Άνοιγμα κυρίου μενού

Η Ferrari F40 ήταν ένα σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar) υψηλών επιδόσεων, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Ferrari, με αφορμή τον εορτασμό των 40 χρόνων κατασκευής αυτοκινήτων από τη Ferrari, εξ ου και η ονομασία της. Κατασκευάστηκε από το 1987 έως το 1992, στο Μαρανέλλο της Ιταλίας, σε 1.315 αντίτυπα, όλα αποκλειστικά στο χέρι, και κατά τη διάρκεια της παραγωγής της ήταν το ακριβότερο, ισχυρότερο και ταχύτερο μοντέλο της Ferrari. Έως τα τέλη του 1989, ήταν και το ταχύτερο αυτοκίνητο παραγωγής σε παγκόσμια κλίμακα. Αντικαταστάθηκε τον Μάρτιο του 1995 από την Ferrari F50.

Ferrari F40
Collection car Musée Ferrari 031.JPG Ferrari F40 του 1987 στο μουσείο της εταιρείας
Ferrari F40 (14368683508).jpg Ferrari F40 αμερικανικών προδιαγραφών
ΚατασκευαστήςFlag of Italy.svg Ferrari
Μητρική εταιρείαFlag of Italy.svg Όμιλος Fiat
Παραγωγή1987 — 1992
ΣυναρμολόγησηΜαρανέλλο, Ιταλία
Προηγούμενο μοντέλοFerrari 288 GTO
Επόμενο μοντέλοFerrari F50
ΚατηγορίαΣπορ υπεραυτοκίνητο (supercar)
Αμάξωμα2-θέσιο Berlinetta
ΔιαμόρφωσηΚινητήρας στο κέντρο (πίσω από τα καθίσματα), πίσω κίνηση
Κινητήρας2.936 cm³ V8 bi-turbo, βενζίνης
Μετάδοση5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο
Μεταξόνιο2.650 χιλιοστά
Μήκος4.430 χιλιοστά
Πλάτος1.980 χιλιοστά
Ύψος1.130 χιλιοστά
Κενό Βάρος1.100 κιλά
Μεταφερόμενο Καύσιμο120 λίτρα
ΣχεδιαστήςLeonardo Fioravanti
(Πινινφαρίνα)

ΕξέλιξηΕπεξεργασία

 
Το σαλόνι της Ferrari F40.

Το μοντέλο ήταν, επίσης, το τελευταίο που εξελίχθηκε με επικεφαλής τον Έντσο Φερράρι (1898 - 1988), ο οποίος είχε δώσει σαφείς εντολές να είναι «το καλύτερο και το ταχύτερο αυτοκίνητο του κόσμου». Στα πλαίσια των εντολών του για τις μέγιστες δυνατές επιδόσεις, δόθηκε μέγιστη προτεραιότητα στη συγκράτηση του βάρους, με αποτέλεσμα να μην τοποθετηθούν και να μην προσφέρονται ABS, υδραυλική υποβοήθηση στα φρένα, υδραυλική υποβοήθηση στο σύστημα διεύθυνσης, ηλεκτρικά παράθυρα, ηλεκτρομαγνητικές κλειδαριές, ηλεκτρικά ρυθμιζόμενοι καθρέφτες, ηχοσύστημα, ντουλαπάκι για τον συνοδηγό, εσωτερικές χειρολαβές (παρά μόνο ένα καλώδιο για τράβηγμα) και εσωτερικός φωτισμός στο σαλόνι, το οποίο μάλιστα ήταν εξαιρετικά λιτό και έντονα αγωνιστικής αισθητικής. Από την άλλη, υπήρχε στάνταρ χειροκίνητος κλιματισμός, πλην όμως ήταν πολύ μέτριας απόδοσης.

Είναι εντυπωσιακό ότι η εξέλιξη της F40 ολοκληρώθηκε σε μόλις 13 μήνες. H επίσημη παρουσίαση έγινε μέσα στο 1987, αν και αρχικά η υποδοχή της από τον Τύπο αυτοκινήτου ήταν ανάμικτη, και ενώ κάποιοι δημοσιογράφοι ενθουσιάστηκαν, κάποιοι άλλοι δεν εντυπωσιάστηκαν. Ο λόγος ήταν ότι δημιουργήθηκε μια εντύπωση ότι η Ferrari εκμεταλλεύτηκε την τότε επικρατούσα αντίληψη για τα προϊόντα της, παρουσιάζοντας ένα καθαρά αγωνιστικών προδιαγραφών αυτοκίνητο σε εκδοχή δρόμου. Ωστόσο, η υποδοχή του από το κοινό ήταν κυριολεκτικά ενθουσιώδης και πυροδότησε τότε μια εξαιρετικά μεγάλη ζήτηση.

ΕπιδόσειςΕπεξεργασία

 
Το αεροδυναμικό προφίλ της Ferrari F40.

Το ιδιαίτερα χαμηλό βάρος της, μόλις 1.100 κιλά, ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd 0,34 και η εξαιρετικά υψηλή, για τα τότε δεδομένα, ισχύς των 478 PS (352 kW; 471 hp) στις 7.000 στροφές το λεπτό και ροπή 569 N·m στις 4.000 στροφές το λεπτό, προσέφεραν στην F40 κορυφαίες επιδόσεις για τα τότε στάνταρ της παγκόσμιας αυτοκίνησης. Οι δοκιμές της τότε εποχής, μέτρησαν επιτάχυνση 0–100 km/h (0–62 mph) σε μόλις 4 sec, με τα 0–160 km/h (0–100 mph) να έρχονται σε μόλις 7,5 sec και τα 0–200 km/h (0–125 mph) σε 11 sec. Ως αποτέλεσμα, η F40 πέτυχε λίγο καλύτερους χρόνους από την Porsche 959, τον κυριότερο ανταγωνιστή της.

Η F40 ήταν και το πρώτο στην ιστορία αυτοκίνητο παραγωγής (μη αγωνιστικό) που έσπασε το ψυχολογικό όριο των 200 mph (322 km/h), καθώς η τελική της ταχύτητα μετρήθηκε επίσημα στα 324 km/h / 201,4 mph. Από το 1987 έως τα τέλη του 1989, έφερε τον τίτλο του ταχύτερου αυτοκινήτου παραγωγής, ρεκόρ που καταρρίφθηκε από την Lamborghini Diablo, η οποία παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 1990 και η τελική της μετρήθηκε επίσημα στα 325 km/h / 202 mph.

Αγωνιστικό αυτοκίνητοΕπεξεργασία

 
Αγωνιστική Ferrari F40 LM σε μετατροπή του 1995.

Αν και η ίδια η εταιρεία δεν είχε εξελίξει την F40 ως αγωνιστικό αυτοκίνητο και δεν σκόπευε κάτι τέτοιο, στην πράξη η τότε ναυαρχίδα της Ferrari γνώρισε μεγάλη απήχηση σε αρκετούς οδηγούς, που έλαβαν μέρος με αυτήν, με προσωπική πρωτοβουλία, σε πολλά ράλλυ GT υψηλών επιδόσεων, ιδίως μεταξύ του 1989 και του 1996. Παρά την μη επίσημη υποστήριξη από τη Ferrari, πολλοί σχετικοί οίκοι προέβησαν σε σχετικές βελτιώσεις στην F40 και το μοντέλο πέτυχε σημαντικές επιτυχίες σε μεγάλο αριθμό αγώνων.

Αντικατάσταση της F40Επεξεργασία

Λόγω της εξαιρετικά υψηλής ζήτησης, η Ferrari άλλαξε επανειλημμένα την αρχική της απόφαση για τον συνολικό αριθμό αντιτύπων της F40, κατασκευάζοντας πολύ περισσότερες από τις 400 που σχεδίαζε αρχικά. Τελικώς, η παραγωγή της F40 έληξε οριστικά το 1992, αφού είχαν κατασκευαστεί 1.315 αντίτυπα, από τα οποία τα 213 για τις ΗΠΑ. Μια ξεχωριστή ιδιαιτερότητα της F40 ήταν ότι όλες παρήχθησαν σε κόκκινο χρώμα αμαξώματος και με κόκκινα καθίσματα, αν και υπήρξαν κάποιες που μετατράπηκαν σε αγωνιστικές εκδοχές και, κατά την μετατροπή, είχαν βαφτεί σε διαφορετικά χρώματα, όπως αυτή της προηγούμενης φωτογραφίας.

H διάδοχός της, η Ferrari F50, αρχικά θα παρουσιαζόταν στο Σαλόνι της Γενεύης τον Μάρτιο του 1992, αλλά καθυστέρησε σημαντικά, λόγω της τότε παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και της συνεπακόλουθης πτώσης του ενδιαφέροντος για υπεραυτοκίνητα, και τελικώς αποκαλύφθηκε μόλις τον Μάρτιο του 1995, στη Γενεύη. Σημειωτέον ότι μόλις 3 αγωνιστικές F50 για αγώνες GT1 κατασκευάστηκαν και τελικώς καμία από αυτές δεν έλαβε μέρος σε αγώνα.

Διαχρονική απήχησηΕπεξεργασία

 
Το πίσω μέρος της Ferrari F40.

Σήμερα, η Ferrari F40 έχει γίνει ένα άκρως συλλεκτικό μοντέλο, με εξαιρετικά υψηλό κύρος, το οποίο προσελκύει αρκετούς οπαδούς συλλογών πολυτελών αυτοκινήτων. Διαχρονικά, κατέχει σημαντική θέση στην ιστορία της Ferrari και γενικότερα όλων των σπορ υπεραυτοκινήτων, και μάλιστα διατηρεί εξαιρετικά υψηλές τιμές ως μεταχειρισμένο, καθώς θεωρείται ένα κυριολεκτικά μυθικό όνομα στον τομέα της παγκόσμιας αυτοκίνησης.

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

  • Buckley, Martin & Rees, Chris (1998). World Encyclopedia of Cars. London: Anness Publishing. ISBN 1-84038-083-7.
  • Valerio Berruti e Aurelio Magistà, L'Automobile - Marche e modelli dalle origini a oggi, vol. 3, La biblioteca di Repubblica-L'Espresso, 2009, pp. 264 pagine.
  • Andrea Lemma e Francesco Pellizzari (febbraio 2012). Ferrari F40 - Vecchia scuola. Automobilismo d'Epoca (Pero (MI): Edisport Editoriale S.p.A.) Anno 10, vol.2 (02/2012): da pag.34-43.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία