Άνοιγμα κυρίου μενού
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ροβέρτος (αποσαφήνιση).

Ο Ροβέρτος ο ισχυρός ή Ροβέρτος Δ΄ του Βορμς (Robert le Fort, 8302 Ιουλίου 866) μαργράβος της Νευστρίας από τον Οίκο των Ροβερτιδών. ήταν γιος του Ροβέρτου Γ΄ του Βορμς. [1] Ο Ροβέρτος ο Ισχυρός ήταν πατέρας των βασιλέων της Γαλλίας Ροβέρτου Α΄ και Όντο. Με τη σύζυγό του Αδελαΐδα του Τουρ έγινε ο προπάππος του Ούγου Καπέτου, ιδρυτή της δυναστείας των Καπετιδών της Γαλλίας.

Ροβέρτος ο Ισχυρός
Arbor genealogiae regum Francorum - Besançon ms854 f8 Robert le Fort.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Robert le Fort (Γαλλικά)
Γέννηση9ος αιώνας
Θάνατος2  Ιουλίου 866
Brissarthe
Αιτία θανάτουΈπεσε στο καθήκον
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταφεουδάρχης
Οικογένεια
ΣύζυγοςΑδελαΐδα του Τουρ
ΤέκναΕύδης Α΄ της Γαλλίας
Ροβέρτος Α΄ της Γαλλίας
ΓονείςΡοβέρτος Γ΄της Βορμς και Βαλντράντα
ΑδέλφιαΕύδης Α΄ του Τρουά
ΣυγγενείςΑδελαΐδα του Τουρ (ίσως είναι σύζυγος), Εύδης Α΄ του Τρουά (ίσως είναι αδελφός), Adalhelm de Laon (ίσως είναι αδελφός) και Ούγος ο Αββάς
ΟικογένειαΟίκος των Ροβερτιδών
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχεςBattle of Brissarthe
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Οι ρίζες της οικογένειάς του, όπως αναφέρουν οι ιστορικοί, προέρχονται από το Εσμπάι στην Ανατολική Φραγκία, αλλά επί Λουδοβίκου Β΄ του 'Γερμανικού η οικογένειά του μετακινήθηκε στην δυτική Φραγκία. Εκεί ο βασιλιάς Κάρολος Β΄ ο Φαλακρός του έδωσε σημαντικά προνόμια, όπως τη διοίκηση του Μαιν, του Ανζού και της Τουραίνης, με την υποχρέωση να προστατεύει τα σύνορα του κράτους του από τις επιδρομές των Βρετόνων και των Βίκινγκς (853).

Κόμης του ΑνζούΕπεξεργασία

Παρά το γεγονός ότι ήταν ένας από τους ευνοούμενους ευγενείς του Καρόλου Β΄, εξεγέρθηκε εναντίον του (858) με μία ομάδα Βρετόνων υπό τον Σαλομόν της Βρετάνης ύστερα από πρόσκληση του αυτοκράτορα Λουδοβίκου Β΄ του Γερμανικού, ετεροθαλούς αδελφού του βασιλιά, στην επίθεσή του κατά της Γαλατίας. Η επανάσταση οφειλόταν στη συμμαχία του Καρόλου Β΄ με τον Ερισπόε δούκα της Βρετάνης, και τη στέψη του διαδόχου Λουδοβίκου Β΄ του Τραυλού σαν βασιλιά της Νευστρίας (856). Την ίδια χρονιά κλήθηκε να υπερασπίσει το Οτάν από τις επιθέσεις του Λουδοβίκου Β΄ του Γερμανικού μετά τον θάνατο του Λοθαρίου Α΄, αλλά την επόμενη χρονιά -μετά την δολοφονία του Ερισπόε (857)- μαζί με τον Σαλομόν εξεγέρθηκαν.

Ο Λουδοβίκος Β΄ ο Γερμανικός έφτασε στην Ορλεάνη τον Σεπτέμβριο του 858 και οι επαναστάτες της Νευστρίας έδιωξαν την ίδια χρονιά τον Λουδοβίκο Β΄ τον Τραυλόαπό την πρωτεύουσά του στο Μαιν. Ο Κάρολος Β΄ έκλεισε ειρήνη με τον Ροβέρτο (861) και τον διόρισε κόμη του Ανζού, καθώς ο Ροβέρτος ήταν άξιος να υπερασπίσει τα βόρεια τμήματα του βασιλείου από τις επιδρομές των Βίκινγκς. Στη συνέχεια ο Κάρολος Β΄ αντιμετώπισε την εξέγερση του γιου του Λουδοβίκου Β΄ του Τραυλού (862), διότι θεώρησε ότι υποτιμήθηκε με τον διορισμό του στον Άγιο Μαρτίνο του Τουρ σε σχέση με το βασίλειο που είχε δεχτεί το 856. Ο νεαρός Λουδοβίκος Β΄ ενώθηκε με τον Σαλομόν και τα στρατεύματά τους βάδισαν εναντίον του Ροβέρτου.

Πόλεμοι και δολοφονία του από τους ΒίκινγκςΕπεξεργασία

Τα δύο στρατεύματα των Βίκινγκς βάδισαν από την κοιλάδα του ποταμού Σηκουάνα προς τη Μεσόγειο. Ο Ροβέρτος συνέλαβε 12 πλοία σκοτώνοντας τα πληρώματα τους. Παράλληλα ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τους Βίκινγκς στον Σηκουάνα με σκοπό να τους πάρει ως δικούς τους μισθοφόρους, ώστε να μην ενισχύσουν τον στρατό του Σαλομόν, αλλά την επόμενη χρονιά (863) ο Ροβέρτος έκλεισε ειρήνη με τον Σαλομόν και οι Βίκινγκς κυρίευσαν την Νευστρία.[2] Το 866 ο Ροβέρτος ο Ισχυρός υπερασπίστηκε ξανά τα σύνορα του βασιλείου από τις επιδρομές των Βίκινγκς και των Βρετόνων, που επιτέθηκαν ξανά υπό την ηγεσία του Σαλομόν, όμως σκοτώθηκε στη μάχη του Μπρισάρτ. Εκεί παγίδευσε έναν αρχηγό των Βίκινγκς σε μια κοντινή εκκλησία,[3] με την σιγουριά του νικητή έβγαλε τον οπλισμό του, αλλά οι πολεμιστές των Βίκινγκς που παραμόνευαν, όταν τον είδαν άοπλο, όρμηξαν και τον σκότωσαν εύκολα. [3].

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1984), Tafel 10
  2. Einar Joranson (1923), The Danegeld in France (Rock Island: Augustana), 59–61.
  3. 3,0 3,1 Jim Bradbury, The Capetians, Kings of France 987-1328, (London: Hambledon Continuum, 2007), 24. ISBN 978-1-85285-528-4

Περαιτέρω ανάγνωσηΕπεξεργασία

  • Smith, Julia M. H. Province and Empire: Brittany and the Carolingians. Cambridge University Press: 1992. ISBN 0-521-38285-8
  • Hummer, Hans J. Politics and Power in Early Medieval Europe: Alsace and the Frankish Realm 600 – 1000. Cambridge University Press: 2005. ISBN 0-521-85441-5

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία