Άνοιγμα κυρίου μενού

Βικτωριανή εποχή

Περίοδος της βρετανικής ιστορίας κατά τη διάρκεια βασιλείας της βασίλισσας Βικτωρίας από το 1837 έως το 1901
(Ανακατεύθυνση από Βικτωριανή Εποχή)

H βικτωριανή εποχή στη βρετανική ιστορία ήταν η περίοδος βασιλείας της βασίλισσας Βικτωρίας από τις 20 Ιουνίου 1837 έως τον θάνατό της, στις 22 Ιανουαρίου 1901. Ήταν μακρά περίοδος ευημερίας και εθνικής αυτοπεποίθησης για τη Βρετανία.[1] Ορισμένοι ιστορικοί τοποθετούν την έναρξη της περιόδου σύμφωνα με την Πράξη Μεταρρύθμισης του 1832. Της βικτωριανής εποχής προηγείται η Γεωργιανή εποχή και ακολουθείται από την Εδουαρδιανή εποχή. Το δεύτερο μισό της περιόδου συμπίπτει περίπου με την πρώιμη Μπελ Επόκ στην Ευρώπη και η επίχρυση εποχή στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Βικτωριανή εποχή
1837–1901

Βασίλισσα Βικτωρία, από την οποία πήρε το όνομά της η περίοδος

Ακολουθεί την   Γεωργιανή εποχή
Ακολουθείται από   Εδουάρδεια εποχή
Αιώνας 19ος


Πίνακας περιεχομένων

ΠολιτισμόςΕπεξεργασία

Πολιτισμικά παρατηρείται απομάκρυνση από τον ορθολογισμό της γεωργιανής εποχής προς την κατεύθυνση του ρομαντισμού και του θρησκευτικού μυστικισμού, των κοινωνικών αξιών και των τεχνών.[2] Σε ό,τι αφορούσε στις διεθνείς σχέσεις η συγκεκριμένη εποχή ήταν μακρά περίοδος ειρήνης, γνωστή ως Pax Britannica. Η οικονομική, αποικιακή και η βιομηχανική ανάπτυξη, διαταράχτηκε από τον Κριμαϊκό Πόλεμο το 1854. Στο τέλος αυτής της περιόδου έγινε ο δεύτερος πόλεμος των Μπόερς. Σε ό,τι αφορά στην εσωτερική πολιτική, η πολιτική ατζέντα περιελάμβανε μετατοπίσεις προς την κατεύθυνση της βαθμιαίας πολιτικής μεταρρύθμισης και της διεύρυνσης του εκλογικού σώματος.

Σημαντικές μορφέςΕπεξεργασία

Δύο σημαντικές μορφές σε αυτή την περίοδο της βρετανικής ιστορίας είναι οι πρωθυπουργοί Γκλάντστοουν και Ντισραέλι, οι αντιθετικές απόψεις των οποίων άλλαξαν τον ρου της ιστορίας. Ο Ντισραέλι, ευνοούμενος της βασίλισσας, ήταν συντηρητικός πολιτικός. Ο αντίπαλός του Γκλάντστοουν, φιλελεύθερος που δεν έχαιρε της εκτίμησης της βασίλισσας, επέβλεψε το μεγαλύτερο τμήμα της νομοθέτησης της εποχής.

ΔημογραφίαΕπεξεργασία

Ο πληθυσμός της Αγγλίας και της Ουαλίας στη συγκεκριμένη περίοδο σχεδόν διπλασιάστηκε από 16,8 εκατομμύρια το 1851 σε 30,5 το 1901. όπως και ο πληθυσμός της Σκωτίας, από 2,8 εκατομμύρια το 1851 σε 4,4 το 1901. Αντίθετα ο πληθυσμός της Ιρλανδίας μειώθηκε γοργά, από 8,2 εκατομμύρια το 1841 σε λιγότερα από 4,5 το 1901, κυρίως εξαιτίας του μεγάλου λιμού.[3] Την ίδια στιγμή, περίπου 15 εκατομμύρια μετανάστες εγκατέλειψαν το Ηνωμένο Βασίλειο για να εγκατασταθούν κυρίως στις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία.

Παραπομπές, σημειώσειςΕπεξεργασία

  1. John Wolffe (1997). Religion in Victorian Britain: Culture and empire. Volume V.. Manchester University Press, σελ. 129–30. http://books.google.com/books?id=VRkNAQAAIAAJ&pg=PA129. 
  2. «From Georgian to Victorian | History Today». www.historytoday.com. Ανακτήθηκε στις 2018-12-15. 
  3. «Ireland - Population Summary». homepage.tinet.ie. Ανακτήθηκε στις 2018-12-15. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία