριλίου 2004
Αθήνα
Εθνικότητα Έλληνες
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα Νέα Δημοκρατία
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα Υπουργός Δικαιοσύνης της Ελλάδας
Υπουργός Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων της Ελλάδας
Υπουργός Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας της Ελλάδας
Έλληνας υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας‎
μέλος της Βουλής των Ελλήνων (εκλογική περιφέρεια Ευβοίας)
Ευρωβουλευτής (1981–1984, Ελλάδα)[1]
Βραβεύσεις Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα

Πίνακας περιεχομένων

ΝομικάΕπεξεργασία

Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το Συνταγματικό και το Κοινοβουλευτικό Δίκαιο και την Πολιτική Επιστήμη ― αργότερα και με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο.

Συγγραφέας και συνδικαλιστήςΕπεξεργασία

Ήταν μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», της Δημοκρατικής Νεολαίας και διευθύνων σύμβουλος του Συνεταιρισμού Αμπελοκτημόνων Χαλκίδας και του Εθνικού Ωδείου.

Κάθοδος στην πολιτικήΕπεξεργασία

Στις 15 Δεκεμβρίου 1935 υπήρξε συνιδρυτής του Εθνικού Ενωτικού Κόμματος μαζί με τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Το 1946 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Εύβοιας. Την περίοδο 1946-1951, διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και αναπληρωτής του αρχηγού του Εθνικού Ενωτικού Κόμματος του Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Το 1949, έγινε μέλος της Συμβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης. Αργότερα συμμετείχε στη Διεθνή Κοινοβουλευτική Διάσκεψη του Λονδίνου. Ήταν Υπουργός Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας (1952) στην κυβέρνηση Παπάγου και Υπουργός Δικαιοσύνης (1958). Το διάστημα 1975-1976 διετέλεσε αντιπρόεδρος, αναπληρωτής του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στη ΝΔ. Τον Οκτώβριο του 1981, εξελέγη ευρωβουλευτής με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ. Το 1982 εξελέγη πρώτος αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

ΤιμέςΕπεξεργασία

Την 1η Νοεμβρίου του 1995, ακριβώς 50 χρόνια από τότε που ανέλαβε για πρώτη φορά αξίωμα υπουργού, τιμήθηκε από τον πρόεδρο της Βουλής, Απόστολο Κακλαμάνη, με το αργυρό μετάλλιο της 150ετίας του πολιτεύματος της χώρας. Τον Ιούλιο του 1997, του απονεμήθηκε από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας το παράσημο «Μεγαλόσταυρος Τάγματος Φοίνικος». Τιμήθηκε με το αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών και του απονεμήθηκαν επτά μεγαλόσταυροι. Συνέγραψε πολλά βιβλία και άρθρα.

ΘάνατοςΕπεξεργασία

Πέθανε το 2004, και έχοντας μπει στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες[3], ως ο γηραιότερος συγγραφέας που εξέδωσε την αυτοβιογραφία του[4]. Κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών[5].

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία