Γκίλμπερτ Λιούις

Αμερικανός χημικός

Ο Γκίλμπερτ Νιούτον Λιούις (Gilbert Newton Lewis, 23 Οκτωβρίου 187523 Μαρτίου 1946), επίτιμο μέλος της Βασιλικής Εταιρείας της Αγγλίας[11][12] ήταν σημαντικός Αμερικανός φυσικοχημικός. Υπάρχουν βάσιμοι ισχυρισμοί ότι αδίκως δεν του απονεμήθηκε το Νόμπελ της Χημείας.[13][14]

Γκίλμπερτ Λιούις
Gilbert-Newton-Lewis.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Gilbert Newton Lewis (Αγγλικά)
Γέννηση23  Οκτωβρίου 1875[1][2][3][4][5][6]
Weymouth[7]
Θάνατος23  Μαρτίου 1946[1][8][2][3][4][5][6]
Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ
Χώρα πολιτογράφησηςΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Εκπαίδευση και γλώσσες
Εκπαίδευσηκαθηγητής πανεπιστημίου
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο Χάρβαρντ
Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταχημικός
φυσικός
διδάσκων πανεπιστημίου
μη μυθοπλαστικός συγγραφέας
ΕργοδότηςΠανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ
Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης[9]
Επηρεάστηκε απόIrving Langmuir
Αξιώματα και βραβεύσεις
Βραβεύσειςμετάλλιο Γουίλαρντ Γκιμπς
επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστήμιου Κονπλουτένσε της Μαδρίτης (1934)
μετάλλιο Ντέιβι (1929)[10]
αλλοδαπό μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Συνεισφορές στη ΧημείαΕπεξεργασία

Είναι γνωστός στην επιστήμη της Χημείας για τις σημαντικές συνεισφορές του: για την ανακάλυψη του ομοιοπολικού δεσμού, της αρχής του ηλεκτρονιακού ζεύγους, της ηλεκτρονιακής δομής κατά Λιούις και άλλες συνεισφορές, όπως στη θεωρία σθένους - δεσμού, που διαμόρφωσε τις σύγχρονες θεωρίες για τη χημική δεσμολογία. Ο Λιούις, ακόμη, συνεισέφερε επιτυχημένα στη θερμοδυναμική, στη φωτοχημεία, στον ισοτοπικό διαχωρισμό, καθώς επίσης και στην οξεοβασική θεωρία κατά Λιούις.

Βιογραφικά στοιχεία και σπουδέςΕπεξεργασία

Ο Γκίλμπερτ Νιούτον Λιούις γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1875, στο Γουάιμαουθ της Μασαχουσέτης (Weymouth, Massachusetts). Αφού έλαβε το διδακτορικό του στη χημεία από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ (Harvard University) και μελέτησε επιπλέον στη Γερμανία και στις Φιλιππίνες, ο Λιούις μετακόμισε στην Καλιφόρνια για να διδάξει χημεία στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ (California, Berkeley.).

Σταδιοδρομία και διακρίσειςΕπεξεργασία

Το 1912, προτάθηκε και έγινε κοσμήτορας της Σχολής Χημείας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ, σχολή η οποία ανεδείχθη ως μία από τις καλύτερες της εποχής εκείνης, με σημαντικούς ερευνητές. Ως ένας καθηγητής πανεπιστημίου, ενσωμάτωσε τις αρχές της θερμοδυναμικής στο πρόγραμμα του χημικού τμήματος και μεταρρύθμισε τη χημική θερμοδυναμική με ένα μαθηματικά αυστηρό τρόπο, που ήταν όμως προσιτός και στους κοινούς προπτυχιακούς χημικούς. Άρχισε να μετρά τις τιμές της ελεύθερης ενέργειας σε αρκετές χημικές διεργασίες, και ανόργανες και οργανικές.

