Άνοιγμα κυρίου μενού

Πέτρος ντε Που

είχε την δικαστική εξουσία στα Δουκάτα των Αθηνών και των Νέων Πατρών

Ο Πέτρος ντε Που (Αγγλικά: Peter de Pou, .... - 1366) είχε την δικαστική εξουσία στα Δουκάτα των Αθηνών και των Νέων Πατρών. Κατά διαστήματα εκπροσωπούσε τον γενικό επίτροπο Ματθαίο Μονκάδα (1359-1366), που ποτέ δεν ήλθε στην Ελλάδα. Βρισκόταν σε συνεχή αντιπαλότητα με τον Ρογήρο Α΄ ντε Λούρια. Χαρακτηρίστηκε όμως σαν βίαιος, πλεονέκτης, φιλόδοξος και κυρίως άδικος δικαστής. Δολοφονήθηκε αυτός και η σύζυγός του μετά από εξέγερση εναντίον του, το 1366.

Πίνακας περιεχομένων

Ιστορικά στοιχείαΕπεξεργασία

Την εποχή αυτή κυριαρχούν δύο αντίπαλες φατρίες (ομάδες) στα Δουκάτα των Αθηνών και των Νέων Πατρών. Η μία με ηγετικό πρόσωπο τον Ρογήρο Α΄ ντε Λούρια που είναι εναντίον των καλών σχέσεων με την Βενετία και γιαυτό επιθυμούν την συμμαχία και υποταγή στην Γένοβα, που ήταν ο μεγάλος εχθρός της.[1][2] Η άλλη φατρία με αρχηγό τον Πέτρο ντε Που αντιτίθεται σε αυτά τα σχέδια. Σημαντικό πρόβλημα είναι και η προσωπική απουσία από τα δουκάτα του γενικού επιτρόπου Ματθαίου Μονκάδα (1359-1366), ο οποίος επιχειρούσε να ασκήσει την εξουσία του μέσω διαφόρων «πρόθυμων» Καταλανών ευγενών, όπως Ρογήρος Α΄ ντε Λούρια, ο αντίπαλός του Πέτρος ντε Που, ο Γκονσάλβο Χιμένεθ ντε Αρενός,[3] ο μετριοπαθής Ιάκωβος Φαδρίκ και άλλοι. Ήταν μια εποχή που διεκδικούσαν την εξουσία πολλοί προσπαθώντας να παραγκωνίσει ο ένας τον άλλον με ότι επιρροές και δύναμη διέθετε, χρησιμοποιώντας ακόμα και αθέμιτα μέσα.

Το 1361-1362, ο Πέτρος ντε Που, διορισμένος από τον Μονκάδα, ασκεί την επιτροπεία στο σύνολο ή σε περιοχές όπου έχει την δύναμη να επιβληθεί.[4] Το 1361[5][6] ή 1362[7] αναλαμβάνει καταχρηστικά ο Ρογήρος αλλά παύεται το 1363, γιατί έφερε στην Θήβα τούρκους του σουλτάνου Μουράτ Α΄ ως μισθοφόρους, για να επιβληθεί στους αντιπάλους του. Αυτή η πράξη του, έφερε τέτοια αναστάτωση, ώστε όλοι οι χριστιανοί συμμάχησαν με την προτροπή του πάπα Ουρβανού Ε΄, για να διώξουν τους τούρκους.[5][6] Μετά από αυτό τα δουκάτα διοικούνται από διάφορους ευγενείς με κυριότερο τον Ιάκωβο Φαδρίκ, που είχε διατελέσει γενικός επίτροπος πριν από τον Μονκάδα. Το 1365, πεθαίνει ο Φαδρίκ και έτσι δημιουργείται πάλι κενό εξουσίας, που το διεκδικούν οι αντίπαλες ομάδες.[8][9]

Αξιοσημείωτη είναι η επιμονή του βασιλιά της Σικελίας Φρειδερίκο Γ΄ (1355-1377) στο πρόσωπο του Μονκάδα. Μετά το περιστατικό με τους τούρκους το 1363, του πρότεινε ισόβια γενική επιτροπεία, που όμως ούτε και αυτό τον έπεισε να έλθει Ελλάδα.[10][9]

Ο Πέτρος ντε ΠουΕπεξεργασία

Ο Πέτρος ντε Που ασκούσε για μεγάλο διάστημα την δικαστική εξουσία στα Δουκάτα των Αθηνών και των Νέων Πατρών.[1][2] Χαρακτηρίστηκε όμως σαν βίαιος[4], πλεονέκτης, φιλόδοξος και κυρίως άδικος δικαστής. Άφηνε δικαστικές υποθέσεις να παρατείνονται για χρόνια.[11][2] Αναφέρεται ότι κρατούσε άδικα Έλληνα πάροικο[Σημ 1] που ανήκε σε άλλο Καταλανό και στο τέλος τον πούλησε σκλάβο στη Μαγιόρκα.[12][2]

Κατείχε το ισχυρό κάστρο του Ζητουνίου (Λαμία).[1][2] Κατέλαβε κάστρα του αντιπάλου του, Ρογήρου Α΄ και φίλων του με την αιτιολογία της απώθησης αλβανικής επιδρομής, αλλά δεν τους τα επέστρεψε.[12][2] Μέσα σε αυτά ήταν και τα κάστρα του Ιάκωβου Φαδρίκ στα Σάλωνα, στο Λιδορίκι και τη Veteranitsa.[4]

Είδαμε ότι την περίοδο 1361-1362 είχε διοριστεί από τον Μονκάδα επίτροπος του δουκάτου πάντα υπό την αμφισβήτηση του Ρογήρου. Πιθανότατα ο Ματθαίος Μονκάδα να θεωρούσε πιο αξιόπιστο τον Πέτρο ντε Που από τον Ρογήρο, λόγο της προδοτικής συμπεριφοράς του τελευταίου, στο θέμα των τούρκων μισθοφόρων.[1][2]

Το 1362 καταχρηστικά αναλαμβάνει ο Ρογήρος, ο οποίος όμως παύεται το 1363. Επαναδιορίζεται ο Μονκάδα, πού όμως συνεχίζει να διοικεί αντιπροσωπευόμενος από διάφορους Καταλανούς ευγενείς, ο σημαντικότερος των οποίον ήταν ο ικανός και μετριοπαθής Ιάκωβος Φαδρίκ. Το 1365, πεθαίνει ο Ιάκωβος Φαδρίκ και αρχίζει πάλι ο θανάσιμος ανταγωνισμός μεταξύ των δύο φατριών για την εξουσία.[8][9]

Το τέλοςΕπεξεργασία

Το καλοκαίρι του 1366, υπήρξε εξέγερση εναντίον τού Πέτρου ντε Που, που είχε σαν αποτέλεσμα να δολοφονηθεί ο ίδιος, η σύζυγος του και οι σημαντικότεροι υποστηρικτές του. Το ίδιο συνέβη και με ανθρώπους του Μονκάδα, που επιχείρησαν να εκδικηθούν τον θάνατό του.[12][2]

Τελικά πριν από τον Αύγουστο του 1366, παρά τα όσα συνέβησαν, ο Ρογήρος ντε Λούρια αναλαμβάνει επίσημα, με έγκριση από το βασίλειο της Σικελίας, την γενική επιτροπεία στη θέση τού Ματθαίου Μονκάδα, που δεν πάτησε ποτέ το πόδι του στην Ελλάδα.[13][14]

ΣημειώσειςΕπεξεργασία

  1. Έλληνας που δεν είχε πολιτικά δικαιώματα και ήταν υπό την προστασία και εργασία κάποιου Καταλανού.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Tόμος A', βλ. πηγές σελ. 424
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Miller, W. (1908), βλ. πηγές, σελ. 297
  3. «ίσως κατά την περίοδο 1362-1363» σύμφωνα με τον Setton, Kenneth M. (1975), βλ. πηγές σελ. 198
  4. 4,0 4,1 4,2 Setton, Kenneth M. (1975), βλ. πηγές σελ. 198
  5. 5,0 5,1 Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Tόμος A', βλ. πηγές σελ. 405-406
  6. 6,0 6,1 Miller, W. (1908), βλ. πηγές, σελ. 284
  7. Setton, Kenneth M. (1975), βλ. πηγές σελ. 199
  8. 8,0 8,1 Μίλλερ-Λάμπρου (1909-1910), βλ. πηγές σελ. 422-423
  9. 9,0 9,1 9,2 Miller, W. (1908), βλ. πηγές, σελ. 296
  10. Μίλλερ-Λάμπρου (1909-1910), βλ. πηγές σελ. 422
  11. Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Tόμος A', βλ. πηγές σελ. 424-425
  12. 12,0 12,1 12,2 Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Tόμος A', βλ. πηγές σελ. 425
  13. Μίλλερ-Λάμπρου (1909-1910), βλ. πηγές σελ. 422-423
  14. Miller, W. (1908), βλ. πηγές, σελ. 296

ΠηγέςΕπεξεργασία

Πέτρος ντε Που
Θάνατος: 1366
Προκάτοχος
Ματθαίος Μονκάδα
Βικάριος του Δουκάτου των Αθηνών
 

1361 - 1362
Διάδοχος
Ρουτζέρο ντε Φλορ