Άνοιγμα κυρίου μενού

Η Παλακανέστρο Καντού (ιταλικά: Pallacanestro Cantù) είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα το Καντού της Λομβαρδίας, η οποία αγωνίζεται στην ιταλική Serie A. Έχει κατακτήσει δέκα κύπελλα Ευρώπης, μεταξύ αυτών δύο κύπελλα Πρωταθλητριών στις αρχές της δεκαετίας του '80.[1]

Παλακανέστρο Καντού
Pallacanestro Cantù Logo.jpg
Πλήρες όνομαPallacanestro Cantù
Ίδρυση1936
ΈδραΠαλασπόρτ Πιανέλα
Παλαντέζιο
(χωρητικότητα: 3.910 (Πιανέλα)
8.000 (Παλαντέζιο))
ΠεριοχήΚαντού, Ιταλία
ΧρώματαΛευκό, Μπλε
ΠρόεδροςΝμίτρι Γερασιμένκο
ΠροπονητήςΡίμας Κουρτινάιτις
ΔιοργανώσειςSerie A
FIBA Europe Cup
Πρωταθλήματα2 Πρωταθλήματα Ευρώπης
4 Κύπελλα Κυπελλούχων
4 Κύπελλα Κόρατς
2 Διηπειρωτικά Κύπελλα
3 Πρωταθλήματα Ιταλίας
2 Σούπερ καπ Ιταλίας
Ιστοσελίδαpallacanestrocantu.com
Εμφανίσεις
Kit body cantucasa.png
Kit shorts cantucasa.png
Εντός
Kit body cantutras.png
Kit shorts cantutras.png
Εκτός

ΙστορίαΕπεξεργασία

Η Καντού ιδρύθηκε το 1936, μετά από πρωτοβουλία των Μάριο Μπρόγκι και Αντζιολίνο Πόλι.[2] Με προπονητή τον Λουίτζι Τσιτσορία, η ομάδα κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο το 1942, το κύπελλο Μουσολίνι. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η ομάδα αγωνιζόταν στην τρίτη εθνική κατηγορία το 1949 και βρέθηκε στο ανώτερο αγωνιστικό επίπεδο πέντε χρόνια αργότερα.

Κατέκτησε το πρώτο της πρωτάθλημα το 1968,[3] ενώ από το 1973 ως το 1975 κατέκτησε για τρεις συνεχόμενες χρονιές το κύπελλο Κόρατς.[4] Το 1975, κατέκτησε το δεύτερο της πρωτάθλημα Ιταλίας και κέρδισε την Ρεάλ Μαδρίτης στον δρόμο για την κατάκτηση του διηπειρωτικού κυπέλλου.[5] Ακολούθησαν τρεις συνεχείς κατακτήσεις του κυπέλλου Κυπελλούχων από το 1977 ως το 1979. Το 1980, έχασε τον τίτλο από την Βαρέζε, αλλά με ηγέτες τον Πιερλουίτζι Μαρτζοράτι και τον Αντονέλο Ρίβα κατέκτησε και πάλι το κύπελλο Κυπελλούχων το 1981,[6] όπως και το τρίτο της πρωτάθλημα.[7]

Την επόμενη χρονιά, κατέκτησε κύπελλο Πρωταθλητριών, κερδίζοντας την Μακάμπι Τελ Αβίβ με 86-80,[8] κάτι που επανέλαβε το 1982-83, όταν υπέταξε την Μπίλι Μιλάνο με 69-68.[9]

Το 1991, κατέκτησε το τέταρτο κύπελλο Κόρατς της, με αντίπαλο την Ρεάλ Μαδρίτης,[10] αλλά μόλις τρία χρόνια αργότερα υποβιβάστηκε στην δεύτερη κατηγορία της ιταλικής λίγκας. Επανήλθε στο προσκήνιο το 2002, όταν έφθασε ως τους ημιτελικούς του πρωταθλήματος, ενώ την επόμενη σεζόν κατέκτησε το σούπερ καπ Ιταλίας.[11]

Το 2011, ηττήθηκε από την Μοντεπάσκι Σιένα στους τελικούς του πρωταθλήματος και του κυπέλλου και την επόμενη χρονιά έφθασε στο Top-16 της Ευρωλίγκας, με ηγέτη τον Τζιανλούκα Μπαζίλε.[12] Κατέλαβε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα και ηττήθηκε σε έναν ακόμη τελικό κυπέλλου, ενώ το 2013 αγωνίστηκε και πάλι στην διοργάνωση της Ευρωλίγκα.

Τίτλοι και διακρίσειςΕπεξεργασία

ΕγχώριοιΕπεξεργασία

  • Πρωταθλήματα Ιταλίας (3):

1967-68, 1974-75, 1980-81

  • Φιναλίστ Πρωταθλήματος Ιταλίας (2):

1979-80, 2010-11

  • Φιναλίστ Κυπέλλου Ιταλίας (4):

1996-97, 2002-03, 2010-11, 2011-12

  • Σούπερ Καπ Ιταλίας (2):

2003, 2012

  • Φιναλίστ Σούπερ Καπ Ιταλίας (1):

2011

ΔιεθνείςΕπεξεργασία

1981-82, 1982-83

1976-77, 1977-78, 1978-79, 1980-81

1979-80

1972-73, 1973-74, 1974-75, 1990-91

1988-89

1975, 1982

1983

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

ΠηγέςΕπεξεργασία