Ρομάν Βλαντ

Ιταλός συνθέτης

Ο Ρομάν Βλαντ (Roman Vlad, Τσερνιβτσί 29 Δεκεμβρίου 1919Ρώμη 21 Σεπτεμβρίου 2013) ήταν ρουμανικής καταγωγής Ιταλός συνθέτης, πιανίστας και μουσικογράφος του 20ού αιώνα.

Ρομάν Βλαντ
Roman Vlad.jpg
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Roman Vlad (Ιταλικά)
Γέννηση29  Δεκεμβρίου 1919[1][2][3]
Τσερνιβτσί[4]
Θάνατος21  Σεπτεμβρίου 2013[1][2][3]
Ρώμη[5][4]
Χώρα πολιτογράφησηςΡουμανία
Ιταλία (1946–2013)
Βασίλειο της Ιταλίας (1919–1946)
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο Σαπιέντσα Ρώμης, Εθνική Ακαδημία της Αγίας Καικιλίας[6] και Accademia Musicale Chigiana
Ιδιότητασυνθέτης, πιανίστας[4], μουσικολόγος[4], μη μυθοπλαστικός συγγραφέας και συνθέτης μουσικών θεμάτων για κινηματογραφικές ταινίες
ΣύζυγοςLicia Vlad Borrelli[7]
Όργαναπιάνο
Είδος τέχνηςόπερα
ΒραβεύσειςΙταλικό Τάγμα της Αξίας για τον Πολιτισμό και τις Τέχνες (5  Σεπτεμβρίου 1995), Διοικητής του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων (19  Φεβρουαρίου 1993)[8], Αργυρή κορδέλα καλύτερης μουσικής σε ταινία (1950) και Enescu Prize (1942)

Βιογραφικά στοιχείαΕπεξεργασία

Ο Βλαντ γεννήθηκε το 1919 στο Τσερνιβτσί (Černivci) της σημερινής Ουκρανίας που, τότε, ανήκε στη Ρουμανία (στη Βουκοβίνα) και ονομαζόταν Τσερναούτσι (Cernăuți). Σπούδασε με τους Τ. Ταρνάβσκι (Titus Tarnawski) και Λίβιου Ρούσου (Liviu Russu) στη γενέτειρά του, παίρνοντας δίπλωμα πιάνου. Εγκαταστάθηκε στη Ρώμη πριν από την άφιξη του σοβιετικού στρατού και, μεταξύ 1938-41, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης και αργότερα στην Εθνική Ακαδημία της Αγίας Καικιλίας, με δάσκαλο τον Α. Καζέλα (Alfredo Casella). [9]

Αρχικά, υπήρξε αποκλειστικά ερμηνευτής πιάνου και συνθέτης. Το 1942, κέρδισε το Βραβείο Ενέσκου για τη Sinfonietta του. Δραστηριοποιήθηκε σε όλη την Ιταλία, όχι μόνον ως πιανίστας και συνθέτης αλλά, επίσης, ως μουσικογράφος, μοσικοκριτικός και δάσκαλος μουσικής. [10] Τελικά, πολιτογραφήθηκε ιταλός, το 1951. Το 1954 και το 1955 πραγματοποίησε σεμινάρια μουσικολογίας στη Θερινή Σχολή Μουσικής στο Ντάρτινγκτον (Dartington Hall) [11] και συμμετείχε σε συνέδρια και σεμινάρια σε ολόκληρη την Ευρώπη, την Αμερική και την Ιαπωνία. Μετά το 1954, υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής της Φιλαρμονικής Ακαδημίας της Ρώμης (Accademia Filarmonica Romana), μεταξύ 1955-58 και, πάλι, μεταξύ 1966-69. Από το 1958 ήταν διευθυντής του μουσικού τμήματος της Enciclopedia dello spettacolo και, από το 1967, μέλος του περιοδικού Nuova Rivista Musicale Italiana. Από το 1980 διετέλεσε πρόεδρος της CISAC για δύο χρόνια και, από το 1987 έως το 1993 ήταν πρόεδρος της Società Italiana degli Autori ed Editori (SIAE). [12]

Επίσης, ήταν ο πρόεδρος της Ιταλικής Εταιρείας Σύγχρονης Μουσικής, το 1960, και μουσικός σύμβουλος για το τρίτο εθνικό ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό δίκτυο της RAI. Αργότερα, έγινε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Ακαδημίας της Αγίας Καικιλίας και καλλιτεχνικός σύμβουλος των Φεστιβάλ της Ραβέννας και του Σπολέτο. Το 1968, διορίστηκε καθηγητής σύνθεσης στο Πανεπιστήμιο της Περούτζια. [13] Ως συνεργάτης του RAI, παρουσίασε μέσα σε 19 εκπομπές, όλα τα έργα του Ιγκόρ Στραβίνσκι. [14] Πέθανε στη Ρώμη, το 2013, σε ηλικία 94 ετών.

Μουσική και μουσικολογικά στοιχείαΕπεξεργασία

Χωρίς να μπορεί να χαρακτηριστεί ως «ριζοσπαστικός», ο Βλαντ ήταν συνθέτης που χρησιμοποιούσε σειραϊκές τεχνικές, με συντηρητικό και εκλεκτικό τρόπο. [15] Ωστόσο, δεν προσχώρησε -επισήμως- σε κάποια εθνική σχολή, επικεντρωμένος στη δημιουργία μιας γλώσσας προσωπικής και «εύκολα» κατανοητής. Σημαντική είναι η προσφορά του στον κινηματογράφο, έχοντας συνθέσει μουσική για περισσότερες από 50 ταινίες, ιδιαίτερα στη δεκαετία του 1950, κάποιες από τις οποίες ήσαν αξιόλογες σκηνοθετικά. Επίσης, έγραψε μουσική για αρκετές ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ. Για την προσφορά του στην 7η Τέχνη τού απονεμήθηκε το Βραβείο Nastro d'Argento.