Το 1916, πρότεινε τη θεωρία του για τη δεσμολογία και πρόσθεσε την πληροφόρηση για τα ηλεκτρόνια στον Περιοδικό πίνακα των χημικών στοιχείων. Το 1926, ο Λιούις εισήγαγε τον όρο «φωτόνιο» για τη μικρότερη μονάδα της ενέργειας ακτινοβολίας. Το 1933, άρχισε την έρευνά του στον ισοτοπικό διαχωρισμό. Ο Λιούις εργάστηκε με το υδρογόνο και κατάφερε να διαχωρίσει ένα δείγμα βαρέως ύδατος. Μετά ασχολήθηκε με την οξεοβασική θεωρία του, και εργάστηκε στο πεδίο της φωτοχημείας, κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών της ζωής του. Ήταν ένας «αδελφός» στο ΑΧΣ, δηλαδή της «Επαγγελματικής Αδελφότητας Χημείας».

Παρόλο που προτάθηκε 41 φορές για Νόμπελ, ο Λιούις, πολύ παράξενα, ποτέ δεν έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Χημείας[15][16], πιθανώς για λόγους ζήλιας ή/και αντιπαλότητας με ορισμένους συναδέλφους του.[17][18][19]

Άδοξο τέλοςΕπεξεργασία

Στις 23 Μαρτίου 1946, ο Λιούις βρέθηκε νεκρός στο εργαστήριό του στο Μπέρκλεϋ, ενώ χρησιμοποιούσε υδροκυάνιο, γεγονός που έκανε πολλούς να ισχυριστούν ότι η αιτία του θανάτου του ήταν η αυτοκτονία. Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι έπασχε και από μελαγχολία. Μετά το θάνατο του Λιούις, τα παιδιά του ακολούθησαν την καριέρα του πατέρα τους ως χημικοί.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 2,2 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Gilbert-N-Lewis. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 3,2 (Αγγλικά) SNAC. w6bg2s01. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 (Γερμανικά) Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους. lewis-gilbert-newton.
  5. 5,0 5,1 5,2 «Gran Enciclopèdia Catalana» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia Catalana. 0037091.
  6. 6,0 6,1 6,2 Dalibor Brozović, Tomislav Ladan: «Hrvatska enciklopedija» (Κροατικά) Miroslav Krleža Lexicographical Institute. 1999. 36283. ISBN-13 978-953-6036-31-8. ISBN-10 953-6036-31-2.
  7. «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) The Great Russian Encyclopedia. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 25  Φεβρουαρίου 2017.
  8. «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) The Great Russian Encyclopedia. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 27  Σεπτεμβρίου 2015.
  9. Ανακτήθηκε στις 3  Ιουλίου 2019.
  10. «Award winners : Davy Medal». (Αγγλικά) Ανακτήθηκε στις 30  Δεκεμβρίου 2018.
  11. Hildebrand, J.H. (1947). "Gilbert Newton Lewis. 1875-1946". Obituary Notices of Fellows of the Royal Society 5 (15): 491. doi:10.1098/rsbm.1947.0014. edit
  12. Gilbert Newton Lewis: American chemist (1875-1946), Woodrow Wilson Leadership Program in Chemistry
  13. https://cen.acs.org/articles/94/i15/Five-chemists-should-won-Nobel.html
  14. https://www.worldsciencefestival.com/2014/10/5-great-scientists-never-won-nobel-prize/
  15. https://www.thehindu.com/children/know-the-scientist-gilbert-newton-lewis/article33237373.ece
  16. https://chemistry.as.miami.edu/_assets/pdf/murthy-group/gnl_jensen-2.pdf
  17. https://chem.libretexts.org/Bookshelves/General_Chemistry/Book%3A_General_Chemistry_Supplement_(Eames)/Lewis_Bonding_Theory/Lewis_and_Lagmuir
  18. https://cen.acs.org/articles/94/i15/Five-chemists-should-won-Nobel.html
  19. https://www.ias.ac.in/article/fulltext/reso/024/07/0725-0727