Χορευτό Μαγνησίας

οικισμός της Ελλάδας

Συντεταγμένες: 39°27′13″N 23°07′13″E / 39.45361°N 23.12028°E / 39.45361; 23.12028

Το Χορευτό είναι παραθαλάσσιος οικισμός του δήμου Ζαγοράς - Μουρεσίου του νομού Μαγνησίας. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Πηλίου και αποτελεί επίνειο της Ζαγοράς. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του Χορευτού ανέρχεται στους 131 μόνιμους κατοίκους[1].

Χορευτό
Σπίτια στο Χορευτό
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Χορευτό
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
ΠεριφέρειαΘεσσαλίας
ΔήμοςΖαγοράς - Μουρεσίου
Γεωγραφία και στατιστική
ΝομόςΜαγνησίας
Υψόμετρο20
Πληθυσμός131 (2011)

Γενικά και ιστορικά στοιχείαΕπεξεργασία

Η ιστορία του οικισμού συνδέεται άρρηκτα με τον εμπορικό στόλο της Ζαγοράς ο οποίος από τις αρχές του 17ου αιώνα, με αφετηρία το Χορευτό[2][3], διέσχιζε τις θάλασσες του Αιγαίου, της Μαύρης Θάλασσας και της ευρύτερης Μεσογείου. Το ναυτεμπόριο του Χορευτού έσβησε στα μέσα της δεκαετίας του 1960 λόγω ολοκλήρωσης του οδικού δικτύου προς τον Βόλο. Είναι αλιευτικό κέντρο της περιοχής και διαθέτει σχετικό καταφύγιο που εξυπηρετεί τους ντόπιους ψαράδες. Τον οικισμό επισκεπτόταν συχνά ο λογοτέχνης Γεώργιος Δροσίνης, ο οποίος ήταν παντρεμένος με την Μαίρη Δ. Κασσαβέτη, κόρη σημαντικής οικογένειας της Ζαγοράς[4].

Το Χορευτό συνδέεται με τον Βόλο με δύο δρόμους, μέσω Χανίων (53 χλμ) και μέσω Τσαγκαράδας (85 χλμ). Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες στην περιοχή παρατηρείται αυξημένη τουριστική κίνηση. Αξιοθέατα αποτελούν οι αγιογραφίες στο παλιό εκκλησάκι του Αη-Νικόλα και οι αρχαίοι Ιπνοί (Σπηλιές) όπου ναυάγησε το μεγαλύτερο μέρος του στόλου του Ξέρξη το 480 π.Χ. (Βόρεια, με πλεούμενο). Η κύρια θρησκευτική γιορτή του οικισμού πραγματοποιείται στις 29 Αυγούστου, ημέρα αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη Πρόδρομο.

Απογραφές πληθυσμούΕπεξεργασία

Απογραφή 1928 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Πληθυσμός 69[5] 58[5] 53[5] 30[6] 33[5] 64[5] 65[7] 88[7] 131[1]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 «Χορευτό (το) Δήμου Ζαγοράς – Μουρεσίου Δημοτική Κοινότητα Ζαγοράς. Μαγνησία – Θεσσαλία». dhmos.gr. Δήμοι, πόλεις και χωριά Ελλάδας. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2016. [νεκρός σύνδεσμος]
  2. Κώστας Λιάπης, Ώρες του Πηλίου, εκδόσεις Πύλη, Αθήνα 1985, σ. 184-187.
  3. Α. Ι. Τζαμτζής, Η ναυτιλία του Πηλίου στην Τουρκοκρατία, Βιβλιοπωλείο της Εστίας, 1986, σ. 43, 79.
  4. «Το Αρχοντικό των Κασσαβέτηδων – Ζαγόρα Πηλίου 1891». drossinismuseum.gr. Μουσείο Γ. Δροσίνη. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2016. 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Μιχαήλ Σταματελάτος - Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, Επίτομο Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδος, Ερμής, Αθήνα 2001, σ. 797.
  6. Σύγχρονος Εγκυκλοπαιδεία Ελευθερουδάκη, έκδοσις πέμπτη, εκσυγχρονισμένη δια συμπληρώματος κατά τόμον, Εγκυκλοπαιδικαί Εκδόσεις Ν. Νίκας και ΣΙΑ Ε.Ε., Αθήναι, τόμος 11ος, συμπλήρωμα, σ. 322.
  7. 7,0 7,1 «Απογραφές πληθυσμού 2001 και 1991». statistics.gr. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2017. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία