Άνοιγμα κυρίου μενού

Γιάννης Τσαρούχης

Έλληνας ζωγράφος

Ο Γιάννης Τσαρούχης (Πειραιάς, 13 Ιανουαρίου 1910 – Αθήνα, 20 Ιουλίου 1989) ήταν Έλληνας ζωγράφος και σκηνογράφος. Τα πρώτα του έργα τα εξέθεσε το 1929 στο Άσυλο Τέχνης. Η επιτυχία που σημείωσε τον οδήγησε στη συνέχεια να φοιτήσει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Μετσόβιου Πολυτεχνείου κατά τα έτη 1929–1935, με καθηγητές τους Ιακωβίδη, Βικάτο και Παρθένη. Παράλληλα, κατά το διάστημα 1931–1934, μαθήτευσε κοντά στον Φώτη Κόντογλου, ο οποίος τον μύησε στη βυζαντινή αγιογραφία, ενώ μελέτησε την λαϊκή αρχιτεκτονική και ενδυμασία. Μαζί με τους Δημήτρη Πικιώνη, Φώτη Κόντογλου και Αγγελική Χατζημιχάλη πρωτοστάτησε στο αίτημα της εποχής για την ελληνικότητα της τέχνης.

Γιάννης Τσαρούχης
Γιάννης Τσαρούχης.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Γιάννης Τσαρούχης (Ελληνικά)
Γέννηση13  Ιανουαρίου 1910[1][2][3]
Πειραιάς
Θάνατος20  Ιουλίου 1989[1][3]
Αθήνα
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα[4]
ΣπουδέςΑνωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταζωγράφος
θεατρικός σκηνοθέτης
σκηνογράφος
ενδυματολόγος
Ιστότοπος
http://www.tsarouchis.gr/
Υπογραφή
Yannis-tsarouchis-signature.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Την περίοδο 1935–1936, αφού πρώτα επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη, ταξίδεψε στο Παρίσι και στην Ιταλία. Επισκεπτόμενος τα διάφορα μουσεία ήρθε σε επαφή με δημιουργίες της Αναγέννησης και του Ιμπρεσιονισμού καθώς και με τα σύγχρονα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής του. Ανακάλυψε το έργο του Θεόφιλου και γνώρισε καλλιτέχνες όπως ο Ανρί Ματίς και ο Αλμπέρτο Τζακομέττι.

Καλλιτεχνική σταδιοδρομίαΕπεξεργασία

Ο Γιάννης Τσαρούχης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1910, όντας ο δεύτερος υιός του εμπόρου εξ Αρκαδίας Αθανασίου Τσαρούχη και της Μαρίας Μοναρχίδη με καταγωγή από τα Ψαρά. Το νεοκλασικό κτίριο στο οποίο είδε για πρώτη φορά το φως, στη συμβολή της λεωφόρου Βασιλέως Γεωργίου με την οδό Λουκά Ράλλη, δεν υφίσταται πια. Μέρος των παιδικών του χρόνων (1920-1925), ο μεγάλος αυτός Πειραιώτης ζωγράφος το πέρασε στην πολυτελή οικία (έπαυλη) της οικογενείας Μεταξά, κοντά στη θεία του Δέσποινα Μεταξά, η οποία ήταν αδερφή της μητέρας του. Παρότι η οικογένεια Τσαρούχη μετακόμισε το 1927 στην Αθήνα, ο Πειραιάς ρίζωσε βαθιά μέσα στον καλλιτέχνη, τόσο για το μεγαλοαστικό περιβάλλον στο οποίο ανατράφηκε και τον επηρέασε καλλιτεχνικά, όσο και για τις φτωχές λαϊκές συνοικίες όπου συχνά πραγματοποιούσε αποδράσεις κατά τα παιδικά του χρόνια. Το 1938, δύο χρόνια μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στο κατάστημα Αλεξοπούλου της οδού Νίκης στην Αθήνα με έργα που παρουσίαζαν ιδιαίτερη προσωπικότητα που εξήραν οι τότε τεχνοκριτικοί Παπαντωνίου και Καπετανάκης.

 
Θεατρικό κοστούμι του Γιάννη Τσαρούχη για τη Μαρία Κάλλας στη Μήδεια (Αθήνα 1958, Συλλογή Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος, Ναύπλιο).

Το 1940 επιστρατεύτηκε και υπηρέτησε στο Μηχανικό. Στα χρόνια της Κατοχής, ίδρυσε μια ιδιωτική σχολή ζωγραφικής, όπου φοίτησαν για μικρό χρονικό διάστημα αρκετοί νέοι, που αργότερα έγιναν δόκιμοι ζωγράφοι[5], όπως ο Κοσμάς Ξενάκης, ο Μίνως Αργυράκης, ο Νίκος Γεωργιάδης, αλλά και η Ροζίτα Σώκου. Το 1947 πραγματοποίησε 2 ατομικές εκθέσεις με υδατογραφίες και θεατρικά προσχέδια. Το 1950 μετέβη εκ νέου στο Παρίσι όπου ένα χρόνο μετά, το 1951, εξέθεσε στο Παρίσι και στο Λονδίνο στη "Ρέτφρη Γκάλερυ", ενώ το 1953 υπέγραψε συμβόλαιο με την γκαλερί Ιόλας της Ν. Υόρκης. Το 1956 υπήρξε υποψήφιος για το βραβείο Γκούγκενχαϊμ και το 1958 πήρε μέρος στην Μπιενάλε της Βενετίας. Το 1967 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Το 1982 εγκαινιάστηκε το Μουσείο Γιάννη Τσαρούχη στο Μαρούσι, στο σπίτι του καλλιτέχνη, που ο ίδιος μετέτρεψε σε Μουσείο παραχωρώντας την προσωπική συλλογή των έργων του. Παράλληλα λειτουργεί το Ίδρυμα Τσαρούχη με σκοπό τη διάδοση του έργου του ζωγράφου.

Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).

Παράλληλα με τη ζωγραφική ο Γιάννης Τσαρούχης ασχολήθηκε και με τη θεατρική σκηνοθεσία και μάλιστα από το 1928. Σχεδίασε σκηνικά και ενδυμασίες για τα θέατρα "Εθνικό" ("Βασιλικό"), "Κοτοπούλη", "Δημοτικό" Πειραιώς κ.ά. ειδικά πρόζας, καθώς και για το κλασσικό έργο "Ρωμαίος και Ιουλιέττα" που ανέβηκε το 1954 στον τότε Βασιλικό κήπο.

Στο έργο του Γιάννη Τσαρούχη εκφράζεται κυρίως η χαρά και το θαύμα της ζωής. Προσπάθησε να ισορροπήσει τις μεγάλες παραδόσεις και να συλλάβει τις αιώνιες καλλιτεχνικές αξίες. Οι πίνακές του περικλείουν αφομοιωμένα πολλά λαϊκά και λαογραφικά στοιχεία, ιδιαίτερα του λιμένος του Πειραιά. Θεωρείται από τους μεγαλύτερους σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους με διεθνή προβολή και ιδιαίτερα στη Γαλλία. Παράλληλα όμως εργάσθηκε και ως σκηνογράφος τόσο σε ελληνικά όσο και σε ξένα θέατρα με μεγάλη πάντα επιτυχία. Σ΄ αυτόν οφείλεται η καθιέρωση, σχεδόν σε όλες τις σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου που γυρίστηκαν σε λαϊκά κέντρα, της παρουσίας του ναύτη είτε σε χορό είτε όχι, θεωρούμενη μάλιστα και απαραίτητη. Το 1977 ανέβασε ο ίδιος τις Τρωάδες του Ευριπίδη σε δική του νεοελληνική απόδοση, με δική του διδασκαλία και σκηνογραφία.

Θεατρικές παραστάσειςΕπεξεργασία

Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Τσαρούχης εργάστηκε ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος


χρονική περίοδος παράσταση εταιρεία παραγωγής θέατρο
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1947/1948 Ματωμένος γάμος Θέατρο Τέχνης - Κάρολος Κουν Θέατρο Αλίκης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1952/1953 Αγαπούλα Θίασος Έλλης Λαμπέτη - Γιώργου Παππά - Δημήτρη Χορν Θέατρο Κυβέλης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1954/1955 Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα Θίασος Κατίνας Παξινού - Χριστίνας Καλογερίκου Θέατρο Κοτοπούλη
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1954/1955 Ο ματωμένος γάμος Θέατρο Τέχνης - Κάρολος Κουν Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν - Υπόγειο
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1954/1955 Η μικρή μας πόλη Θέατρο Τέχνης - Κάρολος Κουν
Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης
Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν - Υπόγειο
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1957/1958 Η αυλή των θαυμάτων Θέατρο Τέχνης - Κάρολος Κουν Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν - Υπόγειο
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1960/1961 Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας Εθνικό Θέατρο
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1961/1962 Η μικρή μας πόλη Θίασος Έλλης Λαμπέτη Θέατρο Διονύσια
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1962/1963 Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας Εθνικό Θέατρο
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1972/1973 Ευτυχισμένες μέρες Θίασος Χριστίνας Τσίγκου Θέατρο Αθηνά
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1979/1980 Ευτυχισμένες μέρες - Το τέλος του παιχνιδιού Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας Εθνικό Θέατρο
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1981/1982 Ματωμένος γάμος Νέα Εταιρεία Θεάτρου Θέατρο Λυκαβηττού
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1988/1989 Γυάλινος κόσμος Απλό Θέατρο Απλό Θέατρο
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1988/1989 Το Φιντανάκι Θέατρο Τέχνης - Κάρολος Κουν Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν - Φρυνίχου

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • "Πειραϊκόν Ημερολόγιον" Αρχείο Πειραϊκών Σπουδών (1966) τομ.1ος, σελ.79.
  • Ευάγγελος Ανδρέου, Γιάννης Τσαρούχης - Αν είναι κάτι να διαφυλάξουμε, αυτό ας είναι η εικόνα της ζωής μας. Περ. "Κατοικία", τ.28, 1986 (σ.84-89)
  • "Πειραϊκό Λεύκωμα", Στ. Καραμπερόπουλος, Εκδόσεις Κοινωνικής, Πειραιάς, 2010

Δημοσιευμένα κείμενα του Γιάννη ΤσαρούχηΕπεξεργασία

  • Γιάννης Τσαρούχης, Ανάμεσα σε ανατολή και δύση, Πέντε κείμενα, εκδ. Άγρα, 2000
  • Γιάννης Τσαρούχης, Ποιήματα 1934-1937 Συνοδευόμενα από τρεις υδατογραφίες, δέκα σχέδια της ίδιας εποχής και τρεις παντομίμες-μπαλέτα, εκδ. Άγρα, 1996
  • Ευριπίδου Τρωάδες, μετάφραση: Γιάννης Τσαρούχης, εκδ. Οδός Πανός, 1995
  • Γιάννης Τσαρούχης, Αγαθόν το εξομολογείσθαι, εκδ. Καστανιώτης, Αθήνα,1986

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤΕπεξεργασία

Σημειώσεις και παραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 (Αγγλικά) Internet Movie Database. nm0874753. Ανακτήθηκε στις 14  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12180734h. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 3,2 «Ioannis Tsarouchis». RKDartists. 78347.
  4. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12180734h. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  5. Κοσμάς Ξενάκης, 1925-1984. Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης. 2015. ISBN 978-960-250-636-3, σελ. 11.