Ο Βαζγκέν Ζαβενί Σαρκσιάν[3] (αρμενικά: Վազգեն Զավենի Սարգսյան‎) (5 Μαρτίου 1959 – 27 Οκτωβρίου 1999) ήταν Αρμένιος στρατιωτικός διοικητής και πολιτικός. Ήταν ο πρώτος υπουργός Άμυνας της Αρμενίας από το 1991 έως το 1992 και στη συνέχεια, από το 1995 έως το 1999 υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Αρμενίας από τις 11 Ιουνίου 1999 μέχρι τη δολοφονία του στις 27 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Έγινε γνωστός κατά τη διάρκεια του μαζικού κινήματος για την ένωση του Ναγκόρνο Καραμπάχ με την Αρμενία στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και ηγήθηκε των αρμενικών εθελοντικών ομάδων κατά τις πρώτες συγκρούσεις με τις δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν. Διορίστηκε υπουργός Άμυνας από τον Πρόεδρο Λεβόν Τερ-Πετροσιάν αμέσως μετά την ανεξαρτησία της Αρμενίας από τη Σοβιετική Ένωση στα τέλη του 1991 και έγινε ο πιο εξέχων διοικητής των αρμενικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του Πρώτου Πολέμου του Ναγκόρνο Καραμπάχ.[4] Σε διαφορετικές θέσεις, ρύθμιζε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην εμπόλεμη περιοχή μέχρι το 1994, όταν επιτεύχθηκε εκεχειρία τερματίζοντας τον πόλεμο, με τις αρμενικές δυνάμεις να ελέγχουν σχεδόν όλο το Ναγκόρνο Καραμπάχ και επτά περιβάλλοντες περιοχές.

Βαζγκέν Σαρκσιάν
Վազգեն Սարգսյան.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Վազգեն Սարգսյան (Αρμενικά)
Γέννηση5  Μαρτίου 1959
Ararat (village), Armenia
Θάνατος27  Οκτωβρίου 1999
Γερεβάν
Αιτία θανάτουτραύμα από πυροβολισμό
Συνθήκες θανάτουανθρωποκτονία
Τόπος ταφήςΓεραμπλούρ και Grave of Vazgen Sargsyan
ΕθνικότηταΑρμένιοι[1]
Χώρα πολιτογράφησηςΈνωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών
Αρμενία
ΘρησκείαΑρμενική Αποστολική Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςAρμενικά
ΣπουδέςΑρμενικό Κρατικό Ινστιτούτο Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
πεζογράφος
στρατιωτικός[2]
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΡεπουμπλικανικό Κόμμα της Αρμενίας
Οικογένεια
ΑδέλφιαAram Sargsyan
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςστρατηγός
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΠρωθυπουργός της Αρμενίας (Ιουνίου 1999 – Οκτώβριος 1999)
μέλος της Εθνοσυνέλευσης της Αρμενίας
Υπουργός Άμυνας της Αρμενίας (1995–1999)
Υπουργός Άμυνας της Αρμενίας (1993–1995)
Πρωθυπουργός της Αρμενίας
ΒραβεύσειςΉρωας του Αρτσάχ
Εθνικός Ήρωας της Αρμενίας
Βραβείο Λένιν Κομσομόλ
Υπογραφή
Vazgen Sargsyan signature.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Στα μεταπολεμικά χρόνια, ο Σαρκσιάν έσφιξε τον έλεγχο του στις Ένοπλες Δυνάμεις της Αρμενίας, καθιερώνοντας τον εαυτό του ως απόλυτο ισχυρό άνδρα.[5] Αφού υποστήριξε σθεναρά τον Τερ-Πετροσιάν για να διατηρήσει την εξουσία το 1996, ανάγκασε τον πρόεδρο να παραιτηθεί το 1998 λόγω της υποστήριξης του τελευταίου για παραχωρήσεις στις διαπραγματεύσεις διευθέτησης του Ναγκόρνο Καραμπάχ και βοήθησε τον Πρωθυπουργό Ρομπέρτ Κοτσαριάν να εκλεγεί πρόεδρος. Μετά την επιδείνωση των σχέσεών του με τον Κοτσαριάν, ο Σαρκσιάν συγχώνευσε την ομάδα βετεράνων πολέμου «Γερκραπά» στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα της Αρμενίας και ένωσε τις δυνάμεις του με τον πρώην κομμουνιστή ηγέτη της Αρμενίας, Καρέν Ντεμιρτσιάν. Στις εκλογές του Μαΐου 1999, η μεταρρυθμιστική συμμαχία τους εξασφάλισε μια άνετη πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση. Ο Σαρκσιάν έγινε πρωθυπουργός, αναδεικνύοντας τον de facto λήπτη αποφάσεων στην Αρμενία με αποτελεσματικό έλεγχο του στρατού και του νομοθετικού σώματος.[6]

Ο Σαρκσιάν , μαζί με τον Ντεμιρτσιάν και αρκετούς άλλους, δολοφονήθηκαν στους πυροβολισμούς στο αρμενικό κοινοβούλιο στις 27 Οκτωβρίου 1999. Οι δράστες καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη. Ωστόσο, η δυσπιστία προς τη διαδικασία της δίκης γέννησε μια σειρά από θεωρίες συνωμοσίας. Ορισμένοι ειδικοί και πολιτικοί υποστηρίζουν ότι η δολοφονία τους έγινε από τον Κοτσαριάν και τον υπουργό Εθνικής Ασφάλειας, Σερζ Σαρκισιάν. Άλλοι έχουν υποψιαστεί την πιθανή εμπλοκή ξένων δυνάμεων στους πυροβολισμούς.

Παρά τη μικτή κληρονομιά του, ο Σαρκσιάν αναγνωρίζεται πλέον ευρέως ως εθνικός ήρωας σε όλο το πολιτικό φάσμα και από το κοινό. Του απονεμήθηκε το τιμητικοό Σπαραπέτ, συνέβαλε σημαντικά στην καθιέρωση της Αρμενίας ως ανεξάρτητου κράτους και στη διασφάλιση της ασφάλειάς της ως ιδρυτής του Αρμενικού Στρατού.[7] Έχει επίσης επικριθεί από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων ότι ήταν αντιδημοκρατικός, ειδικά για τον ρόλο του στις εκλογές. Ο Σαρκσιάν τιμήθηκε με τους υψηλότερους τίτλους της Αρμενίας και του Ναγκόρνο Καραμπάχ — Εθνικός Ήρωας της Αρμενίας και Ήρωας του Αρτσάχ.

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. (Aρμενικά) Karabakh War 1988–1994. 2004.
  2. Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
  3. Also spelled Sarkissian, Sarkisian, Sarkisyan, Sargisian.
  4. de Waal 2003, σελ. 257.
  5. Corley, Felix (29 October 1999). «Vazgen Sarkissian». The Independent. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 June 2014. https://web.archive.org/web/20140616041630/http://www.independent.co.uk/news/world/europe/vazgen-sarkissian-740258.html. Ανακτήθηκε στις 16 June 2014. 
  6. Horowitz, Shale (2005). From Ethnic Conflict to Stillborn Reform: The Former Soviet Union and Yugoslavia. Texas A&M University Press. σελίδες 83–84. ISBN 978-1-60344-593-1. Sarkissian duly became prime minister, and appeared to command both the military and a parliamentary majority. 
  7. «Armenian Commander Vazgen Sargsyan would have become 53». Armenpress. 5 Μαρτίου 2012. http://armenpress.am/eng/news/682591/. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2013. «Vazgen Sargsyan had invaluable contribution to the formation of the Armenian Army and State» 

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία