Ο Αλφόνσο Φαδρίκ ή Αλφόνσος Φρειδερίκος της Σικελίας ή Αλφόνσος Φρειδερίκος της Αραγώνας (Ισπανικά : Alfonso Fadrique, μεταξύ 1290 και 1294 - 1338) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν Αφέντης των Σαλώνων (1318 - 1338) και Γενικός βικάριος στο Δουκάτο των Αθηνών (1317 - 1330) και στο Δουκάτο Νέων Πατρών (1319 - 1330). Γεννημένος στην Κατάνια ο Αλφόνσο Φαδρίκ ήταν νόθος γιος του Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας και της ερωμένης του Σιβίλλας Σομέλλα. Ο Ραμόν Μουντανέ στο Χρονικό του καταγράφει ότι η Καταλανική Εταιρεία εξέλεξε για αρχηγό της τον "Αλφόνσο Φαδρίκ" γιο του βασιλιά της Σικελίας (1313).[2]

Αλφόνσο Φαδρίκ
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1294
Κατάνια
Θάνατος1338 (αμφισβητούμενο)[1] ή Δεκαετία του 1330
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταγενικός βικάριος
Οικογένεια
ΣύζυγοςΜαρούλα της Βερόνα
ΤέκναΠέτρος Φαδρίκ
Ιάκωβος Φαδρίκ
Βονιφάτιος Φαδρίκ
Ιωάννης Φαδρίκ
Σιμόνα Φαδρίκ
ΓονείςΦρειδερίκος Β΄ της Σικελίας και Σιβίλλα Σομέλλα
ΑδέλφιαΜαργαρίτα της Σικελίας
Ελισάβετ της Σικελίας, δούκισσα της Βαυαρίας
Κωνσταντία της Σικελίας, βασίλισσα της Κύπρου
Γουλιέλμος Β΄ της Αραγωνίας
Μανφρέδος της Αραγωνίας
Πέτρος Β΄ της Σικελίας
Ορλάνδος της Αραγωνίας
Σαντσιόλο της Αραγωνίας
Ιωάννης του Ραντάτσο
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΤριτημόριος/α της Καρύστου

Βικάριος των Αθηνών και των Νέων ΠατρώνΕπεξεργασία

Όταν πέθανε ο Βερεγγάριος Εστανιόλ (1317) ο πατέρας του τον τοποθέτησε Γενικό βικάριο του Δουκάτου των Αθηνών με τον πλήρη τίτλο "Πρόεδρος του τυχερού στρατού των Φράγκων στο Δουκάτο των Αθηνών".[3] Όταν πέθανε ο πεθερός του (1317) ο Αλφόνσο κατέκτησε την Εύβοια αλλά ο πατέρας του ζήτησε να αποχωρήσει επειδή δεχόταν πιέσεις από τους Ανδεγαυούς, κράτησε μόνο την Κάρυστο και τα Λάρμενα και έγινε Τριτημόριος της Εύβοιας στην Τριτημορία της Καρύστου (1318). Ακολούθησε ειρηνική συνθήκη με την Δημοκρατία της Βενετίας στην οποία συμμετείχαν οι Τριτημόριοι της Εύβοιας (1319).[4] Όταν πέθανε ο Κυβερνήτης της Θεσσαλίας Ιωάννης Β΄ Δούκας (1318) ο Αλφόνσο Φαδρίκ εισέβαλε στην Θεσσαλία και κατέκτησε το Λιδωρίκι Φωκίδας, το Σιδηρόκαστρο, το Ζητούνι, το Γαρδίκι Τρικάλων και το Γαλαξίδι. Ο Αλφόνσο Φαδρίκ ανακηρύχτηκε "Γενικός Βικάριος των Δουκάτων της Αθήνας και των Νέων Πατρών".[5]

Αφέντης των ΣαλώνωνΕπεξεργασία

Όταν πέθανε ο Ροζέ Ντελόρ χωρίς απογόνους (1318) τον διαδέχθηκε ο Αλφόνσο ως Αφέντης των Σαλώνων. Ο Νικόλαος Λάντσια τον αντικατέστησε στην θέση του Γενικού Βικάριου των Αθηνών και των Νέων Πατρών (1330) αλλά ο Αλφόνσο παρέμεινε στην Ελλάδα και διατήρησε τα Σάλωνα μέχρι τον θάνατο του.[6] Την ίδια χρονιά που του αφαιρέθηκε η Βικαρία (1330) διορίστηκε κυβερνήτης στα νησιά Μάλτα και Γκόζο υπό την υψηλή κυριαρχία των βασιλέων της Σικελίας. Τα Φάρσαλα, ο Δομοκός και το Γαρδίκι κατακτήθηκαν από τους Αλβανούς (1337).[7]

ΟικογένειαΕπεξεργασία

Παντρεύτηκε την Μαρούλλα ντα Βερόνα (1317) κόρη του Μπονιφάτσιο ντα Βερόνα Τριτημόριου της Εύβοιας στο βόρειο τμήμα της και της Αγνής του Τσικόν. Τα "Χρονικά του Ραμόν Μουντανέ" καταγράφουν τον γάμο του "Αλφόνσου Φρειδερίκου" με την "κόρη του άρχοντα Μπονιφάτσιο" το 1313.[8] Ένα διάταγμα (2 Σεπτεμβρίου 1318) καταγράφει ότι ο "Άρχοντας Αλφόνσο Φρειδερίκο" παντρεύτηκε την "Μαρούλλα κόρη του Άρχοντα Μπονιφάτσιο" με "προίκα τα κάστρα της Καρύστου και των Λαρμενών" τα οποία αφαίρεσε από τον "Τόμας, αδελφό της Μαρούλλας, έναν Βενετό πολίτη".[9] Με τον γάμο της η Μαρούλλα πήρε από τον αδελφό της την Κάρυστο, τα Λάρμενα, την Αίγινα, το Ζητούνι και το Γαρδίκι που κυβερνήθηκαν από το Δουκάτο των Αθηνών. Με την επέμβαση της Δημοκρατίας επέτρεψε στον Τόμας να κρατήσει τα Λάρμενα (1324) αλλά τα διεκδίκησε μετά τον θάνατο του [10]. Ο Αλφόνσο Φαδρίκ και η Μαρούλλα ντα Βερόνα απέκτησαν :

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Real Academia de la Historia: «Diccionario biográfico español» (Ισπανικά) Real Academia de la Historia. 2011. 9107/alfonso-federico-de-aragon.
  2. Ramon Muntaner, Tome II, CCXLIII, σ. 258.
  3. Miller (1908), σ. 242.
  4. Miller (1908), σ. 244.
  5. Miller (1908), σ. 247.
  6. Miller (1908), σσ. 265-6.
  7. Sturdza (1999), σ. 503.
  8. Χρονικά του Ραμόν Μουντανέ, Τόμος Β΄, 243, σ. 259.
  9. George Martin Thomas, Diplomatarium Veneto-Levantinum (1880), Τόμος Α΄ (1300 - 1350), 64a, σ. 111.
  10. Miller (1908), σ. 246.

ΠηγέςΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

Αλφόνσο Φαδρίκ
Γέννηση: 1294 Θάνατος: 1338
Προκάτοχος
Ροζέ Ντελόρ
Αφέντης των Σαλώνων
1318 - 1338
Διάδοχος
Πέδρο Φαδρίκ
Προκάτοχος
Βερεγγάριος Εστανιόλ
Βικάριος του Δουκάτου των Αθηνών
 

1317 - 1330
Διάδοχος
Νικόλαος Λάντσια
Προκάτοχος
Κατάκτηση του Δουκάτου των Νέων Πατρών
Βικάριος του Δουκάτου των Νέων Πατρών
 

1319 - 1330