Νεροσύρτης Αιτωλοακαρνανίας

οικισμός της Ελλάδας

Συντεταγμένες: 38°40′44.78″N 21°40′03.7″E / 38.6791056°N 21.667694°E / 38.6791056; 21.667694

Ο Νεροσύρτης, είναι ορεινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας στην περιοχή του Θέρμου σε υψόμετρο 900 μέτρων[1][2].

Νεροσύρτης
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Νεροσύρτης
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
ΠεριφέρειαΔυτικής Ελλάδας
ΔήμοςΘέρμου
Γεωγραφία και στατιστική
Γεωγραφικό διαμέρισμαΣτερεάς Ελλάδας
ΝομόςΑιτωλοακαρνανίας
Υψόμετρο900
Πληθυσμός41 (2011)
Άλλα
Ταχ. κωδ.30008
Τηλ. κωδ.+30 26440

ΓεωγραφίαΕπεξεργασία

Ο Νεροσύρτης βρίσκεται βορειοανατολικά της λίμνης Τριχωνίδας και προς στα όρια του νομού με την Ευρυτανία και την περιοχή του Προυσού. Είναι κτισμένος ανάμεσα στα βουνά Μηλιός - Χαλίκι - Αη-Λιάς του όρους Παναιτωλικού, σε περιοχή κατάφυτη από δάση ελάτης, καρυδιάς, αγριοκερασιάς, σφενταμιών, αργιών με πολλές ρεματιές και πηγές νερού από τις οποίες προήλθε το όνομά του. Στο χωριό δραστηριοποιείται ο σύλλογος Νεροσυρτιωτών που κάθε χρόνο διοργανώνει τα "Νεροσυρτιώτικα δρώμενα"[3]. Απέχει 53 χλμ. Α.-ΒΑ. από το Αγρίνιο, 22,5 χλμ. Β. από το Θέρμο και 22 χλμ. Ν. από τον Προυσό[4]. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1835 όταν με το ΦΕΚ 19Α-07/12/1835 προσαρτήθηκε στο δήμο Αμβρακίας[5]. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Χαλίκι, τη Δάφνη και τη Λαδικού αποτελούν τη τοπική Κοινότητα Χαλικίου Αμβρακίας που υπάγεται στο δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 41 μόνιμους κατοίκους[6].

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 146, τομ. 24. 
  2. «Τουριστικός οδηγός περιοχής Δρυμώνα Τριχωνίδας, σελ. 27» (PDF). 
  3. «https://agriniobestof.gr».  Εξωτερικός σύνδεσμος στο |title= (βοήθεια)
  4. «Οδηγικές χιλιομετρικές αποστάσεις μεταξύ πόλεων, χωριών - apostaseis.gr». www.apostaseis.gr. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2018. 
  5. «ΕΕΤΑΑ-Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης Α.Ε.». www.eetaa.gr. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2018. 
  6. «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού», σελ. 10718 (σελ. 244 του pdf)