Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Ιάκωβος Φαδρίκ ή Ιάκωβος Φρειδερίκος της Αραγώνας ή Ιάκωβος Φαδρίγ (ισπανικά : Jaime Frederic de Aragón, .... - 1365[1][2]), ήταν Ισπανο-Ιταλικής καταγωγής, γεννήθηκε στην Σικελία, κόμης των Σαλώνων από το 1355 έως το 1365, κόμης της Μάλτας (1355-1365) και του Γκόζο. Ήταν δεύτερος γιος του Αλφόνσο Φαδρίκ και της Μαρούλας της Βερόνας.

Ιάκωβος Φαδρίκ
Γενικές πληροφορίες
Θάνατος1366 ή 1365
Οικογένεια
ΤέκναΛουδοβίκος Φαντρίκ
ΓονείςΑλφόνσο Φαδρίκ και Μαρούλα της Βερόνα
ΑδέλφιαΒονιφάτιος Φαδρίκ
Πέτρος Φαδρίκ

Είχε αφοριστεί το 1335 με εντολή του πάπα Βενέδικτου ΙΒ΄ από τον Αρχιεπίσκοπο Πάτρας Γουλιέλμο Φραγκιπάνη μαζί με τον πατέρα του και τον αδελφό του Πέτρο επειδή σαν μέλη της Καταλανικής εταιρείας έκαναν επιδρομές στην περιοχή του. Τον αφορισμό ακύρωσε αργότερα ο λατίνος επίσκοπος Θήβας Ισγνάρδος[3].

Λίγο μετά το 1357 εκλέχτηκε βικάριος (γενικός επίτροπος) στο Δουκάτο των Αθηνών του δούκα Φρειδερίκου Γ΄ και βασιλέα της Σικελίας, σε αντικατάσταση του βικάριου Ραϋμόνδος Μπερναρντί. Υποψήφιοι επίσης ήταν ο αδελφός του Ιωάννης Φαδρίκ και ο Ορλάνδος της Αραγώνας.[4][5] Επιλέχτηκε βικάριος για την επιτυχημένη αντιμετώπιση της στάσης του πρωτοστράτορα Ερμενγκόλ ντε Νοβέλες (Ermengol de Novelles) και η οικογένεια ντε Νοβέλες έχασε το κληρονομικό δικαίωμα του πρωτοστράτορα. Επίσης του δόθηκαν τα φέουδα της οικογένειας Φαδρίκ στα Σάλωνα το Λιδωρίκι και την Λαμία, όπου μετά τον θάνατο του αδελφού του Πέτρου το 1350, δεν του είχαν αποδοθεί σαν νόμιμος κληρονόμος του που ήταν.[6][7] Όμως πιθανότατα επειδή είχε εχθρούς στο παλάτι, όπως και ο πατέρας του, το 1359 αντικαταστάθηκε, στην θέση του βικάριου, από τον Γκονσάλβο Χιμένεθ ντε Αρενός. Ο τελευταίος αντικαταστάθηκε το ίδιο έτος από τον Ματθαίο Μονκάδα.[8][9]

Ο Μονκάδα όμως δεν ήλθε ποτέ στην Ελλάδα και ασκούσε την διοίκηση με διάφορους εκπροσώπους του. Από το 1361[10][11] ή 1362[12] τον εκπροσωπεί ο Ρογήρος Α΄ ντε Λούρια, ο οποίος όμως επειδή το 1363 δημιούργησε κάποια προβλήματα στο δουκάτο, απομακρύνεται. Επειδή συνέχιζε να απουσιάζει ο Μονκάδα την διοίκηση την ασκούσαν διάφοροι Καταλανοί ευγενείς με κυριότερο τον Ιάκωβο Φαδρίκ, λόγο του ότι είχε υπάρξει στο παρελθόν βικάριος. Επειδή όμως πέθανε το 1365 επανήλθε πάλι ο Ρογήρος Α΄ ντε Λούρια, ο οποίος το 1366 ανέλαβε και επίσημα βικάριος αντικαθιστώντας τον Μονκάδα που τελικά δεν ήλθε ποτέ στην Ελλάδα.[1][2]

Γιος και διάδοχος του ήταν ο Λουδοβίκος Φαδρίκ.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 Μίλλερ-Λάμπρου (1909-1910), βλ. πηγές σελ. 422-423
  2. 2,0 2,1 Miller, W. (1908), βλ. πηγές, σελ. 296
  3. Μίλλερ-Λάμπρου σελ. 396
  4. Μίλλερ-Λάμπρου σελ. 398-399
  5. Miller, W. (1908), βλ. πηγές, σελ. 278-279
  6. Μίλλερ-Λάμπρου σελ. 399
  7. Miller, W. (1908), βλ. πηγές, σελ. 279
  8. Μίλλερ-Λάμπρου σελ. 400
  9. Miller, W. (1908), βλ. πηγές, σελ. 279-280
  10. Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Tόμος A', βλ. πηγές σελ. 405
  11. Miller, W. (1908), βλ. πηγές, σελ. 284
  12. Setton, Kenneth M. (1975), βλ. πηγές σελ. 199

ΠηγέςΕπεξεργασία