Άνοιγμα κυρίου μενού

Γκιγιέρμο Φαρίνιας

Κουβαός ακτιβιστής

Ο Γκιγιέρμο Φαρίνιας (Guillermo Fariñas) (3 Ιανουαρίου1962-) είναι κουβανός, διδάκτωρ ψυχολογίας, ανεξάρτητος δημοσιογράφος και πολιτικός αντιφρονών, έχει πραγματοποιήσει μέσα στα χρόνια 23 απεργίες πείνας με στόχο την επίτευξη της ειρηνικής πολιτικής αλλαγής και της ελευθερίας της έκφρασης στην Κούβα.[4]

Γκιγιέρμο Φαρίνιας
Guillermo Fariñas par Claude Truong-Ngoc novembre 2013.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Guillermo Fariñas Hernández (Ισπανικά)
Γέννηση3  Ιανουαρίου 1962[1]
Σάντα Κλάρα
Χώρα πολιτογράφησηςΚούβα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΙσπανικά
ΣπουδέςUniversity of Havana
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταδημοσιογράφος
ψυχολόγος
ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων
διαφωνών
πολιτικός[2]
στρατιωτικός[3]
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΒραβείο Ζαχάρωφ (2010)
Μετάλλιο Τζιουζέπε Μότα (2013)
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Η επτάμηνη απεργία πείνας που πραγματοποίησε το 2006 του προκάλεσε σοβαρά προβλήματα υγείας, αλλά προσέλκυσε την προσοχή ολόκληρου του πλανήτη στο θέμα της λογοκρισίας του διαδικτύου στην Κούβα.[4]

Απτόητος, τον Φεβρουάριο του 2010, μετά τον αμφιλεγόμενο θάνατο του κρατουμένου Ορλάντο Ζαπάτα(D/R), ο Φαρίνιας ξεκίνησε απεργία πείνας και δίψας που διήρκεσε 134 ημέρες, ζητώντας την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων που είχαν ασθενήσει ύστερα από πολυετή φυλάκιση. Δεν σταμάτησε την απεργία του παρά όταν η κυβέρνηση της Κούβας εξήγγειλε ότι επρόκειτο να απελευθερώσει 52 πολιτικούς κρατουμένους. Ο Φαρίνιας δεν μπόρεσε να παραστεί στην τελετή απονομής του Βραβείου Ζαχάρωφ το 2010 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, διότι δεν του επετράπη η έξοδος από την Κούβα. Αφού η κουβανική κυβέρνηση χαλάρωσε τους ταξιδιωτικούς περιορισμούς που ίσχυαν για τους Κουβανούς, και με την επιστροφή των Κυριών με τα Λευκά στην Κούβα κατόπιν της επίσκεψής τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Γκιγιέρμο Φαρίνιας απευθύνθηκε τελικά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατά την τελετή απονομής του Βραβείου Ζαχάρωφ για το 2013. Στην ευχαριστήρια ομιλία του, ο Φαρίνιας υπογράμμισε: «Σήμερα, βρίσκομαι εδώ όχι επειδή η κατάσταση έχει αλλάξει ουσιαστικά, αλλά εξαιτίας της πραγματικότητας του σύγχρονου κόσμου και, πρωτίστως, λόγω της αυξανόμενης πολιτικής ανυπακοής των Κουβανών, που ανάγκασε το καθεστώς —σύμφωνα με τα λόγια του θρυλικού πρίγκιπα Ντον Φαμπρίτσιο στο βιβλίο Ο Γατόπαρδος— “να αλλάξει κάτι ώστε να μην αλλάξει τίποτα”». Έκτοτε, ο Φαρίνιας αποτελεί ενεργό μέλος του Δικτύου Βραβείου Ζαχάρωφ.[4]

Το 2015 ο Φαρίνιας ανέλαβε ξανά τον ρόλο του συντονιστή του Foro Antitotalitario Unido (Ενωμένο Αντιαπολυταρχικό Φόρουμ), ενώνοντας για κάποιο διάστημα το κίνημα αυτό με τον αντιπολιτευτικό συνασπισμό Unión Patriótica de Cuba (Πατριωτική Ένωση της Κούβας), του οποίου ήταν εκπρόσωπος. Ο Φαρίνιας αποχώρησε από τον συνασπισμό σε φιλικό κλίμα λόγω διαφωνίας με τους υπόλοιπους ηγέτες του στο θέμα της αποκατάστασης των διπλωματικών σχέσεων ΗΠΑ-Κούβας, η οποία ανακοινώθηκε το 2014 και πραγματοποιήθηκε το 2015. Έκρινε την εξέλιξη αυτή ως προδοσία των κουβανών δημοκρατών, αφού συνιστούσε αθέτηση της υπόσχεσης που είχε δώσει το 2013 ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα στην Μπέρτα Σολέρ(D/R), ηγέτιδα των Κυριών με τα Λευκά, ότι θα συμβουλευόταν την κοινωνία των πολιτών και το μη βίαιο τμήμα της αντιπολίτευσης σχετικά με οποιαδήποτε ενέργεια θα πραγματοποιούνταν σε σχέση με την Κούβα.[4]

Το 2015 ο Φαρίνιας ξεκίνησε να συλλέγει τις 10 000 υπογραφές που απαιτούνταν από το Σύνταγμα της Κούβας για να συμπεριληφθούν, στον νέο εκλογικό νόμο που ανακοίνωσε η κυβέρνηση του Ραούλ Κάστρο για τις εκλογές του 2018, η αναγνώριση και νομιμοποίηση των υφιστάμενων πολιτικών κινημάτων, το δικαίωμα ψήφου και το δικαίωμα του εκλέγεσθαι για όλους τους κουβανούς πολίτες, συμπεριλαμβανομένων όσων διαμένουν στο εξωτερικό, και η αποστολή διεθνών παρατηρητών κατά τις εκλογές.[4]

Τα τελευταία χρόνια ο Φαρίνιας έχει δεχτεί απειλές κατά της ζωής του αλλά και απειλές για εγκλεισμό σε ψυχιατρικό ίδρυμα, έχει υποστεί ξυλοδαρμούς εξαιτίας των οποίων έχει νοσηλευτεί και έχει επανειλημμένως συλληφθεί και τεθεί υπό κράτηση, όπως την ημέρα της κηδείας του Οσβάλδο Παγιά, κουβανού αντιφρονούντος επίσης βραβευμένου με το Βραβείο Ζαχάρωφ.[4]


ΑναφορέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 Munzinger-Archiv. 00000028539. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
  3. Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 «Το βιβλίο των βραβευθέντων με το βραβείο Ζαχάρωφ 2016», Λουξεμβούργο: Υπηρεσία Εκδόσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 2016, ISBN 978-92-823-9592-9, σελ. 34 [1] Σημείωση πνευματικών δικαιωμάτων: «Επιτρέπεται η αναπαραγωγή με αναφορά της πηγής». Επιτρέπεται ελεύθερα η επαναχρησιμοποίηση με αναφορά της πηγής, με βάση την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής 2011/833/EU