Δημήτρης Ήμελλος

Έλληνας ηθοποιός

Ο Δημήτρης Ήμελλος (Κυψέλη (Αθήνα),12 Ιουνίου 1967 -) είναι Έλληνας ηθοποιός[2]. Έχει καταγωγή από τη Νάξο και από τους δυο του γονείς, από τα χωριά Φιλώτι και Απείρανθο[3]. Στην οικογένεια ήταν 4 παιδιά, δυο αγόρια και δυο κορίτσια.

Δημήτρης Ήμελλος
Dimitris Imellos as Creon Veakeio 2017.jpg
Γέννηση12  Ιουνίου 1967[1]
Αθήνα
ΕθνικότηταΕλληνική
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Ιδιότηταηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτης
Βραβεύσειςβραβείο Χορν
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τον καλλιτέχνη

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Νομική Σχολή Αθηνών, εντάχθηκε στο Θεατρικό Εργαστήρι του Βασίλη Διαμαντόπουλου και έπειτα στη Δραματική Σχολή του Διομήδη Φωτιάδη, απ’ όπου και αποφοίτησε. Σπούδασε επίσης στην Ακαδημία Θεατρικής Τέχνης της Μόσχας (ΓΚΙΤΙΣ) στο σκηνοθετικό τμήμα του Λεονίντ Χέιφιτς.

Συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις, όπως: Ιφιγένεια στη Χώρα των Ταύρων, Οιδίπους επί Κολωνώ, Ένας Υπέροχος Κερατάς, Πέρσες, Αντιγόνη, Φρεναπάτη, Νοσταλγός, Αγάπης Αγώνας Άγονος, Αυτό που δεν τελειώνει, Μήδεια, Μολιέρος, Όνειρο, Ο Ταρτούφος, Ο Ηλίθιος, Στο Βυθό, Το Ύστατο Σήμερα, Ερωτόκριτος, Αμφιτρύων κ.α.

Από το 2001 εως το 2007 υπήρξε μέλος της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου υπό τη διεύθυνση του Στάθη Λιβαθινού, με τον οποίο ο ηθοποιός συνεργάζεται στενά. Επίσης δίδαξε στο Εργαστήρι Σκηνοθεσίας και Υποκριτικής καθώς και στις δραματικές σχολές Ίασμος και Δήλος[4].

Το 2001 ήταν ο πρώτος νέος ηθοποιός που τιμήθηκε με το βραβείο Χορν για την ερμηνεία του στη Φρεναπάτη του Τ. Κούσνερ σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού[5], ενώ το 2005 τιμήθηκε από τους αναγνώστες του περιοδικού "Αθηνόραμα" με το βραβείο ανδρικής ερμηνείας για την ερμηνεία του στο έργο του Μπουλγκάκοφ "Μολιέρος"

Στην τηλεόραση εμφανίστηκε το 2007-08 στη σειρά του ALPHA Το 10 σε σκηνοθεσία Πηγής Δημητρακοπούλου.

Στον κινηματογράφο έπαιξε στις ταινίες: Αλιόσα του Θανάση Σκρούμπελου (1999), Beautiful people του Νίκου Παναγιωτόπουλου (2001), Παρά λίγο, παρά πόντο, παρά τρίχα της Στέλλας Θεοδωράκη (2002), Delivery του Ν.Παναγιωτόπουλου (2004), Γλυκιά μνήμη του Κυριάκου Κατζουράκη (2005), Bank Bang του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου (2008),Απ' τα κόκκαλα βγαλμένα του Σωτήρη Γκορίτσα (2011), Χρόνια Πολλά του Χρήστου Γεωργίου (2017), Η δουλειά της του Νίκου Labot (2018), Ράφτης της Σόνια Λίζα Κέντετμαν (2020).

Έχει ένα γιο 22 ετών[2].

ΚινηματογράφοςΕπεξεργασία

Έτος Τίτλος Σκηνοθεσία Ρόλος
1995 Η ζωή ενάμισι χιλιάρικο Φωτεινή Σισκοπούλου Ταχυδρόμος
2000 Αλιόσα Θανάσης Σκρούμπελος
2001 Beautiful people Νίκος Παναγιωτόπουλος
2002 Παρά λίγο, παρά πόντο, παρά τρίχα Στέλλα Θεοδωράκη
2004 Delivery Νίκος Παναγιωτόπουλος Ιδιοκτήτης καφετέριας
2005 Η χορωδία του Χαρίτωνα Γρηγόρης Καραντινάκης
2005 Γλυκιά μνήμη Κυριάκος Κατζουράκης Νόντας
2008 Without Αλέξανδρος Αβρανάς
2008 Bank Bang Αργύρης Παπαδημητρόπουλος Νόντας
2010 Τα οπωροφόρα της Αθήνας Νίκος Παναγιωτόπουλος
2011 Απ' τα κόκαλα βγαλμένη Σωτήρης Γκορίτσας Πάμπος
2011 Το έτερον ήμισυ Βαγγέλης Σεϊτανίδης Μπάμπης
2014 Με χωρίς γυναίκες Βαγγέλης Σεϊτανίδης
2016 Νοτιάς Τάσος Μπουλμέτης Αντρέι
2018 Η δουλειά της Νίκος Labot Κώστας
2019 Περσεφόνη Κώστας Αθουσάκης Θείος
2020 Ράφτης Σόνια Λίζα Κέντετμαν Νίκος

ΘέατροΕπεξεργασία

Παράσταση Συγγραφέας Σκηνοθεσία Θέατρο
Φρεναπάτη (2000, 2001) Τόνυ Κούσνερ Στάθης Λιβαθινός Θέατρο Πορεία
Αντιγόνη (2006, 2007) Σοφοκλής Λευτέρης Βογιατζής Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου
Ιστορίες από το Δάσος της Βιέννης (2008) Έντεν φον Χόρβατ Γιάννης Χουβαρδάς Πειραιώς 260
Ύστατο Σήμερα (2009) Χάουαρντ Μπάρκερ Λευτέρης Βογιατζής Θέατρο Οδού Κυκλάδων
Νεοπτολέμου Μύησις (2016) - Στρατής Πανούριος Μουσείο Μπενάκη
Ο γλάρος (2017) Άντον Τσέχωφ Γιάννης Χουβαρδάς Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Δούλες (2018) Ζαν Ζενέ Τσέζαρις Γκραουζίνις Θέατρο του Νέου Κόσμου
Φυλές (2019) Νίνα Ρέιν Τάκης Τζαμαργιάς Θέατρο Σταθμός
Μεθυσμένη Πολιτεία (2019) Σωτήρης Παπατζής Άρης Τρουπάκης Θέατρο Αλκυονίς
Βάκχες (2020) Ευριπίδης Χρήστος Σουγάρης Καλοκαιρινή Περιοδεία
Τέφρα και Σκιά (2020) Χάρολντ Πίντερ Γιώργος Σκεύας Θέατρο Οδού Κυκλάδων

ΕκπομπέςΕπεξεργασία

2014 Τα στέκια : Το κουρείο ΝΕΡΙΤ

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Freebase Data Dumps. Google.
  2. 2,0 2,1 Λοβέρδου, Μυρτώ (16-09-2012). «Δημήτρης Ημελλος: Βλέπω το θέατρο ως επιστήμη». Πολιτισμός (Το Βήμα). http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=474817. Ανακτήθηκε στις 29-09-2012. 
  3. «Δημήτρης Ήμελλος, τρανός κι αστόλιστος Ναξιώτης». Cat Is Art. 03-10-2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-04-29. https://web.archive.org/web/20120429163903/http://www.catisart.gr/index.php/2010-05-03-21-16-20/561-2011-10-03-01-20-49.html. Ανακτήθηκε στις 29-09-2012. 
  4. «Ordino, Βιογραφικό». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2012. 
  5. Cine.gr, Δημήτρης Ήμελλος

ΠηγέςΕπεξεργασία

Εξωτερικοί ΣύνδεσμοιΕπεξεργασία

Δημήτρης Ήμελλος: «Στο θέατρο δεν υπάρχει θεατής αλλά αυτόπτης μάρτυρας» [Συνέντευξη]