Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Έπαφος ή Άπις ήταν βασιλιάς της Αιγύπτου και γιος του Διός.[1] Ο Έπαφος ήταν γιος του Διός και της Αργείας Ιούς, συνεπώς αδελφός της Κερόεσσας.[2][3][4] Με την σύζυγο του Μέμφιδα ή Κασσιόπεια έγινε πατέρας της Λιβύης και σύμφωνα με μερικές πηγές της Λυσιάνασσα.[5] Μέσω των θυγατέρων του οι εγγονοί του με τον θεό Ποσειδώνα ήταν ο Βήλος, ο Αγήνορας ο Φοίνικας και πιθανόατατα ο Λέξεξ, ο μυθολογικός Βούσιρις ταυτίζεται με τον Βήλο. Σε άλλες εκδόσεις του μύθου καταγράφεται σαν πατέρας της Θήβης που απέκτησε με τον θεό Δία τον Αίγυπτο και τον Ηρακλή.[6][7][8] Με τις θυγατέρες του ο Έπαφος έγινε γενάρχης των "σκοτεινών Λιβύων", των "ψυχομένων Αιθιόπων" και των "υπόγειων και αδύναμων Πυγμαίων".[9] Το όνομα "'Επαφος" μεταφράζεται ως "επαφή" πιθανότατα πήρε το όνομα αυτό χάρη στο άγγιγμα του Διός.[10][11] Ο Έπαφος γεννήθηκε σύμφωνα με την παράδοση στο σπήλαιο Βοός στην Εύβοια ή σύμφωνα με άλλες πηγές στην Αίγυπτο, στις όχθες του ποταμού Νείλου αλλά μετά από πολλές περιπέτειες της μητέρας του.[12]

Έπαφος
Οικογένεια
ΣύζυγοςΜέμφις (σύζυγος του Έπαφου)
ΤέκναΛιβύη
Λυσιάνασσα
Θήβη
ΓονείςΔίας και Ιώ
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαμυθικός βασιλιάς της Αιγύπτου

Οι Κορύβαντες με εντολή της θεάς Ήρας που μισούσε την Ιώ επειδή την βίασε ο Δίας φυγάδευσαν τον Έπαφο στην Συρία για να μην τον βρεί η μητέρα του. Η Ιώ ωστόσο κατέφυγε στην Συρία και τον βρήκε ενώ τον θήλαζε η σύζυγος του βασιλιά της Βύβλου.[13] Ο Στράβων επίσης γράφει ότι ο Έπαφος γεννήθηκε σε ένα σπήλαιο στην Εύβοια.[14] Ο Έπαφος ήταν σύγχρονος του θρυλικού του αντιπάλου Φαέθων, του γιου του θεού Ήλιου και της Κλυμένης. Ο Έπαφος πρόσβαλε άσχημα τον Φαέθωντα με την φράση "Ψέματα σου λέει η μάνα σου. Δεν είσαι γιος του Ήλιου. Και το χειρότερο είναι πως ποτέ δε θα μπορέσεις να μάθεις ποιανού θνητού πατέρα είσαι γιος." Για τον νεαρό γιο της Κλυμένης η προσβολή ήταν αβάσταχτη, τον οδήγησε να πάρει το άρμα του πατέρα του και να πετάξει στον ουρανό να βρει τον πατέρα του με τα γνωστά θανατηφόρα αποτελέσματα.[15] Η Ήρα εξακολουθούσε να είναι εξοργισμένη επειδή ο νόθος του συζύγου της κυβερνούσε ένα τόσο μεγάλο βασίλειο, τον οδήγησε στον θάνατο σε ένα κηνύγι.[16] Ο Ντέιβιντ Ρολ ταυτίζει τον Έπαφο με τον Φαραώ Άποφις.[17]

ΓενεαλογίαΕπεξεργασία

Γενεαλογία των Αργείων σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ίναχος
 
Μελία
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Δίας
 
Ιώ
 
Φορωνέας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Έπαφος
 
Μέμφις
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ποσειδώνας
 
Λιβύη
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Βήλος
 
Αγχινόη
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Αγήνωρ
 
Τηλέφασσα
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Δαναός
 
Ελεφαντίδα
 
Αίγυπτος
 
 
 
 
 
 
 
Κάδμος
 
Αρμονία
 
Κίλικας
 
Φοίνιξ
 
 
 
 
 
Δίας
 
Ευρώπη
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Υπερμνήστρα
 
 
 
Λυγκέας
 
Πολύδωρος
 
Αγαύη
 
Αυτονόη
 
Ινώ
 
Σεμέλη
 
Δίας
 
Σαρπηδόνας
 
Ραδάμανθυς
 
Μίνωας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Άβαντας
 
Ωκάλεια
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Διόνυσος
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ακρίσιος
 
Ευρυδίκη
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Δίας
 
Δανάη
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Περσέας

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
  • Aeschylus, translated in two volumes. 2. Suppliant Women by Herbert Weir Smyth, Ph.D. Cambridge, MA. Harvard University Press. 1926.
  • Aeschylus, translated in two volumes. 1. Prometheus Bound by Herbert Weir Smyth, Ph.D. Cambridge, MA. Harvard University Press. 1926.
  • Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921.
  • Euripides, The Complete Greek Drama, edited by Whitney J. Oates and Eugene O'Neill, Jr. in two volumes. 2. Phoenissae, translated by Robert Potter. New York. Random House. 1938.
  • Euripides, Euripidis Fabulae. vol. 3. Gilbert Murray. Oxford. Clarendon Press, Oxford. 1913.
  • Gaius Julius Hyginus, Fabulae from The Myths of Hyginus translated and edited by Mary Grant. University of Kansas Publications in Humanistic Studies.
  • Herodotus, The Histories with an English translation by A. D. Godley. Cambridge. Harvard University Press. 1920. Online version at the Topos Text Project.
  • Nonnus of Panopolis, Dionysiaca translated by William Henry Denham Rouse (1863-1950), from the Loeb Classical Library, Cambridge, MA, Harvard University Press, 1940.
  • Nonnus of Panopolis, Dionysiaca. 3 Vols. W.H.D. Rouse. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1940–1942.
  • Pseudo-Clement, Recognitions from Ante-Nicene Library Volume 8, translated by Smith, Rev. Thomas. T. & T. Clark, Edinburgh. 1867.
  • Publius Ovidius Naso, Metamorphoses translated by Brookes More (1859-1942). Boston, Cornhill Publishing Co. 1922.
  • Publius Ovidius Naso, Metamorphoses. Hugo Magnus. Gotha (Germany). Friedr. Andr. Perthes. 1892.
  • Publius Papinius Statius, The Thebaid translated by John Henry Mozley. Loeb Classical Library Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1928.
  • Publius Papinius Statius, The Thebaid. Vol I-II. John Henry Mozley. London: William Heinemann; New York: G.P. Putnam's Sons. 1928.
  • Strabo, The Geography of Strabo. Edition by H.L. Jones. Cambridge, Mass.: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1924.
  • Strabo, Geographica edited by A. Meineke. Leipzig: Teubner. 1877.