O Αμιντόρε Φανφάνι (Amintore Fanfani, 6 Φεβρουαρίου 1908 - 20 Νοεμβρίου 1999) ήταν Ιταλός πολιτικός και οικονομολόγος, που διετέλεσε Πρωθυπουργός της Ιταλίας. Υπήρξε ένας από τους πλέον διάσημους πολιτικούς κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κορυφαία μορφή του ιταλικού Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος.

Αμιντόρε Φανφάνι
Amintore Fanfani (1983).jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Amintore Fanfani (Ιταλικά)
Προφορά
Γέννηση6  Φεβρουάριος 1908[1][2][3][4][5][6][7][8][9][10] ή 3  Φεβρουάριος 1908[11]
Πιέβε Σάντο Στέφανο[12]
Θάνατος20  Νοέμβριος 1999[2][3][4][5][6][8][9][10][11]
Ρώμη[13][14]
Τόπος ταφήςΚοιμητήριο Φλαμίνιο
Χώρα πολιτογράφησηςΙταλία (1946–1999)[15]
Βασίλειο της Ιταλίας (1908–1946)
ΘρησκείαΚαθολικισμός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΙταλικά[1]
ΣπουδέςΚαθολικό Πανεπιστήμιο της Ιερής Καρδιάς
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός[11]
διπλωμάτης
οικονομολόγος
διδάσκων πανεπιστημίου
καθηγητής[11]
ΕργοδότηςΚαθολικό Πανεπιστήμιο της Ιερής Καρδιάς
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΧριστιανική Δημοκρατία
Οικογένεια
ΣύζυγοςMaria Pia Tavazzani (1975–1999)
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΙσόβιος Γερουσιαστής της Ιταλίας (1972–1999)
πρωθυπουργός της Ιταλίας (Ιανουάριος 1954 – Φεβρουάριος 1954)
πρωθυπουργός της Ιταλίας (1958–1959)
πρωθυπουργός της Ιταλίας (1960–1962)
πρωθυπουργός της Ιταλίας (1982–1983)
πρωθυπουργός της Ιταλίας (Απριλίου 1987 – Ιουλίου 1987)
μέλος της βουλής των αντιπροσώπων της Ιταλίας
μέλος της Ιταλικής Γερουσίας
Πρόεδρος της Γερουσίας της Ιταλίας (1985–1987)
υπουργός εσωτερικών της Ιταλίας (1987–1988)
υπουργός εξωτερικών της Ιταλίας (1966–1968)
υπουργός Γεωργίας της Ιταλίας (1951–1953)
πρέσβης
υπουργός εσωτερικών της Ιταλίας (Ιουλίου 1953 – Αυγούστου 1953)
υπουργός εσωτερικών της Ιταλίας (1953–1954)
υπουργός εξωτερικών της Ιταλίας (1958–1959)
υπουργός εξωτερικών της Ιταλίας (7  Μάιος 1962 – 29  Μάιος 1962)
υπουργός εξωτερικών της Ιταλίας (Μάρτιος 1965 – Δεκέμβριος 1965)
υπουργός εσωτερικών της Ιταλίας (Ιουλίου 1983 – Αυγούστου 1983)
πρωθυπουργός της Ιταλίας (1962–1963)
υπουργός εργασίας και κοινωνικών υποθέσεων της Ιταλίας (1947–1948)
υπουργός εργασίας και κοινωνικών υποθέσεων της Ιταλίας (1948–1950)
υπουργός Οικονομικών της Ιταλίας (1988–1989)
μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης της Ιταλίας
ΒραβεύσειςΜεγαλόσταυρος του Τάγματος του Ηλίου του Περού
επίτιμος διδάκτωρ του πανεπιστημίου Κέιο
Commons page Σχετικά πολυμέσα

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στο Πιέβε Σάντο Στέφανο της Τοσκάνης στις 6 Φεβρουαρίου του 1908 και δίδαξε Οικονομική Ιστορία στα πανεπιστήμια του Μιλάνου και της Βενετίας την περίοδο 1938-1943. Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκόσμιου πολέμου κατέφυγε στην Ελβετία. Το 1946 εντάχθηκε στο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, εξελέγη βουλευτής και ανέλαβε Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Πρόνοιας.

Σχέδιο ΦανφάνιΕπεξεργασία

Το 1948 η Ιταλία έβγαινε από έναν πόλεμο που είχε τελειώσει μόλις 3 χρόνια πριν. Έτσι ο Φανφάνι υπέβαλε το Σχέδιο Φανφάνι που είχε σκοπό την ανοικοδόμηση 300.000 εργατικών κατοικιών μέσα 7 χρόνια. Το 1951 έγινε Υπουργός Γεωργίας και το 1953 ανέλαβε στο Υπουργείο Εσωτερικών.

ΠρωθυπουργόςΕπεξεργασία

Για πρώτη φορά έγινε Πρωθυπουργός στις 18 Ιανουαρίου του 1954. Η πρώτη του αυτή θητεία υπήρξε βραχύβια, καθώς τερματίστηκε στις 8 Φεβρουαρίου του ιδίου έτους.

Έπειτα από τις εκλογές του 1958 σχημάτισε κυβέρνηση και ορκίστηκε ξανά Πρωθυπουργός την 1 Ιουλίου 1958. Παρέμεινε στην εξουσία ως τις 15 Φεβρουαρίου 1959. Στις 26 Ιουλίου 1960 ανέλαβε ξανά την πρωθυπουργία (μέχρι τις 21 Ιουνίου 1963) και προχώρησε σε κρατικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας. Αντικαταστάθηκε το 1964 στην πρωθυπουργία από τον Άλντο Μόρο, οπότε ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών.

Την 1 Δεκεμβρίου 1982 ανέλαβε ξανά πρωθυπουργός, αξίωμα που διατήρησε ως τις 4 Αυγούστου του 1983.

Η έκτη και τελευταία πρωθυπουργική θητεία του ήταν από τις 17 Απριλίου μέχρι και τις 28 Ιουλίου του 1987.

Πέθανε στη Ρώμη στις 20 Νοεμβρίου του 1999.

ΠρόεδροςΕπεξεργασία

Ο Φανφάνι χρημάτισε και υπηρεσιακός Πρόεδρος της χώρας του, από τις 15 Ιουνίου μέχρι τις 9 Ιουλίου 1978.

Επιλεγμένα έργαΕπεξεργασία

  • Η καταγωγή του καπιταλιστικού πνεύματος (1932)
  • Καθολικισμός και Προτεσταντισμός στην ιστορική διαμόρφωση του καπιταλισμού (1934)
  • Ιστορία των οικονομικών θεωριών (3 τόμοι, 1938 - 1946)
  • Ιστορία της εργασίας (1943)
  • Ομηρικά ποιήματα και αρχαία οικονομία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) αρχή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb120391026. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτώβριος 2015.
  2. 2,0 2,1 2,2 «Amintore Fanfani». RKDartists. 274083.
  3. 3,0 3,1 3,2 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Amintore-Fanfani. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτώβριος 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 διάφοροι συγγραφείς: «Dizionario Biografico degli Italiani». (Ιταλικά) Dizionario Biografico degli Italiani. 1960. amintore-fanfani. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτώβριος 2017.
  5. 5,0 5,1 5,2 (Γερμανικά) Munzinger-Archiv. 00000005533. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτώβριος 2017.
  6. 6,0 6,1 6,2 (Γερμανικά) Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους. fanfani-amintore. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτώβριος 2017.
  7. 7,0 7,1 ODIS. PS_127554.
  8. 8,0 8,1 8,2 «Gran Enciclopèdia Catalana» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia Catalana. 0025943.
  9. 9,0 9,1 9,2 «Proleksis enciklopedija» (Κροατικά) 20422.
  10. 10,0 10,1 10,2 Dalibor Brozović, Tomislav Ladan: «Hrvatska enciklopedija» (Κροατικά) Miroslav Krleža Lexicographical Institute. 1999. 18953. ISBN-13 978-953-6036-31-8. ISBN-10 953-6036-31-2.
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 11,4 The Fine Art Archive. cs.isabart.org/person/154315. Ανακτήθηκε στις 1  Απρίλιος 2021.
  12. «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτέμβριος 2015.
  13. rkd.nl/en/explore/artists/274083.
  14. Ανακτήθηκε στις 27  Μάιος 2021.
  15. LIBRIS. 24  Οκτώβριος 2012. libris.kb.se/katalogisering/mkz14g452zs8h9l. Ανακτήθηκε στις 24  Αυγούστου 2018.

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία