Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Γεώργιος Λαμπριανός (1916 - 9 Μαΐου 1999) του Στέργιου και της Ζωής, ήταν Έλληνας πολιτικός, βουλευτής Δωδεκανήσου το 1964. Ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση.

Γεώργιος Λαμπριανός
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1916
Θάνατος9  Μαΐου 1999
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΈνωσις Κέντρου
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαμέλος της Βουλής των Ελλήνων (εκλογική περιφέρεια Δωδεκανήσων)

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στον Αρχάγγελο της Ρόδου και καταγόταν από πολύτεκνη οικογένεια. Ορφανός από μητέρα από 3 ετών, υποχρεώθηκε να εργάζεται στην οικοδομή από τα 10 του χρόνια για να επιβιώσει. Στη γενέτειρά του ίδρυσε το πρώτο σωματείο οικοδόμων και υπήρξε πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου (1950-67 και 1974-76). Επίσης πέτυχε ώστε να καθιερωθεί το 8ωρο για τους οικοδόμους.[1]

Έπειτα από προτροπή του Σοφοκλή Βενιζέλου κατήλθε υποψήφιος στις εκλογές του 1963, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί βουλευτής την πρώτη φορά.

Κέρδισε όμως τις εκλογές του 1964 με την Ένωση Κέντρου και υπηρέτησε ως βουλευτής ως το 1967.

Κατά τη διάρκεια της χούντας φυλακίστηκε. Μετά τη Μεταπολίτευση στις εκλογές του 1974 ήταν πάλι υποψήφιος βουλευτής με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, χωρίς να εκλεγεί. Το 1976 συνταξιοδοτήθηκε. Πέθανε πάμφτωχος, το 1999. Το όνομά του δόθηκε στην πλατεία Μαρτύρων, μπροστά από το Εργατικό Κέντρο της Ρόδου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Τιμή στο «παιδί του λαού» Γεώργιο Λαμπριανό, Η Δράσις, 26-4-2011, ανάκτηση 6-6-2013.