Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Αντρέι Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι ή Ταρκόβσκι (ρωσικά: Андре́й Арсе́ньевич Тарко́вский‎, ΔΦΑ:[ɐnˈdrʲej ɐrˈsʲenʲjɪvʲɪt͡ɕ tɐrˈkofskʲɪj], 4 Απριλίου 193229 Δεκεμβρίου 1986) ήταν Ρώσος σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Ανήκει στους κορυφαίους εκπροσώπους του ρωσικού κινηματογράφου[9].

Αντρέι Ταρκόφσκι
Andrei Tarkovsky.jpg
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Андре́й Арсе́ньевич Тарко́вский (Ρωσικά)
Γέννηση4  Απριλίου 1932[1][2][3][4][5][6]
Ζαβράγιε
Θάνατος29  Δεκεμβρίου 1986[1][3][4][5][6]
Παρίσι[7]
Αιτία θανάτουκαρκίνος του πνεύμονα
Συνθήκες θανάτουφυσικά αίτια
Τόπος ταφήςΡωσικό κοιμητήριο Σαιντ-Ζενεβιέβ-ντε-Μπουά
ΚατοικίαYuryevets
Μόσχα
Παρίσι (Ιανουαρίου 1986 – Δεκεμβρίου 1986)
Χώρα πολιτογράφησηςΈνωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών
ΣπουδέςΙνστιτούτο Ανατολικών Σπουδών της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και Ινστιτούτο κινηματογράφου Γερασίμωφ
Ιδιότητασκηνοθέτης κινηματογραφικών έργων, ηθοποιός, μοντέρ, σεναριογράφος, βιογράφος, ηθοποιός ταινιών και θεατρικός σκηνοθέτης[8]
ΣύζυγοςΊρμα Ράους (1957–1970) και Λαρίσα Ταρκόφσκαγια (1970–1986)
ΓονείςΑρσένι Ταρκόφσκι
Σημαντικά έργαΣολάρις, Andrei Rublev, The Mirror και Στάλκερ
ΒραβεύσειςΚαλλιτέχνης του λαού της Ρωσικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, Αξιόλογος καλλιτέχνης της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, Βραβείο Λένιν, Βρετανική Ακαδημία Τεχνών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης και Χρυσός Λέων (1962)
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τον καλλιτέχνη
Από τις τελευταίες κατοικίες του Ταρκόφσκι

Βιογραφικά στοιχείαΕπεξεργασία

Γεννημένος το 1932 στο χωριό Ζαβράγιε (Zavraje), ήταν γιος του σημαντικού ποιητή Αρσένυ Ταρκόφσκι (Arseniy Tarkovsky). Σπούδασε μουσική, ζωγραφική, γλυπτική και αραβικά, ενώ για ένα διάστημα συμμετείχε σε γεωλογική αποστολή στην ανατολική Σιβηρία. Από το 1956 φοίτησε για περίπου τέσσερα χρόνια στην κινηματογραφική σχολή VGIK (Ινστιτούτο κινηματογράφου της Σοβιετικής Ένωσης), υπό τις οδηγίες του Μιχαήλ Ρομ[10]. Στις τελικές εξετάσεις παρουσίασε την πτυχιακή του εργασία, που αποτελεί την πρώτη του ουσιαστικά κινηματογραφική δουλειά, με τίτλο Ο βιολιστής και ο οδοστρωτήρας, διάρκειας 46 λεπτών (1960).

Η διεθνής αναγνώριση του Ταρκόφσκι ήρθε με την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν (1962), η οποία κέρδισε τρεις "Χρυσούς Λέοντες" στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας, μεταξύ των οποίων το βραβείο σκηνοθεσίας και καλύτερης ταινίας. Επόμενη κινηματογραφική ταινία του Ταρκόφσκι αποτέλεσε η επική παραγωγή Αντρέι Ρουμπλιόφ (1969), η οποία αντιμετώπισε τον εξονυχιστικό έλεγχο και πολλές παρεμβάσεις εκ μέρους των σοβιετικών αρχών, με αποτέλεσμα η δημόσια προβολή της στη Ρωσία να καθυστερήσει για αρκετά χρόνια μέχρι το 1971[11]. Η ταινία προβλήθηκε στο φεστιβάλ των Καννών, αποκομίζοντας τελικά το βραβείο FIPRESCI.

Ο Ταρκόφσκι σκηνοθέτησε τις περισσότερες ταινίες του στη Ρωσία. Το 1983 πραγματοποίησε για πρώτη φορά γυρίσματα εκτός της Ρωσίας, στην Τοσκάνη της Ιταλίας, για τις ανάγκες της ταινίας Νοσταλγία και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ιταλία και αργότερα στη Γαλλία.

Η τελευταία του ταινία Η Θυσία, γυρίστηκε στη Σουηδία το 1986 κερδίζοντας τέσσερα βραβεία στις Κάννες. Πέθανε την ίδια χρονιά στην Γαλλία από καρκίνο.

Κινηματογραφικό έργοΕπεξεργασία

 
Ο Αντρέι Ταρκόφσκι σε ρώσικο γραμματόσημο του 2007.

Το έργο του Ταρκόφσκι χαρακτηρίζεται από έντονα προσωπικά και μεταφυσικά στοιχεία, με επιρροές από τη λογοτεχνία και τη ζωγραφική. Αργοί ρυθμοί, εικόνες εξαιρετικής αισθητικής και σταθερά απόμακρα και μακράς διάρκειας πλάνα είναι μερικά από τα κύρια χαρακτηριστικά των ταινιών του. Σταδιακά ανέπτυξε μία προσωπική θεωρία γύρω από τον κινηματογράφο, που αποκαλείται συχνά και ως γλυπτική του χρόνου. Σύμφωνα με αυτή, ο Ταρκόφσκι πίστευε πως ένας από τους κύριους στόχους του κινηματογράφου ήταν η καταγραφή της αληθινής ανθρώπινης εμπειρίας του χρόνου. Οι ταινίες του χαρακτηρίζονται συχνά για την έλλειψη γραμμικής αφήγησης, υιοθετώντας ποιητικούς συνειρμούς και «ονειρική λογική»[12].

Ο ίδιος δεν θεωρούσε τα έργα του συμβολικά, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «...είμαι εχθρός των συμβόλων. Είναι μια πολύ στενή έννοια από την άποψη ότι ένα σύμβολο υπάρχει με σκοπό την αποκρυπτογράφησή του. Από την άλλη πλευρά, μια καλλιτεχνική εικόνα δεν χρειάζεται αποκρυπτογράφηση, είναι ένα ισοδύναμο του κόσμου που μας περιβάλλει. Η βροχή στο Σολάρις δεν είναι σύμβολο, είναι απλά μια βροχή που στην συγκεκριμένη στιγμή έχει μια ιδιαίτερη σημασία για τον ήρωα. Δεν συμβολίζει τίποτε, απλά εκφράζει. Είναι μια καλλιτεχνική αλληλουχία εικόνων. Το σύμβολο κατ' εμέ, είναι κάτι πολύ περίπλοκο»[13]. Συχνά οι ταινίες του Ταρκόφσκι κατατάσσονται στο είδος του ποιητικού κινηματογράφου. Ο ίδιος ο Ταρκόφσκι δεν αποδεχόταν αυτό το χαρακτηρισμό, που απέδιδε κυρίως σε άλλους σκηνοθέτες όπως στον Φελίνι και στον Παζολίνι, θεωρώντας πως ο αποκαλούμενος ποιητικός κινηματογράφος γίνεται σκόπιμα ακατανόητος[14].

ΦιλμογραφίαΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
  2. «Andrei Tarkovski». RKDartists. 314692.
  3. 3,0 3,1 (Αγγλικά) SNAC. w6kj42fs. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 «Nationalencyklopedin» (σουηδικά) andrej-tarkovskij. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 (Αγγλικά) Find A Grave. 1584. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 filmportal.de. a8abc1fe69d74aae8e897b826be47594. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 30  Δεκεμβρίου 2014.
  8. Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
  9. Robinson (2006), σελ. 542
  10. Robinson (2006), σελ. 35
  11. Robinson (2006), σελ. 341
  12. Robinson (2006), σελ. 63
  13. John Gianvito (2006). Andrei Tarkovsky: Interviews, University Press of Mississippi, σελ. 122
  14. Bird (2008), σελ. 13

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

  • Bird, Robert (2008). Andrei Tarkovsky: Elements of cinema, Reaktion Books, London
  • Robinson, Jeremy Mark (2006). The Sacred Cinema of Andrei Tarkovsky, Crescent Moon
  • Tarkovsky, Andrei, Hunter-Blair, Kitty (μτφρ.) (1989). Sculpting in Time : Reflections on the Cinema, University of Texas Press, 1989
  • Tarkovsky, Andrei. Hunter-Blair, Kitty (μτφρ.) (1994). Time Within Time: The Diaries 1970-1986, Faber and Faber, London
  • Αντρέι Ταρκόφσκι , Σμιλεύοντας το χρόνο, μτφρ. Σεραφείμ Βελέντζας, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα, 1987
  • Συλλογικό, Αντρέι Ταρκόφσκι: ένας Άγιος για όλες τις εποχές. Τριάντα χρόνια απουσίας-παρουσίας (1986 - 2016), εκδ. Βακχικόν, Αθήνα, 2016

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία