εμφ. επεξ. Η Πύλη της Τέχνης
Αυτή η πύλη οδηγεί σε λήμματα σχετικά με την Τέχνη.
Jan Vermeer - The Art of Painting - Google Art Project.jpg

Τέχνη ονομάζεται το σύνολο της ανθρώπινης δημιουργίας με βάση την πνευματική κατανόηση, επεξεργασία και ανάπλαση, κοινών εμπειριών της καθημερινής ζωής σε σχέση με το κοινωνικό, πολιτισμικό, ιστορικό και γεωγραφικό πλαίσιο στο οποίο διέπονται. Aποτελεί μια ευρύτερης ερμηνείας ονομασία που χρησιμοποιείται για να περιγράψουμε τη διαδικασία, της οποίας προιόν είναι κάτι το μη φυσικό, το οποίο ακολουθεί τους κανόνες του δημιουργού. Κατά συνέπεια όροι με κοινή ρίζα όπως τεχνικό, τεχνίτης, καλλιτέχνης αποδίδονται σε ανθρώπινες δημιουργίες και δραστηριότητες αυθαίρετες με τη ροπή του φυσικού κόσμου. Στον Δυτικό κόσμο η τέχνη περιγράφεται ως art, από το Λατινικό ars που εν μέρει σημαίνει διακανονίζω, διευθετώ.

Η τέχνη, με την ευρύτερη έννοια, είναι η έκφραση της ανθρώπινης δημιουργικότητας και φαντασίας.

εμφ. επεξ. Επιλεγμένο λήμμα

Ο όρος δημώδης βυζαντινή λογοτεχνία χρησιμοποιείται για να περιγράψει την ελληνική λογοτεχνική παραγωγή των βυζαντινών χρόνων που είναι γραμμένη σε μη λόγια γλώσσα. Οι απαρχές της χρησιμοποίησης στην λογοτεχνία μιας γλώσσας που πλησιάζει την κοινή εντοπίζονται στον 12ο αι., σε κείμενα όπως ο Διγενής Ακρίτης και τα Πτωχοπροδρομικά ποιήματα. Ο όρος «βυζαντινή» στα σχετικά εγχειρίδια χρησιμοποιείται συνήθως με μια σημασία κάπως ευρύτερη από τα αυστηρά χωρικά και χρονικά όρια της βυζαντινής αυτοκρατορίας και συμπεριλαμβάνει και έργα που γράφτηκαν σε περιοχές που είχαν περιέλθει σε δυτική κυριότητα (όπως το Χρονικό του Μορέως και την πρώιμη κρητική λογοτεχνία).

Το μεγαλύτερο τμήμα των λογοτεχνικών κειμένων που σώζονται είναι έμμετρα, σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο στίχο. Τα δημοφιλέστερα είδη, με ποσοτικά κριτήρια, ήταν έμμετρες μυθοπλαστικές αφηγήσεις, ερωτικού ή αλληγορικού περιεχομένου.

Οι πρώτοι λογοτεχνικοί «πειραματισμοί» με την χρήση της δημώδους γλώσσας εμφανίζονται κατά τον 12ο αιώνα, όμως εντείνονται κατά τον 14ο, απ' όπου και προέρχονται τα περισσότερα σωζόμενα έργα. Ο όρος δημώδης γλώσσα στην συγκεκριμένη περίπτωση χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα γλωσσικό επίπεδο χαμηλότερο από το λόγιο, που δεν ταυτίζεται όμως με την ομιλουμένη γλώσσα, αλλά έχει υποστεί την επίδραση της λόγιας παράδοσης σε λεξιλογικό, μορφολογικό και συντακτικό επίπεδο. Η γλώσσα αυτή δεν εμφανίζει διαλεκτικά στοιχεία. Η εισαγωγή της δημώδους γλώσσας δεν επέφερε ριζική τομή στη λογοτεχνική παραγωγή, δηλαδή δεν αντικατέστησε τη λόγια γλώσσα, αλλά αναπτύχθηκε παράλληλα με αυτήν. Παρόλο που βάση της γλώσσας της δημώδους λογοτεχνίας ήταν η λαϊκή ομιλουμένη γλώσσα, οι λογοτεχνικοί πειραματισμοί δεν είχαν λαϊκή προέλευση, αντιθέτως ξεκίνησαν από τους κύκλους των λογίων και αποδέκτες της φαίνεται πως ήταν αρχικά τα ανώτερα στρώματα (Διαβάστε το υπόλοιπο λήμμα...)

εμφ. επεξ. Επιλεγμένη εικόνα
Ιερώνυμος Μπος, Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων (1907)
εμφ. επεξ. Κατηγορίες
Τέχνες

Εικαστικές τέχνες: Αρχιτεκτονική | Γλυπτική | Γραφιστική | Ζωγραφική | Κεραμική | Κινηματογράφος | Κόμικς | Σχεδιασμός | Τυπογραφία | Φωτογραφία | Χαρακτική


Ερμηνευτικές τέχνες: Θέατρο | Όπερα | Χορός


Καλλιτεχνικά ρεύματα: Ρομανική τέχνη | Γοτθική τέχνη | Σχολή του Μονάχου | Εξπρεσιονισμός | Αρ Νουβό


Λογοτεχνία

Λογοτεχνικά είδη: Ποίηση | Προφορική λογοτεχνία | Μυθιστορήματα | Κόμικς

Εποχές και ρεύματα:: Αναγεννησιακή λογοτεχνία | Ρωμαϊκή λογοτεχνία | Μεσαιωνική λογοτεχνία | Λογοτεχνικά ρεύματα

Γεωγραφικός εντοπισμός-γλώσσες: Γαλλική λογοτεχνία | Γερμανική λογοτεχνία | Ελληνική λογοτεχνία | Ισπανόφωνη λογοτεχνία | Ιταλική λογοτεχνία | Ρωσική λογοτεχνία | Τσεχική λογοτεχνία


Μουσική

Μουσική θεωρία | Μουσική μορφολογία | Μουσική τεχνολογία | Μουσικά όργανα | Μουσικές επιστήμες | Ιστορία της μουσικής

Μουσικά είδη: Κλασική μουσική | Λαϊκή και Παραδοσιακή μουσική | Μπαλέτο | Μπλουζ | Πανκ | Ραπ | Ροκ | Τάγκο | Τζαζ | Χέβι μέταλ

Μουσικοί | Μουσικά συγκροτήματα


εμφ. επεξ. Αποφθέγματα

Όλοι ξέρουμε ότι ο καλός άνθρωπος δεν είναι απαραίτητα και καλός καλλιτέχνης. Κανείς, όμως, δεν θα γίνει γνήσιος καλλιτέχνης, αν δεν είναι σπουδαίος άνθρωπος, και επομένως καλός
   — Μαρκ Σαγκάλ