Επίσης, υπήρξε πολυγραφότατος ως μουσικολόγος/μουσικοκριτικός, έχοντας εκδώσει πραγματείες, μεταξύ των οποίων μίας σχετικά με τη ζωή και το έργο του Στραβίνσκι. [16]

Κυριότερα έργαΕπεξεργασία

Σκηνική μουσικήΕπεξεργασία

  • Ιστορία μιάς Μητέρας, όπερα (1952)
  • Η Έκθεση των Μασκών (1947)
  • Ιντερμέτζο (1951)

ΟρχήστραΕπεξεργασία

  • Σουίτα πάνω σε Χριστουγεννιάτικα Τραγούδια της Τρανσυλβανίας
  • Διαλογισμοί πάνω σε ένα Παλαιό Ρωσικό Τραγούδι
  • Μελόρυθμοι, για έγχορδα
  • Συμφωνιέτα, για ορχήστρα (1941)
  • Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα Παραλλαγές κοντσερτάντε πάνω μια δωδεκαφωνική σειρά του Don Giovanni του Μότσαρτ (πρεμιέρα 1955, στη Βενετία)
  • Κοντσέρτο για κιθάρα και ορχήστρα (Ode super Chrysaea Phorminx, 1964)
  • Κοντσέρτο για άρπα και ορχήστρα Musica concertata (sonetto a Orfeo)
  • De Profundis «Εκ Βαθέων», για σοπράνο, χορωδία και ορχήστρα (1949)

ΜπαλέταΕπεξεργασία

  • Ο Δρόμος του Καφενείου (1945)
  • Η Κυρία με τας Καμελίας
  • Ο Γλάρος (1968)
  • Το Όνειρο (1973)
  • Η Επιστροφή

Μουσική δωματίουΕπεξεργασία

  • Σερενάτα, για 12 όργανα
  • Ντιβερτιμέντο, για 11 όργανα
  • Δωδεκαφωνικές Σπουδές, για πιάνο
  • Τρία Ποιήματα του Μοντάλε, για βαρύτονο και πιάνο (1976)
  • Αναγνώσματα του Μικελάντζελο

Κινηματογραφική μουσκήΕπεξεργασία

  • Ευγενία Γκραντέ (1947)
  • Κυρίες Χωρίς Όνομα (1949)
  • Το Τείχος της Μαλαπάγκα (1949)
  • Η Ομορφιά του Διαβόλου (1949)
  • Το Παρίσι είναι Παντοτινό (1951)
  • Ρωμαίος και Ιουλιέτα (1954)
  • Οι Τρεις Κλέφτες (1955)
  • Οι πιο Όμορφες Ημέρες (1956)
  • Όνειρα στο Συρτάρι (1957)
  • Επίγειος Παράδεισος (1957)
  • Οι Βρυκόλακες (1957)
  • Η Ντροπή (1958)
  • Το Κορίτσι στη Βιτρίνα (1960)
  • Η Ζωή του Λεονάρντο ντα Βίντσι (1971)
  • Βέρντι (1982)
  • Ο Νεαρός Τοσκανίνι (1988)

ΓραπτάΕπεξεργασία

  • Μοντερνισμός και Παράδοση στη Σύγχρονη Μουσική (1955)
  • Λουίτζι Νταλαπίκολα (1957)
  • Στραβίνσκι (1958)
  • Ιστορία του Δωδεκαφθογγισμού (1958)
  • Κατανοώντας τη Μουσική (1989)

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb139009029. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. 117448338. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 (Αγγλικά) SNAC. w65n3nwk. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Archivio Storico Ricordi. 2918. Ανακτήθηκε στις 3  Δεκεμβρίου 2020.
  5. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
  6. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουλίου 2019.
  7. Ανακτήθηκε στις 11  Δεκεμβρίου 2017.
  8. www.siv.archives-nationales.culture.gouv.fr/siv/rechercheconsultation/consultation/ir/pdfIR.action?irId=FRAN_IR_026438. Ανακτήθηκε στις 3  Μαΐου 2019.
  9. http://www.corriere.it/cultura/13_settembre_21/roman-vlad-pianista-morto_d269150a-22f7-11e3-b502-24e91794bc4d.shtml
  10. Μαγγιώρος
  11. Kennedy
  12. http://www.corriere.it/cultura/13_settembre_21/roman-vlad-pianista-morto_d269150a-22f7-11e3-b502-24e91794bc4d.shtml
  13. Kennedy
  14. Μαγγιώρος
  15. Μαγγιώρος
  16. Μαγγιώρος

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

  • «Λεξικό Μουσικής και Μουσικών» (Dictionary of Music and Musicians) του George Grove, D. C. L (Oxford, 1880)
  • Baker’s biographical dictionary of musicians, on line
  • Rob. Eitner, Biographisch-bibliographisches Quellen-LexiKon, on line
  • Kennedy, Michael Λεξικό Μουσικής της Οξφόρδης (Oxford University Press Αθήνα: Γιαλλέλης, 1989) ISBN 960-85226-1-7
  • Νάσος Μαγγιώρος, επιμέλεια λήμματος στην εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα», έκδοση 1991, τόμος 14, σ. 409
  • Enciclopedia Bompiani-Musica, Milano (εκδ. ΑΛΚΥΩΝ, 1985)
  • Eric BlomThe New Everyman Dictionary of Music (Grove Weidenfeld, N. York, 1988)